Humo's Rock Rally - Verslag preselectie Cactus Brugge op 12 februari 2010
Hel en Verdoemenis: 's Vaderlands files brachten het laagste en felste uit mijn Moerstaal naar boven, die vrijdagavond op weg Brugge. Poedersneeuw, zenuwtergend getreuzel en blikken ellende waren mijn deel toen ik op tijd de Magdalenazaal trachtte binnen te zijn voor wat het voorlaatste hoofdstuk in de glorieuze voorrondes voor Vlaams en Rockend Talent zou moeten worden. Humo's Rock Rally, in Brugge dus, met ook dit keer weer 10 bands op de affiche. Zou hier de winnaar dan tussen zitten? Wel, deze review schrijf ik, logischerwijs, achteraf. En ik wil het u nu toch al verklappen: neen. Met grote spijt, maar volgens ons zal deze selectie geen gekroonde hoofden voortbrengen. Maar meedoen is belangrijker dan winnen. Toch?
EVOLVE – Gemist. De live streaming was tussen Ternat en Affligem niet te ontvangen in de wagen. Zie Myspace dus. Mijn excuses. Als Murphy’s Law hier toeslaat, wint Evolve de Rock Rally.
LEAFPEOPLE - Verkeerdelijk verstonden we dit eerst als "Leave, People!", wat voor ons wel een iets hoger ballengehalte demonstreerde dan het idyllisch klinkende "Leafpeople". Edoch, what's in a name? Ze hadden in elk geval de coolste drummer van de avond bij en die bracht zijn tijd vrolijk door tussen een drumstel en een glockenspiel. Vooraan stond een jongeling elektrisch of akoestisch begeleid zijn intellectueel verwoord zielenleed vorm te geven en het geheel klonk eigenlijk niet onaardig. Zullen we dan maar naar een paar referenties grijpen? Een vleugje Mercury Rev, bij vlagen wat Jack White in country mood, wat literatuur in de songtitels,.. allemaal niet slecht. Wat wij dan ook nog bijzonder graag zien op een podium, dat zijn muzikanten die zich in het zweet spelen. Bij Leafpeople deed de bassist aardig zijn best om zich van die taak te kwijten. We zien er geen finalemateriaal in, wegens songs niet sterk genoeg, maar in elk geval zullen we Leafpeople vast nog een keer in het indie circuit zien opduiken.
MRS. GOLDFINGER - Er werd ons gevraagd om voor Indiestyle kritisch, maar eerlijk te zijn voor de groepen die aantraden. Geen gezeik over poses en andere zaken die er niet toe doen. Het is al te makkelijk om groepen die - laat ons eerlijk zijn - allemaal hun best doen, af te breken zonder het over hun muziek te hebben. Kort samengevat: if you can't say anything nice, don't say anything at all. Over Mrs. Goldfinger kunnen we bij deze dus heel kort zijn: meer repeteren, aub en proberen van dat Bonnie Tyler complex af te raken.
BLACKBOARD - Een Rock Rally-preselectie in Brugge betekent onherroepelijk dat er tal van West-Vlaamse helden de palatale a geweld komen aandoen met hun bindteksten. Als ze uit Kortrijk komen, dan spitsen wij alvast even uit nieuwsgierigheid de oren, want leggen wij dan niet automatisch een beetje de associatie met de legendarische undergroundstal 'Vlas Vegas' en epigonen zoals Salvador, Hitch en Amen Ra? U niet? Dan moet u zich bij onze volgende ontmoeting maar een keer diep naar voor bukken, zodat wij het er u hard de luie reet kunnen instampen: Kortrijk heeft interessant talent dat dringend uw deel moet worden. Met Blackboard bleek de associatie er niet eens zo ver naast te zitten. Goed, ze hadden dan wel alles min of meer gejat van hiervoor genoemde Amen Ra (t.e.m. de podiumverlichting toe), maar 't is altijd beter om in een goeie kopie van een uitstekende doomgroep te zitten, dan middels een slecht kleinkunstorkestje met eigen creaties je tijd te verbeuzelen. En het mag gezegd: Blackboard trok hier een Japannerke in die zin dat ze het origineel qua strakheid en soberheid konden evenaren. Nu nog wat conceptuele fundamenten en iets meer eigen smoel en we zien deze jonge wolven binnenkort ook nog wel terug.
ALL I KNOW - Met All I Know begonnen zowaar ook wij trends te ontwaarden in deze HRR preselectie, met name: die van de complexen. Dit keer betrof het een Ian Astbury complex. Zanger: goeie stem en ietwat morbide, scherpe, notoire uitstraling. Het had kunnen werken als die bandana's niet rond de microfoon hadden gehangen. Verdere trends: die van het aankondigen van het derde nummer als "ons laatste nummer". We wéten dat jullie maar drie deuntjes mogen spelen. No need to rub it in (behalve Blackboard die droogweg zeiden dat ze "er na twee songs mee stopten, want ze mochten maar een kwartier spelen"). We zouden jullie maar al te graag langer aan het werk willen zien, zelfs in het geval van All I Know, die in een mum van tijd én voor entertainment én voor decibels hair- annex stadionrock anno Bryan Adams zorgden. Sommigen opperden dat dit niet slecht was, maar dit soort 80ies-bakken serveer je best met een flinke snuif humor en dàn wordt het gewoon cool! Iets minder sérieux graag, dame en heren. Jullie zijn een uitstekende band, maar let erop dat jullie het niet té hard willen.
WE SEEM TO HAVE MISPLACED OUR IGLOO - Uit Marke kwamen ons dan WSTHMOI verblijden. Wars van het feit dat zo’n groepsnaam maar net op het scherm van Jim of andere MTV’s past, kregen we hier voor het eerst een fris geluid te horen waar het al moeilijker werd om de invloeden te gaan opplakken. Frisse synthpop met een RETEgoeie basklank, gebracht met een savoir vivre en gemak dat ons een heel klein beetje deed denken aan Mark E. Smith, toen ie wat minder groeven in ‘t gezicht droeg. Jammer, van dat laatste nummer. Dat zat net aan de verkeerde kant van acceptabel, maar de overige twee songs deden ons duidelijk verlangen om de Igloos nog een keer te gaan bekijken.
AVERAGE - Ook van hier om de hoek: een delegatie uit Lichtervelde in de vorm van Average. Dat de zanger een knoert van een Cobain complex leek uit te stralen, zowel vestimentair en voculair, kon ons eigenlijk weinig deren. De eerste twee songs konden wij uitermate appreciëren omwille van hun burleske, ongecompliceerde beukdrang. Maar dan: Trend Nummer drie. Veel groepen in deze ronde gaan tegen de vlakte met dat derde lied. Average bracht als afsluiter een Nickelbackiaanse jerker die misschien niet misstaan had op een TD ergens te lande, maar die hier na hun goed ingezet offensief een beetje het einde van de oorlog aankondigde.
CATATONICS - Americana moest vroeg of laat de kop opsteken en deed dat hier bij monde van Catatonics. We noteerden goed volk in de rangen (o.a. Maarten Flamand, die we kennen uit Bulls On Parade, Mrs. Hyde en tal van andere projecten). De groep bracht het soort gitaarballades die je aan ondergaande zonnen en over de prairie waaiende tumbleweeds doen denken. Sterk, goed gebracht, maar helaas niet baanbrekend genoeg om lang te blijven hangen.
THE MOJO FILTER - Het voordeel van je review te laat in te dienen (sorry, Chef), is dat je er al een keer wat andere gelezen hebt. Bij onze collega’s van Humo: “Een zanger die op Alex Turner lijkt, zonder dat het stoort …”. En inderdaad, dat klopt. We hebben ons vierde complex van de avond vast: The Alex Turner. Wij sluiten ons evenwel volmondig aan bij wat die van Humo beweren: het stoorde niet. Integendeel, The Mojo Filter had zijn schare fans (t-shirts incluis) meegebracht, maar had er geen moeite mee om iedereen hun muziek in te trekken. Libertines, Arctic Monkeys … we hoorden het er allemaal in, maar op een manier die we heel graag lusten.
ZIMMERMAN - Toen Zimmerman opkwam, stonden we even verbaasd te kijken. De modale groep wordt doorgaans bevolkt door jong volk en hun vééél te groot arsenaal aan gloednieuw, pijnlijk blinkend materiaal. Zimmerman’s drummer deed het met enkel z’n basdrum, snaardrum en hi-hat. De gitaristen hadden zelfs de moeite niet genomen om een versterker mee te brengen en speelden rechtstreeks door de P.A.. “Cool”, dachten we:”Deze lui zijn ofwel die-hard amateurs, ofwel behoorlijk eigenzinnig en interessant”. Na afloop bleek het laatste bewaarheid. Het principe “less is more” indachtig, stormden deze heren met verbazend gebrek aan zenuwen richting halve finale (als je ‘t aan ons zou overlaten, dan) met hun 70ies sound waarin melodie en samenzang het hoge woord voerden. Goeie songs, trouwens. Ze exploderen niet meteen in je gezicht, maar zetten zich ergens achterin het hoofd vast om daar verder groeien. We like!
door Paul Lamont
Links:
Humo's Rock Rally 2010
Cactus
Foto's van deze preselectie