The Van Jets – Cat Fit Fury! – Harder en eigenzinniger, maar nog steeds met de typerende sound
Waar is de tijd dat The Van Jets nog als jonge knapen de hoofdprijs wegkaapten op Humo’s Rock Rally? Terwijl de toenmalige runners-up Absynthe Minded en Milow al hard timmerden aan een doorbraak in het buitenland, hadden de Oostendse jongens met hun debuutplaat Electric Soldiers vooral succes in België. Dit gaf hen in elk geval de ruimte om te werken aan ‘de plaat van de bevestiging’ of die van ‘de absolute doorbraak’. Met Cat Fit Fury! hopen ze dat album in handen te hebben. Dat de groep er veel geld voor over had, kunnen we zien aan het volk waarmee ze samenwerkten. Niemand minder dan Jon Gray (bekend van Subways, Jet, …) stond achter de knoppen. Voor de opnames trokken de mannen naar de befaamde Londense Studio ‘The Garden’.
De plaat trekt zich op gang met The Future, een stoot van een song die je vast wel op de radio hebt gehoord de afgelopen week. Al snel blijft het refrein hardnekkig in onze oren plakken. En dat is het geval bij vele Van Jets-nummers. Want de Belgen rijgen, we overdrijven niet, de hoogtepunten moeiteloos aan elkaar. Naast The Future brullen we ook luidkeels mee met songs als Damage, Down Below, The Other Man en Onawa. Vooral die laatste song profileert zich als één van de grote climaxen van de plaat. Met de tutututu’s die de ideale opstap zijn naar het refrein en het luidkeels uitroepen van de Onawa, whatever it may be, bevat het zowat alle elementen van een catchy popsong. En dan zitten we nog maar halverwege. We voegen aan dat rijtje hoogtepunten graag nog Dancer toe, volgens de band zelf één van de enige songs die echt die typische Van Jets-sound heeft.
Daarna merken we toch dat de Oostendse band flink wat eigenzinniger wordt, en dat is eerlijk gezegd helemaal niet erg. De songs worden van dan af veel intenser en vaak ook harder. Denk bijvoorbeeld aan het swingende Teevee en vooral aan Givers and Takers, een heerlijk dreigende en meeslepende song waarbij de gitaarlijnen van Wolfgang uitnodigen om ‘Hell Yeah’ te schreeuwen. Dat kun je ook zeggen van het beenharde Comes The Crying: stil bij de strofes, maar explosief in de refreinen, en met heerlijke zanglijnen van Johannes Verschaeve. Nog beter is Matador. Zelden hoorden we zo’n dreigend nummer de laatste jaren. Matador Matador Matador Matador, geloof ons, we willen echt de stier niet zijn waarop ie jaagt. The Van Jets hakken met het voorlaatste nummer van de plaat iedereen in mootjes. Alleen zonde dat net na die allesvernietigende song Our Hands staat, dat iets van een verplicht nummertje heeft. Maar dat is dan ook het enige minpuntje van Cat Fit Fury!.
De tweede plaat vanThe Van Jets klinkt helemaal anders dan zijn voorganger: harder en eigenzinniger, zonder af te stappen van hun o zo typerende en tevens unieke sound. We horen nog steeds glamrock, minder prominent, waardoor we steevast het gevoel krijgen dat we een nieuwe The Van Jets ontdekken. En dat is een fantastisch gevoel.
Ons oordeel: 4.5/5
door Vincent Coomans
Links:
The Van Jets MySpace
The Van Jets homepage
Verdeeld door Pias