“You're the only man who can satisfy me, let me speak to your body when you sleep”: Brisa Roché valt meteen met de deur in huis op haar derde album. Met een stem die aan heel veel leadzangeressen doet denken maar aan niemand in het bijzonder, weet ze in de eerste nummers de aandacht vast te houden.

Wie vroeger een plaat had van Electric Light Orchestra deed er beter aan dat deze helemaal achteraan de Curverbakken te zetten. Als er één groep is waar je niet mee kon geassocieerd worden als je nog enigszins cool wou blijven, dan was het die van Jeff Lynne wel.

Ok, strikt genomen past een artiest als Ray Lamontagne niet meteen op Indiestyle. Gezien het in de zomer altijd wat kalmer is qua releases en omdat de man met een reputatie van hier tot aan de prairie toch een grote affiniteit heeft met genres die we vaak aan bod laten komen, staan we even stil bij zijn nieuwste worp “God Willin’ and the Creek Don’t Rise”.

Tussen de reeds ontelbare post-grungereleases kun je nu ook het tweede album terugvinden  van Dead Confederate, die zo’n twee jaar geleden de Amerikaanse pers wisten te charmeren het hun debuut “Wrecking Ball”.

Heroes & Zeros is een drietal uit Noorwegen dat er prat op gaat over een volkomen eigen stijl te beschikken. Dat de mannen over een behoorlijk herkenbare sound beschikken is een feit.

Nooit oogde de toekomst zo rooskleurig voor Mister E. Dat is wat we opmaken uit de albumhoes van diens nieuwste plaat “Tomorrow Morning”, na het fantastische “Hombre Lobo” en het mistroostige “End Times” alweer het derde album in anderhalf jaar tijd voor Eels.

Hoewel minstens de helft van de nummers op het debuut van The Hoosiers vakkundig gejat was van ELO, The Turtles, (de vrolijke kant van) The Cure en andere iconen uit lang vervlogen tijden, veroverde ‘The Trick To Life’ toch zonder al te veel moeite een warm plekje in ons hart.

Tijdens het afgelopen festivalseizoen bleek wederom hoe populair dubstep op het moment is. Mount Kimbie is een Brits duo dat zich tot deze bejubelde stroming mag rekenen.

We hebben niet de indruk dat de schare fans van The Dandy Warhols nog hard groeit. De laatste jaren heeft de band niet veel onvergetelijke songs meer afgeleverd. Niettemin blijven de rockers uit Portland live wel nog massa's volk lokken.

Toen Raz Ohara and the Odd Orchestra vorig jaar hun tweede album ‘II’ uitbrachten, waren wij redelijk onder de indruk van de adembenemende schoonheid ervan. In het Brusselse Warandepark gaven ze vrijdagavond een concert in het kader van feeëriën

Belgen hebben het moeilijk. Met namen als Jan-Pieter, Frank, Jonas, of erger nog, Ludo, moet je muzikaal verdomd al stevig uit de hoek komen om enige geloofwaardigheid op te bouwen.

“Omni” is ondertussen reeds de vierde cd van dit gezelschap uit Seattle. Lezers die ondertussen met hun geluid vertrouwd zijn, weten ondertussen dat de heren niet vies zijn van enige progrock.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten, waaronder die van Indiestyle, rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

De groep met de vreemde benaming !!! (naar het schijnt uit te spreken als Chk Chk Chk) is na een paar jaar stilte terug, ook al was het eerder een tijd van tragedies. Zo verliet John Pugh alleen niet de groep maar overleed ook drummer Jerry Fuchs nadat hij in een liftkoker was getuimeld.

De professionele pers had in 2010 een vette kluif aan Pukkelpop, helaas niet altijd om de juiste redenen. Enkele jammerlijke voorvallen bleken uitstekend voer om de voorpagina's te vullen in de hoop de verkoopscijfers op te krikken.

Als je al van Menomena gehoord hebt, is de kans groot dat de fantastische live reputatie van de groep daar voor iets tussen steekt. Het gebruik van atypische instrumenten en vooral de manier waarop de verschillende bandleden deze voortdurend aan elkaar doorgeven leveren geregeld magische momenten op wanneer het gezelschap uit Portland op het podium staat.

De naam Ty Segall zegt U ongetwijfeld niet zoveel, en ook bij ons deed de naam niet meteen een belletje rinkelen. Enig opzoekingswerk leert ons dat deze Amerikaan in het verleden met zijn band Epsilons grossierde in stevige, up-tempo garagerock.

Met een lieflijk folkliedje binnenkomen om het huis weer te verlaten met je mooiste huisraad is vast geen gebruikelijke inbrekerstruc. The Wave Pictures heeft een EP met zes nummers gemaakt waarmee ze erin zouden slagen een mooie buit te vergaren.

Een kabbelend beekje, door het bladerdak priemende zonnestralen die je ogen sluiten en een warme gloed over je heen laten glijden, voorbij slenterende donzen wolkjes die je toefluisteren dat alles goed komt.

The Ettes zijn een rockband uit Nashville, Tennesse bestaande uit zangeres, gitariste en singer/songwriter Lindsay ‘Coco’ Hames, drummer Maria ‘Poni’ Silver en bassist Jeremy ‘Jem’ Cohen. Nieuwe gitarist Johnny vult de band vooral live aan.

“I know there’s potential”. Met deze veelbelovende woorden opent Katie Harkin Sky Larkin’s tweede worp ‘Kaleide’. En voorwaar, ze heeft gelijk. ‘Kaleide’ toont dat er méér dan wat potentieel aanwezig is.

Terwijl de kinderen met lede ogen toekijken hoe hun vakantie er bijna opzit, moet ook de muziekliefhebber aanvaarden dat het festivalseizoen van 2010 stilletjes zijn einde nadert. Het bezoek van Beirut aan het Openluchttheater in het Rivierenhof was één van de aangekruiste hoogtepunten in onze kalender.

Aangezien we één van de warmste maanden in jaren achter de rug hebben, is de release van Jimmy Edgar’s tweede plaat ‘XXX’ perfect getimed. ‘XXX’ is namelijk één van de zwoelste platen die we sinds tijden hoorden.

Wat Paul Weller is voor de mod revival of Johnny Rotten voor de punk, beschrijft zo’n beetje wat Mark Olson betekent voor de alt.country. In de tweede helft van de jaren tachtig en het eerste deel van de jaren negentig vormde Olson met zijn band The Jayhawks een van de belangrijkste hoekstenen van het genre.

Het afgelopen jaar van Go Back To The Zoo lijkt één groot succesverhaal. Nadat hun aanstekelijke debuutsingle 'Beam Me Up' gebruikt werd in een Nike-reclame, kwam de carrière van dit kwartet in een stroomversnelling.

Oostenrijk staat niet bepaald bekend als het hipste land als het over moderne muziek gaat, hoewel Soap & Skin daar de laatste jaren toch wat verandering in gebracht heeft. Toen we daarenboven nog eens zagen dat Bauchklang een vijfkoppig a capella-collectief was dat zich bezighoudt met beatboxen, hielden we ons hart een beetje vast voor wat komen zou.

Het Oostvlaamse duo Cloaks and Feathers heeft een eerste EP uit, die aangekondigd wordt als deel 1 van een drieluik dat zou moeten gaan over levensvragen, verlangens, eigenaardige dromen en de natuur. De band zelf drenkt deze thema's graag in een mystiek sfeertje.

Na tien dagen Lokerse Feesten, die dit jaar meer dan 120.000 bezoekers op de been brachten, betraden we met grote wallen onder de ogen voor de laatste keer de Kaai. Deze keer kregen we een eighties night voorgeschoteld, wat meteen te merken was aan de leeftijd van het publiek.

Een rasmuzikant, dat is Dax Riggs, in de jaren 90 nog bekend geworden als frontman van de sludge band Acid Bath en later ook omwille van zijn bijdrage aan groepen als Agents Of Oblivion en Deadboy & The Elephantmen.

De voorlaatste dag van een weer geslaagde editie van de Lokerse Feesten was tot onze grote vreugde was een “Britpop Night”. Met Paul Weller en Pete Doherty stonden meteen twee Engelse volkshelden op het podium.

De achtste dag van de Lokerse Feesten stond deze keer in het teken van de dansmuziek. De mensen wiens wenkbrauwen de hoogte in gingen toen ze vernamen dat Selah Sue als opener van de talrijke beats stond geprogrammeerd, moesten gisteren toch toezien dat het fragiele singer-songwritermeisje een nieuwe weg heeft ingeslaan.

Tender Trap is de zoveelste band rond 'indiepop grootmoeder' en halfgodin Amelia Fletcher. De zangeres en gitariste met het iconische jongenskapsel, die door een enthousiaste recensent ooit omschreven werd als 'the indie equivalent to Madonna', was in een ver verleden, al dan niet aan de zijde van Tender Trap-collega en levenspartner Rob Pursey, de spil van belangrijke twee-popbands Heavenly en Talulah Gosh.

Ieder jaar heb je op de Lokerse Feesten legendes die terug van onder het stof worden gehaald. Vandaag stond de teletijdmachine ergens in de jaren ’80 geprogrammeerd.

Zo een twintig jaar geleden kreeg ondergetekende een handgeschreven brief van ene Dolores O’Riordian die maar niet kon geloven dat haar groepje een Belgische fan had. Het groepje heette The Cranberries en ze hadden net in eigen beheer hun Uncertain EP opgenomen.

Om de paar maanden blokletteren de muziekblogs wel eens de  komst van een nieuwe ‘supergroep’, maar slechts zelden halen deze formaties van grote namen dezelfde publiciteit eenmaal ze hun muzikale vruchten afgeworpen hebben.

“I’d chime in with a ‘Haven’t you people ever heard of closing a goddamn door?’” – met die catchfrase uit ‘I Write Sins Not Tragedies’ veroverde Panic! At The Disco een half decennium geleden menig tienerhart.

Nadat het koppel Win Butler en Régine Chassagne met doopsuiker kwam om de geboorte van hun jongste telg ‘The Suburbs’ aan te kondigen, begonnen velen al zenuwachtig te schuifelen om toch maar een glimp op te vangen van het pasgeboren kind.

Als de winter ijsbloemen tekent op de ruiten, laten we ons graag meeslepen in de miserabele verhalen van getroebleerde troubadours, maar dezer dagen willen we vooral het geluid van de zomer in de oren.

Deer Tick kende zijn ontstaan in Rhode Island, diep in de Verenigde Staten. Aanvankelijk toerde John McCauley alleen als singer-songwriter, maar dat leven werd hij snel beu. Deer Tick werd al gauw bekend als een covergroep.

Maar liefst twintig jaar geleden zag de Ierse band The Frames het levenslicht. Het was het begin van een indrukwekkend avontuur waarin de groep zou uitgroeien tot een van de belangrijkste Ierse rockbands.

Als je elk jaar een album uitbrengt, kan je beschouwd worden als een bezige band. Zeker als je dat presteert na een turbulente periode, waarin je aan het vechten slaat met je drummer en je tournee moet afbreken...

Twee decennia bestaat Rock Olmen ondertussen. Ze vieren dat door een dag extra tegen het festival aan te plakken. En dus trokken we dit jaar al op donderdag richting de deelgemeente van Balen.

Reeds jaren zijn de Lokerse Feesten verbonden met een programma dat 10 dagen lang bol staat van nationale en internationale acts om de vingers bij af te likken. Op 31.07 stonden naast de grootste synthpopact aller tijden ook maar liefst drie Belgische acts op het programma.

Bruksellive is het jaarlijkse gratis festival in het Groentheater net naast het Atomium. Op de affiche staan traditioneel enkele grote namen uit het wereldje van de Belgische rock, pop en dance en dat was ook op 31 juli 2010 weer zo.

Concerten in een museumtuin: het is eens wat anders. De binnenkoer van het nieuwe Museum M te Leuven is vier dagen lang het toneel van een sterke combinatie van kunst, performance en niet in het minst… muziek.

Cancel The Astronauts dragen wij hoog in het vaandel. Hun debuut-EP I am the President of your Fanclub And Last Night I followed you Home kreeg van Indiestyle prompt vier sterren. De Schotse band werd toen een fijne toekomst voorspeld.

2 minuten en 42 seconden. Dat zou de perfecte lengte zijn voor een popsong. Althans, volgens ene Joshua Allen van The Morning News. Kijken we naar “California Dreamin” (The Mamas & the Papas) of naar “This Charming Man” (The Smiths) dan kunnen we die stelling alleen maar bevestigen.

Ooit speelde Loïc bij Flexa Lyndo, de Franse rockgroep die nog steeds gezien wordt als dé voorloper van de Franstalige rockmuziek. Nadat de band er de brui aan geeft, besluit Loïc solo verder te gaan, onder de toepasselijke naam Loïc B.O.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten, waaronder die van Indiestyle, rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment. Deze maand stellen we je Hear, hear! (a cheer) voor.

Al van toen ze in 2002 met hun zelfgetitelde en alom geprezen debuut op de proppen kwamen, hebben de mannen van The Coral het patent op de nostalgische retro sound die niet alleen kort daarop de carrière van The Raveonettes zou lanceren, maar ook enkele jaren later nog de ultieme bron van succes zou blijken voor onder meer The Last Shadow Puppets, Amy Winehouse en wel heel recent bijvoorbeeld ook The Drums.

Toen we op Pukkelpop 2008 resoluut kozen  voor een afsluitende act in de Chateau in plaats van Metallica op het hoofdpodium, hebben we ons die keuze nooit beklaagd. Integendeel, wat we zagen was een zeer straf concert van enkele jonkies die luisterden naar de naam Tokyo Police Club.

Iedere fervente indie liefhebber kocht vroeger allerlei releases die ooit wel eens op een bladzijde van de NME gehypet werden, zonder daarbuiten ooit enige vorm van erkenning te hebben gekend.  No-Man is zo’n groep die midden jaren ’90 in dit rijtje thuishoorde.

The Verve: weet je nog, die groep die er in 2008 voor de derde keer een punt achter zette omdat zanger Richard (Patrick) Ashcroft de reünie zou gebruikt hebben om zijn eigen solowerk te promoten? Dat allereerste soloplaatje van hem wist ons allen genadeloos te bekoren, het tweede al wat minder, net als het derde.

In 2005 en 2006 traden ze nog op jaarbasis met een nieuwe plaat naar buiten, daarna is de productiviteit van The Magic Numbers serieus afgenomen. Meer zelfs, sindsdien hebben we helemaal niets meer vernomen van het langharige viertal uit Ealing.

Turbo Fruits begon als een zijproject van Be Your Own Pet-gitarist Jonas Stein. Toen die laatste groep in 2008 uit elkaar viel, werd Turbo Fruits de hoofdbezigheid van Stein. De jongeman sleurde met drummer John Etherley een collega van Be Your Own Pet in zijn project en rekruteerde de ontwerper van zijn platenhoezen als bassist.

Liep je er vroeger als Gentenaar wat verweesd bij als je op zoek was naar een portie alternatieve muziek, dan word je de laatste jaren door Boomtown royaal in de watten gelegd. Dit (bijna) gratis festival voorzag dit jaar meer dan zestig optredens in een periode van vijf dagen.

Mi Ami zou een verwijzing kunnen zijn naar de geboortestad van deze Amerikanen, maar dat is het helemaal niet. De band is immers afkomstig uit San Francisco, Californië. Wie de albumhoes van hun nieuwste worp Steal Your Face ziet, denkt dan weer spontaan dat de band bestaat uit een bende Afrikanen.

Max Richter, de Schotse klassieke componist met een voorkeur voor krakende elektronica, werkte voor zijn vijfde album 'infra' in opdracht van choreograaf Wayne McGregor, die muziek nodig had voor het gelijknamige moderne dansstuk en visuele spektakel dat hij bedacht voor het Londense Royal Ballet.

Iedereen die op het einde van de jaren ’80 interesse had in gitaarrock van Belgische bodem zal ooit wel eens The Romans aan het werk gezien hebben, of op zijn minst  luchtgitaar gespeeld hebben op de fantastische LP “Ball & Chain”.

We kunnen ons betere bandnamen indenken dan I Am Kloot, maar het houdt deze groep uit Manchester niet tegen om al elf jaar lang mee te draaien in het muziekwereldje. Vier degelijke studio-albums zijn het resultaat, en “Sky At Night” is nummer vijf.

Tribute albums zijn meestal voorbehouden voor artiesten die helaas niet meer onder ons vertoeven. Af en toe krijgen ook levende legendes diezelfde eer toebedeeld. Zo vergaat het ook Graham Nash, vooral bekend van The Hollies en Crosby, Stills, Nash & Young, maar tevens een gerespecteerd soloartiest.

“Next time we’re playing in the big hall!” roept frontman Simon Ward enthousiast tijdens het optreden dat de Schotse band Errors vanavond in de kleine zaal van Paradiso geeft. Het statement wordt met een ironische ondertoon gemaakt, omdat de kleine zaal niet gevuld is.

Even leek het alsof deze plaat nooit zou verschijnen. De dood van Mark Linkous, de geniale frontman van Sparklehorse en één van de grootste invloeden van menig muzikant, alsook het overlijden van Vic Chesnutt, gastmuzikant op Dark Night Of The Soul, brachten immers heel wat discussies omtrent de auteursrechten op gang.

Dour Festival 2010 presenteerde zich op voorhand als een vierdaagse zonder spraakmakende headliners. Een blik op de PDF met de uurschema's leerde ons al snel dat het programma in de breedte garant stond voor een veelbelovende combinatie van mogelijke revelaties ontdekken en snoepen van al langer bekend lekkers.

Het ziet er naar uit dat Anja Plasch met Paper Bird een serieuze concurrente gekregen heeft. Net als de zangeres van Soap & Skin stort deze Oostenrijkse diva zich in de donkerste kronkels van de menselijke ziel.

Ooit was Kula Shaker één van de vaandeldragers van de Britse muziek en mocht zanger Crispian Mills zich meten met Damon Albarn en Noel Gallagher. Vijftien jaar geleden was hun album “K” één van de snelst verkochte debuutplaten aller tijden.

Gelegenheidsgroepjes onstaan gewoonlijk ofwel op café, ofwel als therapie. Meestal is hun impact redelijk beperkt, slechts heel occasioneel gebeurt er wel eens iets strafs, remember Traveling Wilburys.

Zelden platen zo ondergewaardeerd meegemaakt als de eerste drie releases van het onbegrijpelijk nog steeds relatief illustere Britse bandje Delays. Plaat na plaat kwam de bende uit Southampton op de proppen met onweerstaanbare popmuziek waar griezelig weinig op aan te merken viel – en toch bleef het grote succes uit.

Het is met de muziekscene op de Faroer Eilanden als met hun nationale voetbalploeg: je weet ergens wel dat het bestaat, maar wie denkt er echt ooit eens aan? Inschatten wat je mag verwachten, is dan ook zeer moeilijk als je een album voorgeschoteld krijgt van één van de weinige inwoners van deze eilanden, ergens tussen Schotland en IJsland in.

De Luikse wei stond afgelopen weekend weer in vuur en vlam tijdens de vijfde editie van Les Ardentes. Dit Waalse festijn valt door de monsteraffiche en een publiek bestaande uit 60 000 toeschouwers wel te categoriseren onder de grote Belgische festivals.

Het voornaamste van een festival blijft de sfeer, zeker wanneer het ’s avonds buiten nog 30 graden is en het muzikale gebeuren zich afspeelt in een snikhete claustrofobische tent. Onder meer daardoor pikte de Indiestyle reporter op Rock Zottegem 2010 niet alle concerten mee.