The Unisex - Firesoul: talentvol en catchy, met groeimarge

Wij kenden ze nog niet, maar blijkbaar is de Zweedse band The Unisex al aan zijn tweede album toe. Dat is dan ook te horen aan de professionele, vlijmscherpe productie waarmee ‘Firesoul’, het bewuste tweede wapenfeit van de groep, gezegend is. The Unisex bestaat onder meer uit leden van The Soundtrack Of Our Lives (een voormalig voorprogramma van Oasis) en Bad Cash, een groep die bij ons niet meteen een belletje doet rinkelen, maar die in het hoge noorden wel de nodige naambekendheid geniet. Hun eerste plaat leverde niet de grote doorbraak op, maar wat niet is, kan nog altijd komen. De toonaangevende Zweedse radiomaker DJ Pelle Möld deinsde er alvast niet voor terug de jongens bij hem in de studio uit te nodigen en hen ook van de nodige airplay te voorzien.

DJ Pelle nam wel bijzonder lovende woorden in de mond en noemde The Unisex een ‘stadionband in wording’. Dat is misschien ietwat voorbarig, maar we snappen wel waarom onze vriend Pelle met net dat compliment op de proppen komt. Naast een cleane productie barst ‘Firesoul’ ook van de grootse melodieën, duidelijk aangepast aan de gigantische arena’s die ze in hun stoutste dromen ongetwijfeld willen vol laten lopen. Ook de titels van de nummers (bijvoorbeeld ‘Meltdown’, ‘Reincarnation’ of de titeltrack) werden in dezelfde stijl uitgekozen en klinken zelfs nogal hoogdravend. De hierboven genoemde songs behoren anderzijds wel tot het beste op ‘Firesoul’. Het zijn rechttoe rechtaan nummers die klinken alsof U2 zonet leden van zowel Travis als Oasis in de band heeft opgenomen. Vol branie en attitude, gericht op een groot publiek, maar zonder te vergeten dat goede melodieën hoe dan ook een noodzaak blijven. Ook ‘Get Off’, ‘Human Waste’ en ‘Do What You Want’ maken indruk, al geeft The Unisex in deze catchy songs eerder de indruk beïnvloed te zijn door de mannen van Supergrass of Starsailor.

Zo overweldigend als The Unisex klinkt in de reeds besproken songs, zo amateuristisch en doelloos klinken ze in een resem andere nummers. Waar ‘Shine’ zich nog kan redden met een relatief originele opbouw en een geslaagde U2-achtige ‘ontploffing’, gaat de band helemaal ten onder in het vreselijke ‘Row My Friend’ met het zwakste refrein dat we in tijden gehoord hebben, of in het fletse ‘Lost In Translation’. Wanneer de muziek het laat afweten, krijg je ook wel eens de neiging te gaan luisteren naar de liedjesteksten, en die toveren bij momenten pas echt het schaamrood op de wangen van de luisteraar. ‘”You’re beautiful and you shine, all the guys stand in line” – nee dank u.

Gelukkig telt ‘Firesoul’ meer geslaagde dan gemiste pogingen, en prijzen wij deze Zweden alsnog graag bij u aan. De potentie van de band wordt bij momenten nog overschaduwd door een teveel aan ambitie, en het ziet ernaar uit dat de mannen ook nog eens moeten nadenken over welke richting ze precies uit willen en wat al dan niet in hun kraam past. Maar het talent is er zeker, en de groeimarge ook.

Ons oordeel: 3/5

door Laura Van Eeckhout

Links:
The Unisex MySpace
The Unisex homepage
Verdeeld door Suburban