Verslag Patrick Watson & the Wooden Arms in ABBox op 25 mei - ongedwongenheid en tal van verrassingen

Patrick en de zijnen, die nu onder de naam the Wooden Arms touren, kwamen op 25 mei 2009 hun nieuwe plaat promoten in de ABBbox. Vanaf nu Patrick Watson & the Wooden Arms dus, maar muzikaal nog steeds met het garantielabel op mooie composities en sterke uitvoeringen.  Het derde album werd in de pers dan ook enthousiast onthaald, zo noemde Humo het een ‘muzikaal avontuur’. De live opvoering moest niet onderdoen.

Lucky Fonz III mocht het voorprogramma verzorgen. In vaderland Nederland is hij relatief succesvol, in België blijft het grote succes nog uit. Daar zou hij verandering in kunnen brengen met optredens zoals we zagen maandag. Hij bracht een set die weliswaar meer geschikt was voor iets intiemere settings en de bindteksten duurden voor sommigen net dat tikkeltje te lang, maar  de sympathieke Amsterdammer wist het publiek met een jongensachtige charme voor zich te winnen. Eindigen deed hij met “Ik Heb Een Meisje”, zijn enige Nederlandstalige nummer.

De ongedwongenheid die het voorprogramma kenmerkte werd vlotjes verder gezet bij de hoofdact. Al heel vroeg in de show, wanneer de huidige single ‘Big Bird In A Small Cage’ werd ingezet, werd het duidelijk dat dit optreden niet meer mis kon lopen. Watson beweerde het nummer geschreven te hebben voor Dolly Parton, maar na talloze onbeantwoorde liefdesbrieven besloot hij het nummer zelf in te zingen. Het publiek genoot zichtbaar en toen hadden de gastheren nog een tal van verrassingen in petto. Zo klommen ze halverwege het concert het podium af, en met een accu in de rugzak en acht megafonen op de rug gemonteerd begaven Watson en band zich te midden van het publiek. Deze muzikanten hebben naast hun technische scholing de laatste jaren genoeg podiumervaring kunnen vergaren om ook zelf te genieten van hun optreden en zichzelf de vrijheid te gunnen uitstapjes te maken.  Nummers die minder konden overtuigen op plaat werden live dan ook tot een hoger niveau geduwd, en gevestigde waarden werden voorzien van een extra muzikale toets.

In ruil gaf  het publiek oorverdovende aanmoedigingen en werd daarvoor in de bisronde beloond met een improvisatie die nog maar eens het creatieve talent van deze muzikanten tentoonstelde. Het laatste liedje van de avond werd Great Escape, het nummer dat zeker niet mocht ontbreken. Hoe iemand hun liefdesbrieven onbeantwoord kan laten blijft me een raadsel.

door Gisèle Switten

Links:
Patrick Watson MySpace
Lucky Fonz III MySpace
AB