Er zijn tijden geweest waar FKA Twigs zich compleet terugtrok van het publieke leven. Ze spendeerde graag zo weinig in de schijnwerpers, en wanneer ze dat wél deed dan was het op het podium of in de vorm van muziek naar buiten brengen. In veel opzichten was de release van ‘EUSEXUA‘ eveneens een statement van de artieste. Het verschil: ze leek nog meer in de esthetiek gevat te zitten die deze ‘era’ met zich mee brengt. Ze lijkt geïnspireerder en vooral vrijer dan ooit. Hoewel dus atypisch, past dit tweede luik perfect in de wereld van ‘EUSEXUA’.

Die inspiratie leidde Twigs tot het in zes weken tijd in elkaar boksen van een nieuw album. In eerste instantie werd het kleinood ‘DELUXUA’ gedoopt om vervolgens te vervellen in z’n eigen body of work. Hoewel de plaat gloednieuwe muziek bevat, lijkt ‘Afterglow’ slechts een afterthought in plaats van een echt zusteralbum. De insteek is in de eerste plaats veel luchtiger: de volgorde van tracks is losser, de algemene flow lijkt ook beter geconcentreerd te zijn rond de ‘vibe‘ die Twigs wil overbrengen op dit album.

‘Afterglow’ golft in zekere zin nog even na op de dreunende beats die ‘EUSEXUA’ kenmerken. Het hardhouse-achtige ‘Love crimes’ vormt één van de laatste echo’s van een nachtje stappen. Op ‘HARD’ en ‘Predictable girl’ doet Twigs dan weer beroep op beatsboer Mechatok voor glinsterende y2k en electroclash meets r&b. ‘Sushi’ is het hoogtepunt van het album. Twigs is in haar nopjes en tapt lustig uit UK Bass, Baltimore Club en hardbag vooraleer ze in het tweede deel van de track alle registers loslaat op ballroom beats.

Ook het narcotische ‘Cheap hotel’ is een hoogtepuntje op dit album. Het is zes uur in de ochtend, buiten begint het stilaan licht te worden. Achterover gezakt in een zetel voel je de wereld vertragen terwijl de galmende dub van Two Shell door de aux schemert. Die vibe weet Twigs prima te vangen op ‘Afterglow’. Maar het is minder memorabel. ‘Touch a girl’ is een ambient pop-nummer dat nergens heen lijkt te gaan en ‘Piece of mine’ is in hetzelfde bedje ziek.

Ondanks dat ‘Afterglow’ meer dipjes kent dan ‘EUSEXUA’, blijft ‘Afterglow’ intrigeren, want het is zelden voorspelbaar, maar het album weet nooit te overtuigen. Het matcht Twigs’ persona als een soort rave shapeshifter: constant in beweging en zoekend naar het juiste genre of stijl bij de juiste vibe. Alleen zal ‘Afterglow’ jammer genoeg altijd in de schaduw blijven hangen van z’n voorganger.