‘Getting killed’ van Geese mikt iets te veel op het hoofd om van een hoogvlieger te kunnen spreken

door Kobe Rombouts

De groeicurve van Geese in vogelvlucht, vraag je? Eerst: Het Debuut. Toen ‘Projector’ uitkwam, hadden de neusvreters uit New York nog maar pas de schoolbanken verlaten. Met hun eerste worp (dwars, springerig, bol van de dadendrang) bewezen ze dat ze klaar waren om met de grote jongens mee te doen. Dan: De Moeilijke Tweede. Met ‘3D Country’ koos de band voor het pad van de meeste weerstand. We vonden onder meer sporen van Talking Heads, blues en country terug in de plaat. De band bewees daarmee in een andere liga te spelen dan het gemiddelde koelbloedige post-punkgroepje. Ten slotte: De Soloplaat. Vorig jaar maakte Geese-frontman Cameron Winter in zijn uppie furore met ‘Heavy metal’. Critici strooiden met superlatieven en vergelijkingen met Tom Waits en Bob Dylan. Geen zware metalen te bespeuren dus, wél hoogst uniek en goed spul van een geboren song and dance man.

En zo belandden we bij De Definitieve Doorbraak: ‘Getting Killed’, het derde Geese-album. Het moet lang geleden zijn dat een indiealbum zo’n buzz wist te creëren voor z’n release. Bewijsstuk één: de uit zijn voegen barstende releaseshow die Geese in hartje New York ten beste gaf. Bewijsstuk twee: niemand minder dan Cillian Murphy die, aangestoken door zijn zoon, besmet is met het Geese-virus. Nog een laatste blijk van succes: de nu al hopeloos uitverkochte show die band volgend jaar in maart in de Botanique gaat geven.

Toegegeven: een meesterwerk hoorden we niet. Wél een koortsachtig samenraapsel van hyper-eclectische ideeën en stijlen. Dat leverde een interessante en drukke luisterervaring op die meer naar vingeroefening rook dan naar kwaliteit. Nu we aan luisterbeurt elfendertig zitten, bespeuren we steeds meer glimpen van meesterschap. Het beste voorbeeld blijkt opener ‘Trinidad’. Cameron Winter valt neuzelend à la Thom Yorke het nummer binnen terwijl zijn maats een waterige jamsessie op gang trekken. Plotsklaps worden we om de oren geslagen met krijsende freejazz-blazers en een zijn knikkers verliezende Winter (“There’s a bomb in my car!“). Het is een overrompelende whiplash van een nummer. Wel eentje met een puike spanningsboog als ruggengraat.

Nog meer georkestreerde waanzin: de sjamanenrock van het titelnummer en de groovy koortsdroom ‘100 horses’. ‘Cobra’ en ‘Husbands’ gunnen je adempauzes, al ontpoppen ze zich gaandeweg tot emotionele hoogtepunten. Winter croont zich er bovendien prachtig een weg door het warme klankenpalet dat zijn band naar voren schuift. “You should be shame’s only daughter“, klinkt het. Ook wondermooi: het bizar getitelde ‘Au pays du cocaine’, dat tekent voor Muziekvideo Van Het Jaar. Concept: Cameron Winter zingt tegen baby. Hoe bevreemdend de beelden er ook mogen uitzien: de video weet perfect de tedere kern van het nummer te vatten. “You can be free and still come home / It’s alright / I’m alright“. Nog nooit klonk Geese zo troostend als hier. We zouden de woorden ‘slaapliedje’ willen neerpennen, ware het niet voor de cathartische climax die ons keer op keer wakker schudt.

Blijven over: een vijftal knappe, slimme songs die nét niet genoeg aan de ribben blijven kleven. Op ideeënarmoede kan je de band niet betrappen. Toch voelt het allemaal een tikkeltje te berekend aan om echt te raken. ‘Islands of men’, ‘Half real’ en ‘Taxes’ zijn nummers die barsten van de inventiviteit. Al mikken ze te veel op het hoofd in plaats van op de hartstreek. Solo lukte dat beter, Cameron.

Pas op: ‘Getting killed’ is allerminst slecht te noemen, laat staan voorgekauwd. Elke seconde barst van de ideeën, grotendeels geslaagde stijloefeningen en talent. Alleen voelt het geheel een tikkeltje te brainy aan om van een hoogvlieger te kunnen spreken. Verdict: drieënhalve ster met borg op de toekomst. Wie weet dat het kwartje na nog een tiental luisterbeurten ineens wél valt. De gelukkigen die een ticketje voor hun show in de Botanique wisten te bemachtigen, hadden ‘To get killed’ in elk geval vlugger door. Het leven is nu eenmaal aan de rappen.

Geese treedt op in de Botanique op 8 maart. Het concert is uitverkocht, maar je kan je op de wachtlijst zetten. Meer info vind je hier.