Humo's Rock Rally - verslag halve finale Petrol op 6 maart 2010

Er is een eerste keer voor alles, en alle begin is moeilijk, dat zijn 2 clichés die gisterenavond helemaal waar bleken te zijn. De eerste halve finale van Humo's Rock Rally was een uitstekende reden om eindelijk eens naar Petrol af te zakken. De ingang vinden bleek door het stomste stuk afgezette weg van België niet evident. Maar alle gekheid op een stokje en alle clichés op een hoopje: de aanhouder wint, en eind goed, al goed. Eens we binnen waren vergaten we snel alle obstakels en legden we enkele opkomende talenten onder de loep.

Door een probleempje met de elektronica ging opener Das Munich met een kleine vertraging van start, en de Limburgers deden dat met hetzelfde nummer als enkele weken geleden in Hasselt. Het volume stond deze keer een beetje luider, en dat was een slimme zet: het rustige wijsje werd dit keer niet overstemd door een babbelend publiek, en de aanzet tot een sterke set was gegeven. "Starman" van David Bowie kreeg een disco beat en kon mee op reis met het beste van Pulp. Afsluiten deed Das Munich met een knap stukje shoegaze en zo zette de band haar polyvalentie nog eens in de verf. De lat voor wie volgen moest lag meteen erg hoog.

Dat beloofde niet veel goeds voor Douglas Firs, die als 2de het podium op mochten. Toch overtuigde de groep rond Gertjan Van Hellemont meer dan tijdens de preselectie in Nijdrop. De frontman straalde meer enthousiasme en zelfvertrouwen uit en bleef overeind tijdens een gewaagde cover van "Things Behind The Sun" van Nick Drake. Hun laatste song toont Van Hellemont als een zanger die wel variatie in zijn stem kan leggen als hij wil, nestelt zich tussen het beste wat we tijdens deze Rock Rally hoorden en is na enkele luisterbeurten nog maar moeilijk uit ons hoofd te branden.

Een van de aangenaamste verrassingen uit de preselecties was Psycho 44, dat gisteren echter aftrapte met een pop punk versie van "Don't You Want Me Baby" van The Human League. Goed voor wie houdt van Blink 182 of Fall Out Boy, maar ondergetekende werd er niet echt wild van. "All My Demons Have Distortion", het allerbeste eigen nummer van deze hele Rock Rally als je het ons vraagt, maakte dit weer ruimschoots goed. De stonerrock van hun laatste song oversteeg de middelmaat dan weer niet, waardoor Psycho 44 het wat ons betreft minder goed deed dan in Leffinge.

Met Blackie & The Oohoos keerde de rust terug in Petrol en kregen we ruimte om weg te dromen onder begeleiding van zaligmakende vrouwenstemmen à la Hope Sandoval en Jessica Lea Mayfield. Net als enkele andere acts kondigde ook deze band de verplichte cover aan met een beetje schroom, en de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we het liedje niet kenden. Mooi was het wel. Alleen tijdens het 3de nummer leek dromerig soms synoniem voor langdradig en haalden Blackie & The Oohoos niet het niveau dat ze eerder tentoonspreidden.

De Zwerver moet een goede catering of zo hebben, want ook The Crackups deden het in Petrol minder goed dan in Leffinge. Schreven we toen nog dat de muziek van deze groep niet ons genre was, maar dat we er ook niks op konden aanmerken, dan sprak de mix van hardcore punk en ramrock ons gisteren veel minder aan. Het meest genoten we nog van het sappige accent van de zanger. En van die ene gast die klappen kreeg van zijn lief toen hij zich in 't begin van de set van The Crackups in de moshpit wilde mengen.

Waarna het tijd was voor de eerste band die we na gisterenavond onverdroten als kandidaat winnaar durven aanwijzen: The Sore Losers. "Beyond Repair" opende het kussengevecht met een mokerslag en zorgde ervoor dat je laatste beetje verstand zich naar buiten wurmde, luid "Born To Be Wild" krijsend. De harde rock, de présence en het enthousiasme deden je denken: toch spijtig voor al die andere artiesten dat The Sore Losers ook deelnemen. De cover van David Bowies "Moonage Daydream" voegde echt wat toe aan het origineel en zette de puntjes op een hele grote i.

The Mojo Filters tapten ook uit een 70's rock vaatje maar deden dat net iets minder overtuigend dan hun voorgangers. Wat ze deden klonk als familie van de rockende Springsteen uit "Born To Run" of de Bowie uit "Rebel Rebel", maar hield de aandacht slechts 2 minuten vast. Hun laatste nummer, dat leek op Babyshambles die zich iets van de scherpte van Arctic Monkeys toemeten, klonk iets te rommelig om er helemaal in op te gaan. The Mojo Filters toonden een groot potentieel dat er niet helemaal uitkwam.

School Is Cool bombarderen we na de halve finale in Petrol definitief tot kandidaat winnaar numero dos. Deze uitbundige bende zette nog een ander aspect van de jaren 70 in de verf en zorgde in hun 1ste nummer voor mooie samenzangen en het soort geniale melodie waarin Supertramp destijds grossierde. Hun versie van "Road To Nowhere" van Talking Heads zorgde voor een waar folkfeestje. Met de 3de song, die perfect in de lijn past van Razorlight en de momenteel erg hippe Mumford and Sons, overtuigden ze ongetwijfeld ook de laatste twijfelaars. School Is Cool Is Cool, en in deze zin staat geen woord teveel.

You Raskal You houdt van vintage, en wij hielden vanaf de eerste seconde van You Raskal You, een van de rustigere acts van de avond. Ne een geslaagd eigen lied brachten ze een werkelijk adembenemende versie van "Matador" van Garland Jeffreys. Als de jury besliste op basis van de applausmeter won You Raskal You deze wedstrijd, want Petrol stak zijn bewondering voor dit knappe staaltje niet onder stoelen of banken. De afsluiter was een portie trage americana die mooi begon, maar snel overstemd werd door het gebabbel van het publiek, en ook niet helemaal het hele hoge niveau van de vorige 2 songs haalde, ondanks de weer erg knappe zang.

Als afsluiter kregen we Erik Debny, wat ons betreft op voorhand de meest verrassende naam van alle deelnemers aan de halve finale. En dat was hij na zijn korte set nog steeds. Debny bracht akoestische hoempa zoals andere artiesten die weleens voor de grap spelen, in een Hasselts Engels dat hem doet lijken op een Bob Dylan die van leer trekt tegen de sérieux. We gunnen de ervaren Limburger zijn plek in Petrol, maar de sympathie maakte op geen enkel moment plaats voor bewondering.

Daarna mochten we voor de zoveelste keer dit jaar de vrieskou in, de bevroren plassen tegemoet. Vanaf nu is het uitkijken naar maandagavond, wanneer de jury de namen van de finalisten vrijgeeft.

Links:
Humo's Rock Rally 2010
Petrol
Foto's van deze preselectie