Humo's Rock Rally - verslag preselectie Racing Gavere op 30 januari 2010

Het moet gezegd: we zagen veel onderlegde muzikanten in zaal Racing in Gavere. Deze préselectie was vanuit puur technisch oogpunt dan ook behoorlijk straf. Al blijft de originaliteit vaak een pijnpunt. 

Jimmy Left The Band was meteen een slag in het water. Het heilige vuur leek bij deze dertigers al enige tijd geblust, en eerlijk gezegd kunnen wij de keuze van Jimmy enigszins begrijpen. Als Jimmy de ‘goesting’ weer kan aanzwengelen, moeten ze hem misschien toch nog maar eens contacteren.

Toen we enkele heren in rood-zwarte outfits het podium zagen betreden, was dat meteen een reden om een gezonde dosis achterdocht te hebben. Een van de groepsleden van Red Baron had zich zelfs de moeite getroost om een rood brilmontuur uit te zoeken. Bij dergelijke verkleedpartijen lijkt het wel alsof we als publiek worden verplicht om meteen ook onze feestneus op te zetten. Nochtans doen wij doorgaans pas vrolijk als daar ook effectief aanleiding toe is. In dit geval niet bepaald. Buiten de ‘leuke’ outfits had Red Baron niet veel om het lijf. Alleen voor de zangeres, die als enige niet verkleed was, willen we nog wel eens uit de bol gaan.

Dan was het de beurt aan Nova Zembla. Deze groep stond er duidelijk wel. Het was een beetje Kings of Leon meets Coldplay, maar wel met de handtekening van zichzelf. De zanger maakte overigens voortdurend contact met zijn publiek en wist daardoor ook de achterste gelederen te bereiken. Het eerste hoogtepunt van de avond werd bereikt. Moet het overigens nog gezegd dat een goede groep staat of valt met een goede (lees bevlogen) zanger?

Het was even wachten vooraleer de technische problemen bij The Dole waren opgelost, en dus zag presentator Luc Devos zijn kans schoon om even zelf de gitaar te omgorden op de Rock Rally. Voor de Gorki-frontman moet dat van 1990 geleden zijn. De doortocht van The Dole in de Rock Rally was helaas minder memorabel dan die van Gorky. Hun repertoire was zeker niet slecht, maar het verliep allemaal net iets te stroef om de concurrentie te kunnen aangaan met het betere gedeelte van het deelnemersveld.

Vervolgens kwam het meisje met de gitaar onder de naam A fragile spell. Blijkbaar had zij de Rock Rally verward met een communiefeest. Veel oefenen en later misschien nog eens proberen…

Sir Yes Sir is de groep vanTijs Delbeke. Deze jonge Antwerpenaar is voor de meesten misschien een nobele onbekende, maar afgelopen zomer speelde hij toch maar mooi op pukkelpop met dEUS. Door de ongepolijste klank kon je soms wel wat van deze legendarische groep ontwaren, en de hortende en stotende gitaren deden soms denken aan Millionaire. De zeurende klaagzang van de saxofonen waardoor de jazz subtiel aan de oppervlakte kwam maakte het geheel licht onheilspellend en sexy tegelijkertijd. Voor wie er nog aan twijfelde: Wij vonden dit goed!

‘Klotegitaar’, mompelde de gitarist van überkitsch toen ze het eerste nummer uit zijn lijden verlosten. Tja, dat zeggen ze allemaal denken we dan. Ondergetekende stak het vroeger ook geheid op zijn schoenen toen hij er niks van bakte tijdens het voetballen. Nochtans wist überkitsch zich verbazend snel te herpakken. Terwijl het tweede nummer vooral nog het bewijs vormde dat de gitaar toch niet zo klote was, was het derde nummer gewoon uitermate goed. Ja, de heren van überkitsch hadden ons lelijk bij de neus genomen!

De bandleden van The Proof hadden volgens ons veelvuldig in de rockplaten van papalief gegrasduind. Het was allicht de jongste band die optrad in Gavere, maar deze oude zielen koesteren duidelijk een grote voorliefde voor hardrock uit de jaren zeventig. Het tempo van hun nummers lag verschroeiend hoog en het publiek lustte er wel pap van. Bovendien mogen we de frontman gerust een gitaarvirtuoos noemen. Hij ging zo kwistig met zijn gitaarsolo’s om, dat het ons volledig uitgesloten lijkt dat hij door de wildgroei aan eelt nog over enig fingerspitzengefühl beschikt. Letterlijk dan.

In een vorig leven was Nele Van den Broeck lid van het inmiddels ter ziele gegane Made In Taiwan, een groep die enkele jaren geleden aan de Rock Rally deelnam. Nog voor de band stopte werd Van den Broeck echter de deur gewezen. Interne keuken die geen enkele relevantie heeft zegt u?  Deze jongedame maakte er met haar nieuwe groep zowaar een nummer over. Daarin ventileert ze duidelijk haar ongenoegen over dit onprettige voorval in haar leven. Beetje raar, beetje pijnlijk, beetje ongemakkelijk ook. Muziek als therapie was hier duidelijk van toepassing.Toch waren deze drie jolig zingende dames, want ondanks de zeer persoonlijke teksten bleef de performance erg luchtig, het origineelste wat we in Gavere te horen kregen. De mensen in de zaal werden er zelfs helemaal wild van. Je kan bovendien moeilijk zeggen dat Van den Broeck geen integere liedjes schrijft. Wij hoorden geen enkele andere groep die zichzelf zo durft bloot te geven in hun teksten.

The Curvy Cuties Fan Club deed het aantal decibels terug gevoelig stijgen. De drummer was duidelijk een begenadigd roffelaar en nam daarnaast ook de zang voor zijn rekening. Een combinatie die hij met verve volbracht. De muziek rook bij momenten wat muf en belegen, maar de uitvoering was vlekkeloos. The Curvy Cuties Fan Club leek ons zo een typische groep waarbij je sowieso altijd waar voor je geld krijgt. Hun‘Nasty Sound’ was misschien wel het beste nummer van de avond.

door Gijs Brans

Links:
Humo's Rock Rally 2010
VZW De Wanhoop, organisator van deze preselectie
Foto's van deze preselectie