Jehnny Beth, de Franse frontvrouw van de postpunkband Savages, brengt haar tweede soloalbum uit. ‘You heatbreaker, you’ staat vol met vlijmscherpe en harde rocktracks. Op het album worden elementen uit punk, dance, art pop en industrial geplukt. Dat zorgt voor een bruisende mix van sterke tracks op een korte lp. Jehnny Beth klinkt venijnig op een strakke productie die ze zelf verzorgd heeft.

‘Broken rib’ kwam eerder al uit als single en is een geslaagde opener van de plaat. Deze mix van industrial met rock, en het wisselen tussen schreeuwen en fluisteren geeft je het gevoel dat je naar een track luistert van Marilyn Manson. Een vlijmscherpe, heftige gitaarlijn wordt versterkt met een woedende baslijn en beukende drums. Deze gitaartoon krijgen we ook terug te horen op ‘Obsession’ waar de riff uit de versterker komt als een scherp slagersmes. De bas klinkt hier moerassig en zwaar en breekt in het midden van het nummer aanvallend los. Een tweede gitaar in deze track wordt gebruikt als ritme-instrument die de drums mooi aanvullen.

‘Out of my reach’ is ook een nummer die traag opbouwt en krachtig losbreekt. Het is een middelmatig rocknummer dat een beetje teleurstelt. De track wordt met weinig overtuiging gebracht en staat in de schaduw van de twee eerdere sterke nummers. Ook ‘No good for people’ die werd gebracht als single is eigenlijk een zwakkere versie van ‘Broken rib’. De mix van rock en een drum ‘n’ bass-achtige sound doet weinig met ons.

Op ‘I still believe’ worden trage en razendsnelle elementen afgewisseld. De gitaar- en baslijn en holle drums geven de track een Korn-achtig geluid zoals ze klonken in hun beginjaren. De aanvallend gespeelde snaren worden mooi afgewisseld met een trage, diepe bas. Jehnny schreeuwt de longen uit aar lijf om zo de hoge, ruw klinkende noten te halen. Deze combinatie zorgt ervoor dat dit het sterkste nummer is van dit album. Nog een hoogtepunt op het album is ‘High resolution sadness’. Het tempo op deze rockschijf ligt huizenhoog. De instrumenten schieten vanaf minuut 1 de startblokken uit, om niet meer achterom te kijken. Dat terwijl Jehnny Beth de teksten met veel spuug uitschreeuwt. ‘I wanna feel, I wanna feel’ wordt krachtig en met volle overtuiging geschreeuwd boven de strakke instrumentatie.

Op ‘Stop me now’ krijgen we de beste bastoon van heel het album. Hij klinkt ronkend als een woedende leeuw die klaar staat om aan te vallen. De track klinkt instrumentaal gevaarlijk maar Jehnny Beth zingt er met een heldere en pure stem overheen. De beste riff van het album wordt dan weer geplugd op het geslaagde ‘Reality’. Ook de gitaren op ‘I see your pain’ overtuigt ons. Het sterke ritme en het soms valse snaargeschuur zorgen voor een onderhoudende track. ‘Heroes to be pure, heroes to be insecure’, tiert Jehnny Beth zo luid als ze kan.

Beth levert met haar tweede soloalbum een compromisloos en fel werkstuk af, dat bol staat van ruwe energie en spannende combinaties van stijlen. Toch kent het album ook duidelijk zwakkere momenten: sommige tracks missen overtuiging en voelen als herhaling van betere ideeën. Daardoor blijft het geheel wat onevenwichtig. Het resultaat is een korte maar krachtige lp die wel indruk maakt, maar niet altijd even sterk weet vast te houden.