In 2022 wist één band in de wildgroei van hippe gitaargroepjes ons nog eens écht bij het nekvel te grijpen: Just Mustard, een groep die opereert vanuit het Ierse Dundalk. Met hun tweede album ‘Heart under’ wisten de Ieren niet alleen mateloos te boeien, maar ons ook de stuipen op het lijf te jagen. Het huwelijk van noise rock en shoegaze bleek niet de soundtrack van een onschuldige dagdroom, maar wel die voor een traag voortbewegende nachtmerrie of een dwaaltocht door de dichtstbijzijnde spookstad.

Ook op opvolger ‘WE WERE JUST HERE’ laat de band volop de donkerte binnensijpelen in hun muziek. Alleen: op het eerste gehoor mist het geheel de nuance van ‘Heart under’. Er sluipt te veel monotonie in het geluid. Gelukkig valt na enkele luisterbeurten op hoe gelaagd de songs in mekaar zitten. Dat is de verdienste van grofweg twee zaken. Eén: de kinderlijke klinkende zang van Katie Ball die zich moeiteloos een weg door de rookgordijnen van noise en feedback weet te banen. Op ‘POLLYANNA’ klinkt ze als een sirene die je van achter de geluidsmuur naar zich toe wil lokken. “What do you say / Leave it behind / When will you play / Where sweeter birds cry”, klinkt het. En in ‘DREAMER’ ontpopt ze zich tot de verloren halfzus van Hope Sandoval.

Reden twee: de gitaarlijnen van David Noonan en Mate Kaylon. Er wordt wel eens gemopperd dat shoegaze nogal snel vervelt tot kleurloze geluidsbrij. Dan hebben de naysayers pareltjes als ‘ENDLESS DEATHLESS’ of ‘THAT I MIGHT NOT SEE’ nog niet gehoord. Noonan en Kaylon doen hun gitaren klinken als laag overvliegende straaljagers en tóch barst elke gitaarecho van warmte. Metalig, harmonieus en immer cool: Just Mustard is het allemaal tegelijk.

De slimste zet van de Ieren? Het gros van hun songs stutten met een schaamteloos dikke laag elektronica. “We wilden iets maken waarop mensen konden dansen“, liet Katie Ball optekenen in een interview. En het is eraan te merken. Zo dondert er een opzwepende synthlijn door het titelnummer. Ook op ‘SILVER’ wordt iets meer richting de dansvloer gepord door de nieuwe invloeden. Voor zij die zich zorgen maken dat Just Mustard hun essentie verliest, dat is nergens voor nodig. Op het einde van de dag is het nog altijd de aan Ride schatplichtige pokkeherrie die het geluid van Just Mustard domineert.

Eindejaarslijstjesmateriaal is ‘WE WERE JUST HERE’ misschien nét niet geworden. Daarvoor beklijft de plaat op een paar momenten zoals ‘THE STEPS’ en ‘SOMEWHERE’ niet genoeg voor. En daarbij: zijn er vandaag de dag geen groepen die de aloude shoegaze-formule op een iets frissere manier herinterpreteren (we kijken naar jullie, Wednesday)? Hoe het ook zij: Just Mustard is op ‘WE WERE JUST HERE’ nog altijd groothandelaar in bitterzoete, móóie griezelsprookjes. Voor wie het aandurft: 16 april fluistert de groep ze je live in in de Botanique.

Info en tickets vind je hier.