Geheimpje uit de interne keuken: in onze achterbroekzak kampeert er te allen tijde een roze, met wiebeloogjes versierde fluostift. Als familie, vrienden of passanten ons op de stift in kwestie wijzen, antwoorden wij steevast: “Dat is de OSEES-stift. Daarmee omcirkelen wij op onze Druivelaar alle OSEES-gerelateerde data, zoals de dag dat hun jaarlijkse plaat uitkomt. Of nog beter: platen, want de Californische garagerock-legendes zijn gezegend met een buitensporige productiviteit.” Als toehoorders na die uitleg nog altijd luisteren -toegegeven: die dag moet nog komen-, delen wij mee dat dit jaar acht augustus roze kleurde: op die dag liet de band ‘ABOMINATION REVEALED AT LAST’ op de wereld los.
De aanloop naar die jaarlijkse release verloopt meestal zonder al te veel bombarie. Nieuwe plaat aankondigen, paar singles lossen en enkele weken later het geheel uitbrengen. Zo vruchtbaar is de output van de band, zo ascetisch is hun PR. Bij ‘ABOMINATION REVEALED AT LAST’ verliep dat nét iets anders. De aankondiging van het album werd deze keer vergezeld met de boodschap dat het album werd geïnspireerd door de “mist of atrocities” is die onze wereld momenteel plaagt. De hoofdschuldigen: de oprukkende macht van AI, razzia’s door ICE en de genocide in Gaza. Meer dan ooit lijken de heren hun mengeling van garagepunk en kierewiete experimenteerdrang in te zetten als geneesmiddel voor deze barre tijden. Moshen tegen de malaise, zo je wil.
“Violent abomination / Tribal abomination / Wilding abomination / Sadist world abomination,” deelt Dwyer ons mee in openingssalvo ‘ABOMINATION’, een bonafide anti-oorlogsnummer. Nu ja, ‘meedelen’: naar oude gewoonte schreeuwt de voorman zijn stembanden richting de dichtstbijzijnde prullenmand. De twee (!) drummers van dienst houden een verschroeiend hardcore-tempo aan. Op de achtergrond ontploft een bolderkar vol synthesizers. Daarmee lijkt hun dertigste studioalbum in dezelfde lijn te liggen als punky voorgangers ‘A foul form’ en ‘SORCS 80′. Maar er is meer: ‘SNEAKER’ is een krautrock-roes waarin de band vroeger grossierde. Ook met ‘FIGHT SIMULATOR’ is het vertoeven in hogere sferen zoals vanouds. Die mengeling van oude en nieuwe geluiden vormt niet alleen een ijzersterke staalkaart van de bands kunde. Het zorgt ook voor een van de spannendste en domweg beste OSEES-albums in tijden.
Uitputtingsslag ‘GLUE’ mocht al proefdraaien tijdens hun laatste passage in de Botanique. Het nummer overtuigt ook op plaat met brio dankzij een – nooit gedacht het woord in een recensie over OSEES te gebruiken – melancholische ondertoon. Daarbij behoort het drieluik ‘ASHES 1’ – ‘COFFIN WAX’- ‘ASHES 2’ dan weer tot het bruutste dat de groep ooit heeft ingeblikt. Het is vooral dat laatste nummer, een blitzkrieg van nog geen minuut, dat doet verlangen naar moshpits waarin iedereen zich een dubbele hernia laat aanpraten. Momenteel heeft de band nog geen concerten op Belgische bodem gepland. Zodra die datum bekend wordt, grijpen wij naar onze achterbroekzak.
