The Knockouts – Among The Vultures: stevig en complexloos rockend

Ze zijn afkomstig uit Zweden, maar zouden zo uit Groot-Brittanië kunnen komen: The Knockouts is een tot op heden onbekende band die voor “Among The Vultures” de mosterd duidelijk over het Kanaal heeft gehaald. Het resultaat: een stevige rockplaat die weliswaar soms wat aan bloedarmoede lijdt, maar toch lekker weg luistert en sterk gekruid wordt met aantrekkelijke gitaarmelodieën.

The Knockouts bestaan reeds sinds 1996, maar een echte doorbraak bij het Europese publiek hebben de jongens uit Stockholm nooit gekend. Ze noemen zichzelf “de missing link tussen de Stray Cats en Green Day” en “Life is rock ’n roll” is hun lijfspreuk. Een statement dat  kan tellen, en het trio laat op deze plaat geen kans onbenut om hun woorden ook in daden om te zetten. Reeds in openingsnummer “Heat For The Hunted” maken The Knockouts duidelijk dat stevige gitaarlijnen en dito uitlopers hun handelsmerk zijn. Het is als het ware indierock uit het boekje, met liedjes die nooit veel langer dan drie minuten duren en meteen opvallen door de hoekige melodieën.

Toch is er redelijk wat aandacht aan variatie besteed: typische indierocknummers als “Under The Light” en het meer opzwepende “Faith Avenue” zijn weliswaar van een goede kwaliteit met een aantrekkelijk refrein, maar worden gelukkig ook afgewisseld met liedjes als “Ever Been Hurt”, dat de countrytoer opgaat, en het swingende “Rotten And Obsessed”, waar een trompet de hoofdrol opeist. Toch is niet alles even origineel: dingen als “The Chimney of Chemnitz” en “Another Second. Another Minute. Another Day” hebben we allemaal wel eens eerder gehoord, en brengen dan ook maar weinig toegevoegde waarde. Ook de rommeligheid, mede dankzij de grauwe stem van Johan Frandsen, komt dit album niet altijd ten goede. Dat blijkt ondermeer in “Streets of Stockholm” en “Time And Motion”, dat dan wel weer op een heerlijke gitaarrif als tussenstuk kan rekenen.

Afsluiter “Here’s A Song” is misschien nog wel het meest experimenteel, en is met een duur van vijf minuten meteen ook het enige langere nummer op de plaat. Het begint als een matige poging tot een meer epische ballad, maar eindigt in stijl met strakke gitaarpartijen en een mooie samenzang tussen de drie protagonisten. The Knockouts eindigen hiermee zoals ze begonnen zijn: stevig en complexloos rockend. Veel meer moeten we er niet van verwachten, maar toch biedt deze plaat veertig minuten makkelijk verteerbaar vertier, en daar zijn wij nooit vies van.

Ons oordeel: 3,5/5

door Filip Van Der Elst

Links:
The Knockouts MySpace
The Knockouts homepage
Verdeeld door Suburban