Humo's Rock Rally - verslag preselectie CC De Herbakker Eeklo op 22 januari 2010

Het was even wachten vooraleer de jury voltallig was in Eeklo, maar na enige vertraging  kon de eerste voorronde in Oost-Vlaanderen van start gaan.  Een goede gevulde avond met provinciaal talent:  een mens zou van minder goedgemutst met pen en papier post vatten voor het podium.

De eerste die we aan het werk te zien kregen, was het jonge Gentse talent Joni Sheila. Deze singer-songwriter bewees dat ze over een sterke stem beschikt, maar klonk zeker in het begin niet altijd even toonvast.  De podiumvrees werd gelukkig snel overwonnen en toen ze haar laatste nummer afwerkte, vonden we het best wel jammer dat ze alweer plaats moest ruimen voor de volgende groep.

Het trio van Animal Wonka had echter met technische problemen te kampen waardoor de bassiste uiteindelijk beroep moest doen op de goodwill  van een andere groep om hun basgitaar even uit te lenen. In de tijd die inmiddels verstreken was, zou een niet nader te noemen Waals politicus zich doorgaans lazarus kunnen drinken en weer volledig ontnuchteren.  Jammer genoeg was het niet echt het lange wachten waard. Het gitaarspel vonden we allesbehalve indrukwekkend, en ook de samenzang zat niet echt snor. Toch hoorden we hier en daar enkele sterke momenten waarbij we onszelf erop betrapten aan Placebo te denken.

Het was Tiny Legs Tim die voor de eerste opwinding kon zorgen. Akkoord, de vergelijking met Seasick Steve is snel gemaakt, maar de manier waarop hij zijn vooroorlogse gitaar afbeulde en ondertussen driftig stampend de maat aangaf was op zijn minst entertainend. Het volk zag dat het goed was.

You Raskal You dan, ongetwijfeld het interessantste wat we die avond hoorden. Geen ronkend gitaargeweld hier, wel subtiel opgebouwde nummers en mooie mannenstemmen met een prachtig pleidooi voor de banjo. Het overheerlijke ‘Peace of Mind’ is bovendien een echte oorwurm. Het zou ons ten zeerste verbazen als we deze heren niet terugzien in de volgende ronde.

Hoewel daar vaak anders over wordt gedacht, weet een doorsnee muziekrecensent ook wel een vleugje humor te waarderen. Daarom speelde er toch wel even een glimlach om de lippen toen Charlie Jones Big Band ten tonele verscheen. Voor een big band waren beide heren toch met wat weinig. Nochtans: van zodra ze hun set ijzersterke set beëindigden, bestond er toch even twijfel over of de rest van de band niet gewoon achter het podium had meegespeeld.  De frontman (laten we hem gemakshalve Charlie noemen) en zijn kompaan gaven geweldig van jetje en produceerden daarmee een vuile maar volle klank die je eerder gewoon bent van bands die net iets meer leden tellen. Chapeau!

Jammer voor de jongens van McReel dat ze net achter Charlie Jones Big Band werden geprogrammeerd. Ook zij bedienden zich enkel van gitaar en drums (voor een verklaring voor deze minimale, maar populaire bezetting verwijzen u door naar een Dilbeekse band met een verleden in de rock rally), maar moesten het duidelijk afleggen tegen hun voorgangers. McReel speelde zodanig hard dat de Herbakker daverde op zijn grondvesten. Gelukkig zijn onze wilde jaren inmiddels voorbij, en de tijd dat wij zonder bescherming naar een feestje gaan ligt alweer een poos achter de rug. We hebben het over het gebruik van oordopjes wel te verstaan… Het tweetal uit Heffen sloeg echt wel gensters met hun rechttoe-rechtaan muziek. Na twee en een half nummer was het verzadigingspunt helaas bereikt.

Het dieptepunt van de avond was het optreden van The Sophomore Jinx. Op de een of andere manier was er het gevoel dat de klad er al in zat nog voor ze van start gingen. Een slecht voorgevoel dus dat spijtig genoeg bewaarheid werd. Om de boel wat op te vrolijken hadden de heren  wat sfeerlampjes meegebracht. Stemmig, maar het werd ons net iets te gezellig allemaal. ‘Boring’ hoorden we iemand luidop roepen.  Wij houden het liever op mat en ongeïnspireerd. Al komt dat eigenlijk een beetje op hetzelfde neer.

De broekjes van het pak vonden we deze keer bij Jerusalem Syndrome. Met zijn weelderige krullen leek de zanger  wel erg op rock rallycoryfee  Jasper Erkens. Of de jongens, zoals de groepsnaam beschrijft, ook zelf met mentale problemen te kampen kregen na een bezoek aan de stad Jeruzalem, is uiterst twijfelachtig. Daarvoor was het allemaal wat te gewoon, hoe hard ze ook probeerden om ons iets anders te doen geloven. Hoewel Jerusalem Syndrome in alle opzichten nog wat onvolwassen bleek, schuilt er behoorlijk wat potentie in deze jonge groep. Hopelijk zoeken ze nu hun eigen weg en ruimt de pose gaandeweg plaats voor een eigen smoel .

Na de broekjes van Jerusalem Syndrome was het tijd voor de buitenbeentjes van Boatenggloria. Twee vrouwelijk MC’s draafden over het podium en zongen over de liefde en euh… een gebrek aan liefde, zij het in ritmisch geconstrueerde zinnen die niet al te veel aan de verbeelding overlaten. Muzikaal was er weinig op aan te merken, maar het is maar de vraag of dergelijke groepjes niet mee aan boord worden genomen om te bewijzen dat hip hop zeker niet stiefmoederlijk behandeld wordt. De rock rally lijkt ons niet meteen het ideale platform voor muzikanten binnen dit genre, al kan het altijd zijn dat we ons vergissen en dat de jury een ontzettend gewaagde beslissing neemt…

Tenslotte was er nog Willow. Deze winnaars van Rockvonk 2009 zorgden voor een bijzonder fijne uitsmijter. We veronderstellen dat wie een peper in zijn achterwerk steekt, iets wat we u trouwens afraden, zich  ongeveer als de zanger van deze band moet gedragen. Voor dramatische expressie kreeg hij alvast een tien op tien. Bloc Party loerde voortdurend om de hoek, maar qua performance kende Willow zijn gelijke niet. 

door Gijs Brans

Links:
Humo's Rock Rally 2010
Preselectie georganiseerd door N9
Foto's van deze preselectie