The Soft Pack – The Soft Pack: rammelrock van de zuiverste soort
Kijk eens aan, 2010 is nog maar net van start gegaan en het regent al steengoede platen. Nu komt er weer een straf viertal uit San Diego aanwaaien. En hoewel ze hun aanstootgevende naam The Muslims moesten veranderen naar The Soft Pack, is hun muziek inhoudelijk helemaal niet veranderd. We hoorden in het verleden al heel wat goede zaken van deze kwajongens. Nu komen ze ook met hun eerste langspeelplaat op de proppen. Een ideale gelegenheid om onze koptelefoon nog eens uit de kast te halen en te oordelen of ze hun beloftevolle EP’s en bijbehorend statuut als revelatie van 2010 alle eer hebben aangedaan.
The Soft Pack brengt rammelrock van de zuiverste soort. Ze teren vooral op een allesvernietigende bas, een explosieve drum, een niet onaardige licht verveelde rock ’n roll-stem en een grandioze gitarist. Dat alles vormt het ideale recept voor de op post-punk geschoeide garagerock van een stel eigenwijze Amerikaanse snotapen. Al na het inzetten van Com’on wist deze recensent dat hij voor een halfuur op het puntje van zijn stoel zou zitten. We kunnen zonder overdrijven honderden elementen opsommen van The Soft Pack waar we helemaal wild van worden. Down On Loving – wat een zanglijnen! – en Answer To Yourself – met die waanzinnige gitaarriff halverwege – spannen vooralsnog de kroon. Bijna even sterk zijn catchy nummers als Move Along en Pull Out, waar vooral bassist Dave Lantzman de show steelt met monsterachtige basriffs. Dat hij overigens uiterst spelbepalend blijkt te zijn hoor je dan weer aan de enige, maar desalniettemin niet mindere ballade Mexico. Een song die ons eens te meer deed hunkeren naar de zomer. Blijven over: het ietwat verveelde More Or Less, Tides Of Time, Flammable en laatste energiestoot Parasites.
The Soft Pack klinkt als de vroeger Arctic Monkeys in kruisbestuiving met pakweg The Ramones, Blur en Supergrass. Een uiterst interessante mix als je het ons vraagt. Hun zelfgetitelde album is een plaat die barst van de meezingers. Waar velen zouden opgevoerd worden als commerciële radiogroep, blijft The Soft Pack toch behoorlijk alternatief. Dat hebben ze allemaal te danken aan gitarist Mattie McLoughlin die telkens weer alle registers opentrekt met allesvernietigende solo’s en bassist Dave Lantzman die ons aantoonde dat je ook met 4 snaren behoorlijk spelbepalend kan zijn. Het jaar is nog lang, maar één ding staat vast, The Soft Pack kun je nu al aanzien als één van de revelaties van 2010. Een debuutplaat om u tegen te zeggen.
Ons oordeel: 4/5
door Vincent Coomans
The Soft Pack live zien kan in maart 2010 in Amsterdam (Paradiso, 02.03) en Brussel (AB, 03.03). Beschikbaarheid van tickets en verdere info via de sites van de zalen.
Links:
The Soft Pack MySpace
The Soft Pack homepage
Paradiso
AB
Verdeeld door V2