Verslag The Big Pink en Waldorf in Trix op 29 januari - verdienstelijke wall of sound

Was het omdat de hype een beetje gekoeld is? Of omdat er sneeuw op komst was? Er was niet zo heel veel volk afgezakt naar Trix om The Big Pink aan het werk te zien. De club was maar goed voor de helft gevuld.

Voor een halflege zaal openen is voor niemand een pretje, maar de jongens van Waldorf lieten het niet aan hun hart komen en probeerden met hun potige stoner rock er toch wat sfeer in te krijgen. Dat lukte wel redelijk want we zagen meer en meer kopjes duchtig heen en weer schudden naarmate het optreden vorderde. De band zelf stond duidelijk met plezier te spelen en dat is al een eerste vereiste om een publiek mee te krijgen. Ze speelden vooral nummers uit hun nieuwste plaat, Twelve Seconds To None. De single Information klonk live heel stevig en doet het ondertussen ook niet onaardig in De Afrekening en de Humo Top 20. Ook afsluiter Good to Know bleek een song met potentieel te zijn. De korte maar stevige set van Waldorf kon ons in die mate bekoren dat we de CD in huis haalden.

The Big Pink is de groep van Milo Cordell, die zich voor de gelegenheid verstopt had in een soort van pij van Einstürzende Neubauten, en gitarist/zanger Robbie Furze. Het referentiekader waarbinnen The Big Pink opereert is wel duidelijk de wall of sound van shoegazers maar door de inbreng van de nodige electronica en beats weten ze toch hun eigen geluid te ontwikkelen. Maar niet alleen shoegaze is een referentie, ook Smashing Pumpkins, waarvan ze Mayonaise coverden, heeft wel een invloed gehad op hun muziek. Door de geweldige wall of sound die ze optrokken, klonken de nummers live net ietsje bombastischer dan op plaat. Ondanks het geproduceerde volume was de balans met de zang van Robbie Furze toch in orde. De groep speelde meer uitgesponnen versies van nummers als Velvet, Frisk en Crystal Visions. Veel interactie met het publiek was er niet, alleen toen Furze de cover van 'Sweet Dreams' van Beyoncé aankondigde. Hij deed dat wel een beetje stuntelig, wat toch in sterk contrast stond met de lyrics die eigenlijk wel direct en weinig subtiel zijn.

Eindigen deed het concert met de opzwepende beats van Tonight en de hitsingle Dominos. Die laatste is zeker een floorfiller en werd dan ook op gejuich onthaald door het publiek. De zaal was helemaal klaar voor nog een paar extra's maar daar deed The Big Pink niet aan mee. Jammer, maar als je de tekst van Dominos (I really love breaking your heart) hoort, niet eens geheel onverwacht. The Big Pink speelde een verdienstelijk maar niet echt memorabel concert, daarvoor speelde de band te afstandelijk naar het publiek toe. Dat ze kwaliteit in huis hebben, wisten we al voor het concert, we hopen alleen dat ze zich kunnen verder ontwikkelen dan 'hot in 2009'.

door Gert Thijs

Links:
The Big Pink MySpace
Waldorf MySpace
Trix