Dit was 2016 voor Gilles Dierickx

De hele maand december geven we carte blanche aan onze schrijvers om terug te blikken op hun afgelopen jaar. Vandaag aan de beurt: Gilles Dierickx, schrijver van de Verse vangst-rubriek (en zoveeeeel meer op deze website), frontman en drummer bij Harpp, programmator bij Geruis in Dendermonde en algemeen bekende Gentenaar.

Check zeker onze album top 52, 75 favoriete nummers van 2016 en alle andere jaaroverzichten. De komende dagen en weken volgt er nog meer eindejaarscoverage.

Albums

Live (geen volgorde):

Nummers

1. Roméo Elvis – Bruxelles arrive

Anthem van het jaar door de Brusselaar die in Parijs groter is dan in Vlaanderen – met een terechte 1 miljoen views voor de clip.

2. Stikstof – Dobberman (ft. Roméo Elvis)

Ja, ik ben fan van Roméo. Maar los van hem: zo duister als deze track vind je Belgische hiphop niet snel meer.

3. Hypochristmutreefuzz – Gums smile blood

Na ettelijke malen live gehoord te hebben, was ik zo euforisch toen dit als single werd gekozen. Hypo is prototypisch voor de melodieuze, inventieve noiserock zoals ze enkel in Gent wordt gemaakt.

4. Rumours – Phoef

Zo’n uniek geluid, zo intens en zo shamanhop.

5. Pete Doherty – I don’t love anyone

De Britse oppermuzikant is still standing: heerlijk nonchalante ballad (en voor de rest ook topalbum).

6. Fat White Family – Satisfied

Nieuwste enfants terribles van de Engelse muziekscene; zwalpend en krautrockend stak deze song toch boven de rest van de plaat uit.

7. Suuns – Instrument

Meer krautrock, maar een pak elektronischer: hypnose anno 2016.

8. Uphigh Collective – Limit Kicks

De vetste beats en zwaarste bassen uit Leuven en verre omstreken.

9. Slaves – People that you meet

Lichte dronkenmansvibe, simpel maar penetrant baslijntje, leuke tekst en de sappige vocals van Isaac Holman – less is more, ofzoiets.

10. Robbing Millions – In the no air

Beginnen en afsluiten met Belgen, uiteraard, en hoe anders dan met de altpop-psychedelica van mijn favoriete Brusselse band?

Ontdekkingen van het jaar

Ned Doheny: op de playlist in een Italiaans restaurant in Thailand. Een kruising tussen Mac Demarco en Conan Mockasin, maar dan in de jaren 70.

Balearic: blijkbaar een genre, ontdekt bij diezelfde Italiaan: ‘yes balearic, a combination ofa chill guitarz widda housebeats’. Een degelijke playlist vinden blijkt achteraf precies moeilijker dan toen gedacht.

Bernard Fevre: tijdens m’n interview met Preoccupations kreeg ik deze synthpioneer aanbevolen door gitarist Monty – vooral ‘Suspense’ zou dé klassieker zijn.

Miles Davis – Call it anything: 1970, op Isle of Wight (het Woodstock van Engeland). Miles Davis elektrisch, da’s de punk van de jazz. Integraal te vinden op YouTube, aanrader.

Tags:

Laatste artikels

In de kijker

Meer Indiestyle

Tips

33-45 Magzine