Een jaar geleden kregen we nog maar het middelmatige ‘Ohio players‘ op ons afgestuurd. Een album dat zeker niet slecht was, maar dat je wel snel vergat. Dit jaar komt de Amerikaanse bluesband al meteen met een nieuw album: ‘No rain, no flowers’. Hierop proberen The Black Keys niet iets nieuws en krijg je meer van hetzelfde. Aangename bluesy pop en rocknummers.

Het album opent meteen met een valse start. Het titelnummer is een voor The Black Keys zijnde extreem poppy nummer met synths en een kaal klinkende drum. Ook de heerlijke gitaar die kenmerkend is voor The Black Keys is ver te zoeken. Als die wat komt doorschemeren dan verdrinkt ze in de mix. Geen slecht popnummer, maar The Black Keys kunnen beter.

‘Babygirl’ opent met een synth en honky tonk klinkende piano. Een leuke track die goedmaakt waar de vorige twee teleurstelden. We horen een fuzzy gitaartoon doorheen de saloon piano gevlochten. Een sterk nummer dat zeker torenhoog uitsteekt boven de andere tracks.

Verder brengt ‘Down to nothing’ je meteen in een relaxte sfeer. Met een mooie gitaarlijn, fraai geproducete drums en zachte synths en de vertrouwde stem van Dan Auerbach. The Black Keys bewijst dat het niet altijd rock en blues op hoog tempo moet zijn. De track klinkt verrassend fris en aangenaam doorheen je koptelefoon. Het nummer is zeker een favoriet van ons van de plaat.

‘On repeat’ opent met mooi gespeelde drums van Patrick Carney. Het nummer is meer van het vorige, een relaxte track waarvan de zwoele baslijn je helemaal laat wegkwijnen in je zetel. Doorspekt met funky gitaren en spacy klinkende synths is dit een toptrack. Dit is hoe The Black Keys pop en rock meer moeten mengen. Een perfect resultaat.

Maar het is niet allemaal pijs en vvreemde de plaat. ‘Make you mine’ is een zwakker nummer op de plaats. Net zoals bij de titelsong zijn die raunchy gitaren ver zoek en is combo van popelementen met hun kenmerkende blues-sound een mismatch.

‘Man on a mission’ pikt vervolgens gelukkig de draad weer op. Rockend blijven de twee Amerikanen toch op hun beste. De gitaren klinken fuzzy en de drums beter dan op de vorige nummers. De break klinkt fantastisch met een intermezzo pure blues waar iedere gitaarfan zeker van kan genieten.

‘Kiss it’ zorgt voor afwisseling. Daarbij brengt het nummer je na het rocken meteen terug in een relaxte gevoelstoestand. Goed klinkende drums, prachtige gitaren doorspekt met zachte piano’s. De cleane gitaar wordt af en toe afgewisseld met de typische fuzzy gitaartoon. De track zit mooi in elkaar en klinkt zeer aangenaam.

Op ‘All my life’ worden het drumvel nauwelijks aangeraakt. De drums zijn enkel wat op de achtergrond voelbaar. De prachtige, simpele gitaarlijn die doorheen de track wordt geweven is ingenieus.

Er wordt afgesloten met ‘Neon moon’. Een zacht nummer met een countryvibe. Op de track is een pedalsteelgitaar te horen, perfect geproducete drums en een akoestiche gitaar. Het is een mooie afsluiter voor een album met zwakke en sterke tracks.

Het nieuwe album ‘No rain, no flowers van The Black Keys biedt een wisselvallige luisterervaring, met zowel sterke hoogtepunten als teleurstellende tracks. Waar sommige nummers overtuigen met frisse gitaarlijnen, strakke drums en een ontspannen sfeer, blijven andere nummers hangen in vlakke productie en overdadige synths. De band blijft dicht bij hun vertrouwde formule, maar weet deze niet altijd even effectief in te zetten. Al met al is het een degelijk album dat zijn momenten heeft, maar niet overal het potentieel van The Black Keys waarmaakt.