“’Cause it hurts beyond belief”, herhaalt Euan Manning op de een tikkeltje klagerige opener ‘She makes me real’ en we vragen ons af, maakt hij ons iets wijs of zichzelf? Er valt iets te horen tussen de zwaarte, iets dat toch naar boven trekt en niet verder omlaag duwt. Is het jeugdig geloof in beter, in opnieuw, of een vatje verrassend vroeg gerijpte levenswijsheid voor een bende in hun vroege twintiger jaren? Wat het ook moge zijn, het maakt Cardinals specifiek Cardinals en van hun debuutplaat ‘Masquerade’ eentje om te ontdekken.

De jonge rockband is een halve familiezaak. Dit komt dankzij de aanwezigheid van broers Finn en Euan, neef Darragh Manning, en schoolvrienden Aaron Hurley en Oskar Gudinovic. Opgegroeid in Ierland en dat een tijdlang katholiek, wat doorschemert in religieuze verwijzingen. Tot de gelovigen rekenen de vijf zichzelf niet meer. Het is vooral een bruikbare beeldtaal. Dat heeft wat tijdloos, samen met de accordeon van Finn Manning die een scheut folk in hun muziek laat trekken. Misschien geen eenvoudige evenwichtsoefening, accordeon in een rockplaat verweven zonder het al te grotesk te maken, al klinkt het helemaal niet zo. Het energieke ‘Anhedonia’, een bewogen foto van een hectische scène, zou niet even goed klinken zonder, net als de afsluiting van ‘Big empty heart’.

Naast uiteraard een stapeltje ronkende gitaarriffs, kan Cardinals ook terugvallen op zanger Euan. Die klinkt bezwerend doorheen ‘Masquerade’. Zonder precies echt de ster te willen zijn, klinkt hij wel net zo op het meeslepende titelnummer. Manning zijn zangstem heeft het charmerende voordeel dat die bereikbaar klinkt. Er zit een alledaagsheid in die aantrekt. Zijn uitgerekte “Life” omhelst net genoeg levenspijn en -vreugde tijdens het smeuïge eind van ‘Over at last’ en tijdens ‘The burning of Cork’ klinkt hij discussiërend en rechtuit. In een interview vertelden de mannen hoe kwetsbaarheid hetgeen is wat ze bovenal willen uitdragen wanneer ze hun muziek maken. Manning zijn présence lijkt daar deel van.

‘Masquerade’ is een canvas vol karaktervolle bruintinten, een ondertekening die er met paletmes in dikke laag is opgezet en waar iets niet helemaal tijdsgebonden over wordt gedrapeerd. Hoewel niet alles te grijpen valt, wat ook niet hoeft, zijn er niet te veel maskers te vinden op Cardinals hun debuut. Er klinkt geen doen alsof. Er sijpelt niks echt geforceerds door. “Shit, I’d nearly talk/ If you merely knew what I was thinking of”, klinkt het mysterieus op zachte afsluiter ‘As I breathe’, terwijl we met omgekeerde indruk afscheid nemen. Cardinals lijkt net wel en oprecht te hebben gesproken en charmeert, ‘Masquerade’ blijft bij als een album met een verrassende reikwijdte.