Je hebt one-hit wonders, artiesten die een sterk debuutalbum uitbrengen en daarna compleet verdwijnen. En dan heb je artiesten die na die straffe debuutplaat er in slagen om dat nadien telkens te overtreffen. Lorde zit intussen aan album nummer vier alweer met ‘Virgin’ en valt zonder twijfel in die laatste categorie.

Ondertussen al twaalf jaar geleden zette ‘Pure heroine’ de zangeres op de kaart als it-girl van het moment. Met ‘Royals’ scoorde ze een wereldhit. De song was niet alleen een oorwurm, ook de pen van de toen nog 16-jarige Lorde deed intrigeren. ‘Melodrama‘, vier jaar later, toonde aan dat dit niet slechts beginnergeluk was. Wie heeft er niet meegezongen met ‘Green light’? Wie kweelde niet stiekem mee met ‘Liability’? Album nummer drie, ‘Solar power‘, was misschien iets minder bekend geworden dan zijn voorgangers. Maar met ‘Virgin’ zal de Nieuw-Zeelandse ongetwijfeld opnieuw de hitlijsten bestormen. You heard it here first.

Lorde komt meteen sterk binnen met ‘Hammer’. Bij een eerste luisterbeurt lijkt dit gewoon een zomerse popsong met hier en daar een streepje techno. Perfect om een frisse cocktail bij binnen te sippen. Wie zijn oren spitst, ontdekt echter een verleidelijke lofzang voor iedereen die op zoek is in het leven. “I’m ready to feel like I don’t have the answers,” neuriet ze, “There’s piece in the madness over our heads.” De song is een vrijgeleide in de wereld die de Nieuw-Zeelandse graag aan ons wil tonen met ‘Virgin’.

Maar dan moet het feestje nog beginnen. Als een ware queen of darkness sleept Lorde ons mee in haar duistere universum. Klinkt haar stem in ‘What was that’ nog lieflijk en helder, dan duikt heesheid terug op in ‘Shapeshifter’. En eerlijk? Het wordt er enkel beter door. Vanaf dat moment barst het album los in een soort georkestreerde zenuwinzinking. In ‘Man of the year’ lijkt ze ons de meest duistere geheimen uit haar stukgelopen relatie te vertellen. Tegelijkertijd voelen we ons volledig begrepen.

Ze huilt, ze schreeuwt, ze snikt, ze kreunt – Lorde drukt waar het pijn doet, en laat ons vragen voor meer. “I’ve been the siren, been the saint / I’ve been the fruit that leaves the stain“, klinkt het mistroostig. Het lijkt wel een psalm voor alle gebroken harten en verloren zielen op deze aardbol. Gooi daar nog wat donkere synthesizers bij, ingetogen gehum en je hebt een hedendaagse new-wave plaat zoals je die nooit eerder zag.

In ‘Current Affairs’ doet de intro ons nostalgisch terugdenken aan de alternatieve scene uit de jaren 90. De song slikt ons echter niet veel later volledig op ons in een steeds complexer samenspel van zang, muziek, en techniek. Wanneer je bij ‘Favourite daughter’ aanbelandt, staat het kippenvel ongetwijfeld op je armen. Ook hier zingt ze genadeloos eerlijk over de relatie met haar ouders.

‘Virgin’ getuigt van een weinig geziene maturiteit. In een reeks banale snapshots weet Lorde de breekbaarheid van het leven te vangen – of hoe je zelfs van een simpel ritueel als je tanden poetsen een kunstvorm kunt maken. De artieste lijkt haar diepste geheimen op muziek te hebben gezet. Tegelijkertijd brengt ze de hartzeer van een volledige generatie onder woorden. Dit alles wordt overgoten met een aura van coolness die bij Lorde heel erg natuurlijk aanvoelt. Met andere woorden, als u iets doet deze zomer, laat het dan ‘Virgin’ beluisteren zijn. Het mag een gedurfde uitspraak zijn in juni, maar dit album zal ongetwijfeld in de eindejaarslijstjes opduiken.

Lorde speelt in een uitverkocht Vorst Nationaal op 27 november.