In ‘Witch dance’ reflecteert Florence Welch niet alleen over haar eigen sterfelijkheid. Dat kan ook niet anders. In de zomer van 2023 moest Welch plotsklaps verstek geven voor (onder andere) Pukkelpop. Veel liet de Britse niet vallen over de reden waarom. Tot dit album het levenslicht zag: Welch verloor haar zwangerschap en was bijna zelf gestorven. Het is dan ook hét thema van ‘Everybody scream’, de bands zesde plaat.

‘Everybody scream’ leest als een dagboek waarin Welch vertelt over in welke highs en lows ze de afgelopen twee jaar heeft geleefd sinds het verlies. De fenomenale titeltrack schreef ze het eerst voor het album en is een direct vervolg op Welchs laatste album ‘Dance fever’ uit 2022. Gevoelens van opgebrand zijn kwamen er zo bijvoorbeeld meerdere keren terug. Hier is Welch meer vrijgevochten dan ooit. In de titeltrack spreekt ze haar fans direct toe. Hoe ze ragged en reeling zichzelf het podium terug op hijst hoewel het haar dolgelukkig en geliefd doet voelen.

Het album werd naar de wereld toe verpakt als meer witchy, donkerder. In het geval van het album betekent dat in de eerste plaats dat Welchs pen in minder lussen schrijft en trauma rechtstreeks confronteert. Florence Welch is in de eerste plaats een mens, een vrouw. In ‘Sympathy magic’ heeft de songwriter het onder meer over de eerste weken na het verlies waarin ze aan geheugenverlies leed. Die periode was zo traumatisch voor haar dat alles één grote waas werd. Ze herkende zichzelf niet meer. Het macabere ‘Witch dance’ met een belachelijk verslavende baslijn is eveneens, zowel tekstueel als instrumenteel, een hoogtepunt.

“Do I win a prize?“, snauwt ze in ‘One of the greats’ – een poëtische lik op stuk aan het (voornamelijk mannelijk) volk dat haar steeds maar weer heeft trachten klein te krijgen. ‘Everybody scream’ is geen crowd pleaser, maar een album dat zijn erkenning verdiént uit catharsis. Een song als ‘Drink deep’ is instrumenteel zeker één van de moeilijkere tracks, terwijl je de ontlading in het einde van het nummer bijna als een reflex uit je lichaam voelt stromen. Wanneer er op haar whiteboard ‘Swans vs Adele’ voor dit album stond, neigt deze toch naar iets wat Michael Gira best prima zou vinden.

Wat Welch uit die turbulente periode lijkt te realiseren is hoe verbinding die pijn op z’n minst dragelijk maakte. Tegelijkertijd hoe zelfliefde de enige échte liefde is die er kan zijn. En die liefde voor haar is performance, het podium en die verbinding is daar ontegensprekelijk mee verbonden. Het voorlaatste nummer ‘You can have it all’ is dan ook de samensmelting van al het bovenstaande. Het is een filmisch epos met strijkers als hoofdpersonages met Welch’s typische kenmerken: dramatiek, poëzie en feminisme. De song combineert haar moed, haar struggles en  verdriet van haar verloren gevechten. Terwijl de strijkers in de laatste stuiptrekkingen van het nummer gillen, schuilt er meer dan een vleugje bittere ironie in de titelwoorden.

Op 23 februari stelt Florence + The Machine het nieuwe album voor in AFAS Dome in Antwerpen. Echter is het concert al volledig uitverkocht. Je kunt je registreren voor de wachtlijst via deze link.