Verslag The xx in de AB op 17 februari - schijnbaar doodsimpele muziek en enkele subtiele visuele aspecten

Verbazingwekkend hoe snel het op korte tijd is gegaan voor The xx: in 2009 stonden ze in de Rotonde van de Botanique, nog geen half jaar later worden ze grijsgedraaid op Studio Brussel, duiken de zwarte T-shirts met grote witte X steeds meer op in het straatbeeld, en verkopen ze met sprekend gemak de volledige AB uit. Dit was dé kans voor dit trio om te bewijzen dat ze de hype waard zijn, en daar zijn ze moeiteloos in geslaagd. Knap hoe The xx de hele AB het zwijgen wist op te leggen met een sober, maar erg mooi en intiem concert, een kwaliteit die niet iedereen gegeven is!

Ze zijn al een tijd actief, maar hun debuutplaat “xx” verscheen pas afgelopen zomer. Het werd al snel duidelijk dat dit geen gewone indie rockband was, maar dat ze, mede dankzij hun minimalistische sound, veel meer te bieden hebben. The xx plukt gretig uit verscheidene muzikale stijlen, gaande van softe akoestische rock tot meer opzwepende elektronica. Het album trok al snel de aandacht van het grote publiek, en plotsklaps werd The xx een grote naam. Niet zonder gevolgen: keyboardist Baria Qureshi verliet onlangs de groep ten gevolge van de vermoeiende tourdruk. Geen nood, want ook met drie bleek deze band  in staat om ons een uur lang onder te dompelen in een bloedmooi duister sfeertje.

Alleen al de intro, begeleid door het gelijknamige nummer, was om van te smullen: de drie bandleden kwamen op achter een groot wit doek, waardoor alleen hun schaduwen te zien waren.  Dit trucje pasten ook de jongens van Sigur Rós in hun tournée van 2006 met succes toe. Het bleek de ideale sfeerschepping voor het optreden te zijn, dat nergens ontplofte, maar een uur lang grossierde in langzame en sfeervolle composities. Het waren overigens niet specifiek de grote hitsingles “Crystalised” en “Islands”, beiden reeds in het begin van de set gebracht, die ons over de streep haalden, maar eerder de tragere nummers: het is bij dit intens, meeslepend werk waarbij The xx bewijzen meesters in de sfeerschepping te zijn. Het subtiele gebruik van licht en visuals (zoals lichtstralen die een X vormden of de mooie sterrenhemel op de achtergrond bij het enige bisnummer “Stars”) droeg daar zeker toe bij. Het resultaat? Een nokvolle AB waar je bijwijlen een speld kon horen vallen, met als enige geluid de heerlijk ijle gitaarlijnen en dito zang, en het creatieve gebruik van de drumsampler door Jamie Smith.

Zo werden we helemaal overdonderd door de loodzware bas en lange gitaarhalen in “Fantasy”, of door de geweldige zang bij “Shelter”. “VCR” klinkt dan weer een pak melodieuzer, dankzij het geweldige keyboarddeuntje dat doorheen het hele liedje aanwezig is. En wat dan gezegd van het simpele, doch catchy refrein bij “Basic Space”? Bovendien beperkte het drietal zich niet tot hun ene CD, maar passeerden ook twee knappe covers de revue. Bij “Night Time” werden we dan weer helemaal ingepakt door de geweldige uitloper, en hetzelfde geldt voor “Infinity”, waarbij bassist Oliver Simm zich eerst liet gelden in een prachtige wisselzang met Romy Madley Croft en daarna bijzonder energiek tekeer ging op de simbalen.

Het mag duidelijk zijn: The xx is een bijzonder unieke band, en op basis van wat we woensdagavond gezien hebben zijn het blijvertjes. Het is knap om te zien wat voor sfeer men kan creëren met schijnbaar doodsimpele muziek en enkele subtiele visuele aspecten. Iets voor pakweg de Marquee op Werchter in de late uurtjes? Als het van ons afhangt, zien we deze talentvolle groep snel terug, nog liever vandaag dan morgen!

SETLIST
 Intro
Crystalised
Islands
Heart Skipped A Beat
Fantasy
Shelter
Do You Mind? (Kyla cover)
VCR
Teardrops (Womack & Womack Cover)
Basic Space
Night Time
Infinity

BIS
Stars

door Filip Van Der Elst

Links:
The xx MySpace
The xx homepage
AB
Foto’s van dit concert