Op een plaat van Hayden Anhedönia alias Ethel Cain kun je je niet voorbereiden. Sinds haar indrukwekkende debuut ‘Preacher’s daughter’ uit 2022 is de Amerikaanse niet meer van weg te denken. Met haar alternatieve pop en unieke storytelling, waarin een tragisch einde wachtte voor haar alter ego Ethel, liet ze toen een diepe indruk na.

De inspiratie voor haar verhalen hoeft ze niet ver te gaan zoeken. Anhedönia’s biografie leest als het scenario van een indiefilm die in de prijzen valt op het Sundance Film Festival. Cain groeide op in een ultraconservatief, baptistisch gezin. Op haar twintigste outte ze zich als transgender. Als kind had ze dan weer de grote droom om filmregisseur te worden. Uiteindelijk werd het muzikante, en wat voor één.

Maar Cain houdt niet van gemakkelijk. Dus gooide ze het met haar tweede langspeler, sorry ep, ‘Perverts’ over een totaal andere boeg. Negentig minuten lang verraste ze iedereen door zich uit te leven met heftige dronemuziek. Al gaf ze toen al aan dat ‘Perverts’ geen onderdeel was van de trilogie rond haar hoofdrolspeelster, Ethel.

‘I’ll always love you, Willoughby Tucker’ is dat wél. De plaat vormt een prequel op de gebeurtenissen in haar debuutplaat. Ditmaal voert ze ons mee naar 1986. Vijf jaar voor de gebeurtenissen op ‘Preacher’s daughter’ is de hoofdrol van het album weggelegd voor een verwoestende tienerliefde.

Openen doet het album met ‘Janie’. Een nummer dat zomaar uit de pen van Phoebe Bridgers had kunnen komen, maar met een donkerder randje. Met teksten als “I know she’s your girl now / But she was my girl first”, zet Cain meteen de toon voor een album waarin elke verhouding ingewikkeld en geladen is.

In ‘Fuck me eyes’ zingt ze dan weer over iemand die wil ontsnappen uit haar eigen leven, maar daar niet in slaagt: “She goes to church / Straight from the clubs / They say she looks just like her momma / before the drugs.” En dan te bedenken dat dit het meest toegankelijk nummer op de 73 minuten durende plaat is.

Naast deze verhalende parels bevat het album ook drie instrumentale stukken. ‘Willoughby’s theme’ springt er het meeste van uit. De sfeer van Angelo Badalamenti’s legendarische Twin Peaks-score, waar Cain naar eigen zeggen veel inspiratie uit heeft gehaald, hangt er als een donkere wolk boven. Een delicate piano wordt langzaam opgeslokt door onheilspellende synths.

Afsluiten doet het album met twee lange, meeslepende nummers: het tien minuten durende ‘Tempest’ en ‘Waco, texas’ – dat zelfs nog vijf minuten langer is. Samen voelen ze aan als het einde van een hoofdstuk. Niet alle vragen worden er beantwoord. Het verhaal ontspint zich dus verder in je eigen gedachtegang – net zoals een goede film dat doet.

Met ‘Willoughby tucker, i’ll always love you’ levert Ethel Cain geen hapklare pop af. Ze combineert het beste uit haar vorige twee langspelers om meer dan een uur lang mee te nemen door het hoofd van een verliefde tiener. Het is film, het is muziek en het is drama met hoofdletter D.

Ethel Cain bewijst opnieuw dat ze een van de spannendste hedendaagse artiesten is. We zijn nu al benieuwd hoe ze dit alles tot leven gaat brengen in een uitverkochte Ancienne Belgique op 14 oktober.