“We are living in the electric hour. All we see on our phones are images of war and ICE raids. It gave us a real urgency to create and seize the moment.“, vertelt basiste Mari González in een interview over de plaat. Dat vat in se zowat het concept van de hele plaat samen. We hoeven niet veel aan beeldspraak te doen om de aangaande socio-politieke situatie van de Verenigde Staten te schetsen. Minder geneigd om het noise-pedaal in te drukken, brengt de band op ‘Electric hour’ een genuanceerder, politiek geladen album vol verhalen die de vinger op de wonde leggen.

Ironisch genoeg klinkt de band minder ‘elektrisch’ dan op hun debuut ‘Spirit world tour’ uit 2023. De band opereerde namelijk een jaar lang vanuit een kelder waar het plafond lekte. De gebrekkige conditie van de elektriciteit in het huis dwong hen er toe om naar akoestische instrumenten te grijpen. Een nummer als ‘Sentry’ zou je bijna als een classic indie rock nummer kunnen noemen waar akoestische gitaarlijnen worden afgewisseld met grunge en een voortreffelijke basgitaar. Ook het daaropvolgende ‘Under the scar’ is opgepept door jangley gitaren. Het nummer is waarschijnlijk de bands beste poging tot het schrijven van een popnummer. Wat nummers als ‘Sugarcane’ en ‘Sentry’ ook bewijzen is dat González’ vocals de bands sound het beste vertolken; zowel onder grungey gitaarlijnen als het dromerige ‘Sugarcane’.

De track die er het meest uitspringt is waarschijnlijk ‘Halogen’. Het nummer zit knal in het midden van de plaat en laat aan iedereen de kans om (vocaal) te schitteren. Conceptueel vat het de plaat het beste samen. De bandleden trachten in het nummer vat te krijgen op de wereld rondom zich – en vooral hoe die momenteel compleet in duigen lijkt te vallen. Hoe ga je om met een omgeving waarin fascisme en ongelijkheid de kop op steekt wanneer er tegelijkertijd zo velen steeds moeilijker de eindjes aan elkaar kunnen knopen? De band is/was zo vrij direct betrokken bij de Stop Cop City movement in hun thuisstad Atlanta. Eén ding is volgens hen zeker: niets doen is geen optie.

Na het geladen en bij momenten met horror-esthethiek doordrenkte gitaarspel op hun ‘Spirit world tour’, brengt de band conceptueel hun meest samenhangende album tot dusver uit. Hun sound blijft droefgeestig en zwaarmoedig. Al lijkt de band een soort baken van licht te willen zijn voor gelijkgezinden. Dat reflecteert zich ook deels in songs die bij momenten richting jangle pop en slacker rock neigen dan naar noise en shoegaze. Bovendien lijkt de band spelenderwijs die nieuwe horizonten in golven te willen verkennen op de plaat. Die afwisseling zorgt voor een heerlijke flow.

Op 23 mei zou volgens een aankondiging van hun tournee Brussel op de planning staan. In welke concertzaal de show zal plaatsvinden, is echter nog niet bekend.