Het is altijd fijn om nieuwe muziek van Belgische bodem te ontdekken. Nog fijner is als die muziek ook nog eens heel goed blijkt te zijn.
Indieliefhebbers, opgelet: voormalig Dirk.-frontman Jelle Denturck’s nieuwste soloproject Dressed Like Boys is een van dé nieuwe bands om te volgen.

Toegegeven, ‘Nando’ is een ietwat rare keuze om het album aan te vatten. Traag, folky, met een snuifje pop. Het nummer heeft wat weg van een Beatles-track onder een millenialsausje. Maar vrees niet. Wie verder luistert, wacht een van de muzikale parels van deze zomer. Elk nummer is zo oprecht, zo uit het hart. Je weet niet of je moet lachen, huilen, of simpelweg meezingen. ‘Dressed Like Boys’ grijpt je bij de strot, en hoe.

Zo lijkt ‘Agony street’, met zijn korrelige sound en strijkersmuziek, rechtstreeks uit de vorige eeuw te komen. Wie naar de tekst luistert, zal ongetwijfeld opgeslorpt worden door het universum dat de zanger moeiteloos weet te creëren. Maar ook wie dat niet doet, kan niet ontkennen dat het een verdomd pakkende melodie is. Ook in ‘Stonewall riots forever’ weet de zanger ons met open mond achter te laten. Het nummer vertelt het verhaal van de Stonewall Riots in New York van 1969, tevens het begin van de Pride-beweging in de VS. Verwacht geen geschiedenisles, wél een beklijvend portret van de mensen waar het om ging. Zelfs zij die niets kennen over de historische gebeurtenis, zullen meegesleurd worden door het nummer.

Naast zijn fenomenale talent om verhalen te vertellen, is de zanger ook een muzikale kameleon. Ieder nummer lijkt haast zijn eigen instrument te hebben. Zo horen we pianomuziek in nummers als ‘Pinnacles’, ‘Our part of town’ en ‘Finger trap’. Soms klinkt die wat dramatisch, dan weer intiem. In ‘Agony Street’ en ‘Lies’ horen we dan weer strijkers aan het werk. Wie hierbij meteen denkt aan stoffige orkesten, wacht echter een verrassing. De kwartetten weten een bijzonder uptempo nummer neer te zetten. Het zet je zonder moeite aan het dansen. Ook gitaren (‘Jaouad’), drums (‘Healing’) en zelfs blazers (‘Gregor Samsa’) passeren de revue. Die laatste zetten, verbazingwekkend genoeg, een serene sfeer neer, in contrast met hun toch eerder bombastische reputatie.

Een favoriet nummer kiezen is een zware opgave. ‘Pride’ is magistraal, zowel muzikaal als qua tekst. Een zwaarmoedige piano opent het nummer (denk Ludovico Einaudi), waarna de zanger ons fluisterend toespreekt. “Friday night/ Don’t mind what they’re screaming […] Please don’t pick a fight“. Het nummer grijpt je bij je nekvel en laat niet meer los. Het geheel voelt aan als een voice memo op je telefoon, wat het des te intiemer maakt.

Ook ‘Jaouad’ is absoluut een aanrader. Mysterieus gitaargetokkel prikkelt meteen je aandacht, waarna opnieuw schor gezang volgt. “Do you wanna be understood without having to be understandable?” is mogelijk een van de meest herkenbare songteksten sinds lang. Als kers op de taart voegt de Gentse zanger een stukje in het Frans toe: een leuke toets. Ook de synthpop-invloeden uit het laatste deel van het nummer vallen zeker in de smaak. Woorden als ‘etherisch’ en ‘cinematisch’ komen daarbij bijna automatisch in ons op.

Niets dan lof voor deze Belgische nieuwkomer. De plaat is teder maar genadeloos, sereen en tegelijkertijd explosief, intiem maar ook herkenbaar. ‘Dressed Like Boys’ staat bol van het contrast en dat maakt het album erg intrigerend. Als er één album is dat je deze maand een kans geeft, laat het deze zijn.

Dressed Like Boys stelt zijn debuutalbum voor in de AB Ballroom op 30 oktober (tickets & info)