Hét boerenjaar in de boekhouding van Bar Italia: 2023, toen de band vriend en vijand verraste met twee meer dan degelijke albums. Daarmee deed de groep twee zaken. Eén: bewijzen dat ze geen gehypte eendagsvlieg was, maar een vaste waarde met genoeg in de tank om te blijven verrassen. Twee: fijntjes aantonen dat ze méér dan dat holle begrip ‘postpunk’ zijn. Postpunk? Daar waren de Londenaars te sensueel en speels voor. Dreampop? Daarvoor klonken ze dan weer te donker en dwars voor. In de bar van bar italia tapt men nu eenmaal graag een eigen brouwsel.

Als critici en fans dan toch naar vergelijkingen zochten, bleken bands als Sonic Youth en het donkerste van Pulp de meest voor de hand liggende ijkpunten. Laten dat nu twee namen zijn die we amper neerpenden terwijl we naar ‘Some like it hot’ luisterden. Op hun vijfde album ruilen de Londenaars hun kenmerkende broeierige sound namelijk in voor een toegankelijkere, speelsere aanpak. De albumtitel, een hommage aan de gelijknamige Billy Wilder-komedie, leek die stijlwisseling al aan te kondigen. Spelplezier boven weerhaken dus, al klinkt het geheel daardoor ook wat -durven we het zeggen?- gezichtsloos.

Pas op, ‘Fundraiser’ is een mooie binnenkomer. Punchy gitaren, een schwung à la Bloc Party en een morsig akkefietje (“Don’t think I’ve actually met you/Not even in my dreams”) zorgen voor een strakke spanningsboog. Het is dan ook jammer dat de boel snel inzakt met ‘Marble arch’ en ‘bad reputation’. Dat eerste nummer is een zoutloze folkriedel zonder clou, het tweede een trage sleper die te veel steunt op een inspiratieloze melodie. Echt ondermaats kunnen we het allemaal niet noemen, daarvoor beschikt bar italia te veel over een eigen smoelwerk. Maar voor een band met instant culthits als ‘nurse!’ en ‘my little tony’ verwachten we nu eenmaal nét dat ene tikkeltje meer .

Dan weer wel helemaal goed: het springerige ‘Cowbella’, en het naar indiesleaze geurende geurende ‘Eyepatch’. Voor de rest is het zoeken naar nummers die aan de ribben blijven kleven. Het puike shoegazebommetje ‘Rooster’ begint sterk, maar verliest kracht in een overbodige slotminuut. Ook ‘Plastered’ en ‘the lady vanishes’, twee brokjes psychedelica light, waaien te vrijblijvend voorbij. Op een plaat met b-kantjes en rariteiten hadden ze niet misstaan, hier vallen ze echter bleek uit.

Opnieuw: een belabberd moment kent ‘Some like it hot’ niet en bar italia is en blijft een unicum binnen het hedendaagse indielandschap. Dat de band na voltreffers ‘Tracey Denim’ en ‘The Twits’ eens wat minder scoort, zien we dan ook graag door de vingers. Desalniettemin: volgende keer graag meer durf, experiment en grinta in de mix. Afgesproken? Afgesproken.

Bar Italia stelt het nieuwe album voor in Trix. De band doet dit op 25 februari komend jaar (tickets & info).