Het is makkelijk om het artpopduo Water From Your Eyes te beschuldigen van overmatige hipster-ironie. Zo hebben de twee er een traditie van gemaakt om jaarlijks op te treden in een boot in de New Yorkse haven. Gewoon, voor de kunst. Toen ze recent de videoclip van hun single ‘Playing classics’ uitbrachten, bleek het resultaat een kurkdroge ode te zijn aan de Red Hot Chili Peppers en hun muziekvideo van ‘By the way’.

‘It’s a beautiful place’, het zevende album van Water From Your Eyes, zou dan weer verhalen over ‘de tijd, dinosaurussen en het universum’ – we weten nog altijd niet of we die woorden serieus moeten nemen of niet. Iets in ons zegt dat dat exáct is waar Nate Amos en Rachel Brown op uit waren.

Toch zou het zonde zijn om het tweespan af te schrijven als verwaande kunststudenten. Daarvoor klinken de onverwachte kruisbestuivingen en spannende kronkelpaadjes op ‘It’s a beautiful place’ veel te oprecht en – belangrijker – hun nummers veel te goed. Het bewijsstuk bij uitstek: het voorgenoemde ‘Playing classics’. Het nummer behoort moeiteloos tot het aanstekelijkste wat dit muziekjaar al heeft voortgebracht. Komt het door de schaamteloze mengeling van disco en electroclash? Is het dat verhaspeld pianodeuntje? Of is het toch eerder zangeres Rachel Brown, die haar teksten opdreunt met de effortless cool van inspiratiebron Charli xcx? Waarschijnlijk is het de combinatie van dat allemaal. Toch is het vooral het enthousiasme waarmee de band de platgetreden paden links laat liggen dat ons finaal over de streep trekt. Of: hoe dwarsliggen ook steengoede popmuziek kan opleveren.

‘Life signs’ slalomt van onderkoelde monoloog naar loeiharde shoegaze. En ook in ‘Born 2’ geeft gitarist Nate Amos de volumeknop een ferme tik naar rechts. Pas tijdens het titelnummer, een interlude van nog geen minuut, eist Amos zijn moment de gloire op. Vijftig seconden lang plukt hij aan zijn snaren en het resultaat is een waterige blues-solo die midscheeps raakt. John Frusciante is een voor de hand liggend referentiepunt. Al kunnen we de twee deze keer op geen greintje ironie betrappen.

‘It’s a beautiful place’ klokt af op maar negentwintig minuten en biedt toch genoeg stof om nog een lange tijd op te kauwen. Van georganiseerde chaos (tijdens ‘Spaceship’ noteerden wij een orkest, y2k-elektronica en een dozijn tempowisselingen) tot momenten van ingetogen schoonheid (de breekbare dreampop van ‘Blood on the dollar’): ‘It’s a beautiful place’ is een postmoderne grabbelton die maar blijft verrassen.

Op 20 november treedt de band op in de Botanique. Wie zin heeft om een revelatie aan het werk te zien, weet waarnaartoe. Tickets en info voor het optreden vind je hier.