Humo's Rock Rally - verslag preselectie Muziekodroom Hasselt op 29 januari 2010

Humo's Rock Rally editie 2010 is nog maar net begonnen, lijkt het wel, maar na gisterenavond zijn de preselecties alweer halfweg. Voorronde nummer 5 in de Hasseltse Muziekodroom kondigde zich op voorhand aan als misschien wel de sterkste van allemaal, en minstens 4 bands maakten gisteren de hooggespannen verwachtingen waar. Een halve finale avant la lettre, bijna.

The Sore Losers behoorden tot het lijstje van acts die we halvefinalekansen toedichtten, en zagen zich als opener van deze preselectie uit de loting komen. Bijna zou je gedacht hebben dat Jack White met 1 van zijn vele nevenprojecten deelnam aan een Belgisch concours, en dat hij weeral een fantastische band uit de grond had gestampt. Eentje die klinkt als Motörhead die het op hun 80ste eindelijk een beetje rustiger aan doen, maar nog steeds stevig rocken. Konden we in deze set een zwak moment ontwaren? Neen!

Nummer 2 op de affiche Erik Debny heeft al heel wat muzikale watertjes doorzwommen, maar speelde zich met de liedjes op zijn vi.be pagina niet echt in onze belangstelling. Gisterenavond was hij zeker de minst lawaaierige act, en wist hij regelmatig een glimlach op ons gezicht tevoorschijn te toveren. Een zaal van bijna 1000 mensen stil krijgen en hun aandacht vasthouden was toch wel te hoog gegrepen.

Ook Gentlemen of Verona hebben meer ervaring dan de doorsnee deelnemer aan Humo's Rock Rally. Helaas maakten ze ons gisterenavond ook een beetje duidelijk waarom ze voorlopig nog in de marge van de Vlaamse scene laveren. Hun stevige indie rock riep regelmatig beelden op van onder meer PJ Harvey, klonk niet slecht, maar echte extase maakte zich tijdens hun 3 nummers geen enkele keer van ons meester.

Jangle Boist is een groep die het volgens ons erg goed kan doen in een donker en rokerig blues café als de Bizon in Brussel, maar kon ons 2 nummers lang niet de indruk geven meer te zijn dan fijne achtergrondmuziek. Met iets dat het midden hield tussen Nick Cave en Arno wist Jangle Boist ons met hun slotsong toch nog aangenaam te verrassen.

Toen we de eerste klanken van Louisa's Daughter hoorden besloten we dat 'zeg niet te gauw 't is weer een vrouw' best wel een toepasselijk gezegde is. De affiche gisteren puilde uit van de female fronted gitaargroepen en op 't eerste zicht moest deze band niet onderdoen voor de anderen. Liedje 2 klonk echter al wat trager en minder goed, en in 't 3de nummer hoorden we wel muziek, maar nooit een song. Goed begonnen is half gewonnen, maar slecht geëindigd is als je 't ons vraagt ook een beetje half verloren.

Mon-o-Phone was één van onze grote favorieten, en maakte die rol helemaal waar. Als Perez Hilton kan bloggen over Milow en Kate Ryan, mag hij ook de clip "Everything You Are" van dit dynamische man/vrouw-duo eens onder de loep nemen. Als enige minpuntje zou je kunnen zeggen dat de gitarist wat minder naar zijn vingers moet kijken, maar dat doet natuurlijk niets af van de muziek op zich. Het akkefietje op het einde van de set - een woest weggegooide gitaar en een neergetorpedeerde versterker - leek wel bij de act te horen, tot de zangeres er zich voor verontschuldigde. Onze gouden raad: volgende keer gewoon doen alsof het zo bedoeld was.

Waarna ook VELCRONIC de vrouwelijke charmes en de luide gitaren bovenhaalde, de zaal van Muziekodroom overspoelde met dansbare gitaarpop, maar veelal klonk als de Breeders in een ongeïnspireerde bui. In 't laatste nummer ook wel als Gossip waarvan de zangeres samen met een honderdtal kilo's ook een groot deel van haar talent verloor. Ik hoorde iemand naast me zeggen dat ze deze groep al eens veel beter hadden gezien, en dat geloven we best, maar van wat we in MOD zagen is er niet echt iets blijven hangen.

Das Munich was gisterenavond één van de buitenbeentjes, en leek het in het eerste nummer niet echt te gaan redden. Mooi was het wel om te horen hoe deze groep americana vol prachtige samenzang bracht met de hulp van echte instrumenten en speelgoed, doch het grootste deel van de zaal babbelde er lustig op los en overstemde de fijne muziek uit de speakers. Vanaf het 2de liedje zat het rock element er veel nadrukkelijker in en paste de set beter in de context van een rock rally. Hun laatste worp deed ons heel erg denken aan Beach House, misschien wel dé groep van januari 2010, en had dus op geen beter moment kunnen vallen.
 
Met een naam als F*ck You Stupid Loser kondig je jezelf niet aan als een band waarvan subtiliteit het hoofdkenmerk is, en toch... We hebben misschien nog nooit een groep gezien die zo speels, poppy, elektronisch, rustgevend, agressief en opwindend tegelijk was. Niet alleen omdat ze met zijn zevenen waren leken ze soms te groot voor dit podium. Vlak voor ons zagen we alvast een jurylid dat er niet in slaagde om zijn hoofd stil te houden. Een goed teken?

De eer om de avond af te sluiten was weggelegd voor The White Mill, en dat was mogelijk een vergiftigd geschenk. De dansbare post punk riep regelmatig herinneringen op aan Bloc Party, mede door de hoge stem van de zanger, en klonk best goed. Maar ken je het gevoel van de kwartfinales op een WK voetbal? Je hebt al enkele weken lang een aantal hoogstaande wedstrijden gezien, en een zekere verzadiging maakt zich van je meester. En toch: The White Mill speelde 3 sterke nummers, en breide een mooi einde aan een fijne avond.

door Bart Somers

Links:
Humo's Rock Rally 2010
Muziekodroom
Foto's van deze preselectie