‘Sunshine and balance beams’ lijkt nu al één van de meest veelbelovende gitaaralbums van 2025. Op deze plaat vormt zich een mix van zware, ronkende gitaren perfect verwikkeld met haarfijne melodieën. De Amerikaanse post-hardcore band draait reeds twintig jaar mee in het muzikale circuit, maar klinkt nog steeds fris. Op deze laatste krijgen we dan ook een krachtplaat als nooit tevoren, en brengen ze nieuwe inkt aan op hun stempel in de rockscene die reeds lang gezet was.

Vanaf de eerste minuut ronken de gitaren op deze plaat alsof het woedende werktuigen zijn. Dat snelle ritme houdt aan maar is doorweven met fijne, intieme snaarlijnen, zoals in ‘Deep clay’. Een geslaagde single die dient als voorbeeld van hoe Pile het gitaarwerk en de drums samen doen beuken tot een mooi geheel. Rick Maguire zingt het instrumentale werk mooi tezamen en slaat naar het einde van de track weliswaar uit in een woede-uitbarsting. Technisch is Maguire niet de beste zanger, maar hij brengt zijn werk met volle overtuiging waardoor je het hem dit meteen vergeeft. Hierna houdt ook de rest van de plaat de ruige en moerassige toon, ingezet op startschot ‘An opening’, aan.

Op ‘A loosened knot’ klinkt Pile als een zware garageband die in de zomer niets anders weet te doen dan op vol volume muziek spelen. Hier hoor je perfect hoe goed de groepsleden op elkaar ingestemd zijn. De sound is rommelig maar tegelijk hoor je hoe strak ze spelen. Er valt gewoon geen enkele fout te bespeuren.

‘Bouncing blue’ start met een trage, zenuwslopende synthmelodie begeleid door de zachte stem van Rick Maguire. Na 2 minuten wordt het extra knus mits een dekentje van strijkinstrumenten. De intense spanning doet het hart sneller kloppen en werkt toe naar een climax. En wanneer deze uiteindelijk inslaat, blijft er niet veel over van je trommelvliezen. Het nummer voelt zwaar aan zonder dat er haast achter zit. Zonder twijfel één van de hoogtepunten op dit haast foutloze album.

Op ‘Born at night’ hebben we dezelfde soort epische opbouw, ditmaal ingezet door zachte, elektrische gitaar. Ook hier is de uiteindelijke climax zeer memorabel. Alle individuele bandleden komen op dit nummer het beste tot uiting, en Maguire bij uitstek. Razend spuugt hij als het ware zijn lyrics de micro in. De drums ratelen verfijnd door de mix en de strijkers komen hier zelfs nog sterker uit dan op ‘Bouncing blue’. ‘Born at night’ is de uitspringer van wat op zich al een heerlijk album is en heeft alvast zijn plek verzekerd in de lijst van beste gitaarnummers van het jaar.

‘Meanwhile outside’ is met 8 minuten het traagste en langste nummer, maar toch gebeurt er veel. De productie op deze track oogt verfijnd en de drums geven de hartslag aan van de track. Ze dirigeren de slome, maar agressieve gitaren die erboven hun gang gaan. Rustige melodieën wisselen af met het gebeuk van de trage, heavy ritmegitaar, waardoor ‘Meanwhile outside’ nooit verveelt. Zelfs al klinken de vocals wat zagend op dit nummer, het past erbij.

Pile levert met ‘Sunshine and balance beams’ een album dat zowel muzikaal krachtig als meeslepend is. De balans tussen brute intensiteit en verfijnde melodieën toont dat de band op een creatief hoogtepunt zit. Na bijna twintig jaar bewijzen ze nog steeds relevant en vernieuwend te zijn binnen de gitaarmuziek. Dit negende studioalbum bevestigt dat ze één van de meest intrigerende en consistente gitaarbands zijn van dit moment. Een album waar amper een slecht woord over te schrijven valt.