Nog 361 dagen. Zo lang is het aftellen tot de volgende editie van Sonic City. En dat is het enige dat we kunnen doen na alweer een topeditie van het ontdekkingsfestival. Van 7 tot 9 november viel er weer heel wat heerlijks te ontdekken in de Depart in Kortrijk. Hieronder vind je onze hoogtepunten van het afgelopen weekend.
Prostitute was de eerste band van het weekend. Net als Protomartyr, na hen, komen ze uit Michigan. Er moet daar iets in het water zitten, want beide bands maken grauwe en klauwende muziek. Prostitute klonk live niet altijd even strak als op plaat, maar zorgde wel voor een prikkelende live-ervaring met hun fusie van oosterse en westerse melodieën. Protomartyr bracht dan weer in een (te) korte set het snedige ‘The agent intellect’ dat op 9 oktober laatstleden tien kaarsjes mocht uitblazen. Eén ding staat buiten kijf: tien jaar later klinkt het album nog steeds fris, fruitig en vooral tegendraads.
The New Eves mochten de zaterdag van Sonic City 2025 officieel voor geopend verklaren. Het viertal maakt folk dat klinkt als punk met zowel gitaren als (overstuurde)cello’s. ‘Highway man’ klonk heel fraai en spannend live. Violiniste Violet Farrer stretchte even op het podium om gezwind te kunnen dansen en de dag was meteen mooi begonnen. Er stonden heel wat vrouwen op de affiche, en we zijn behoorlijk zeker dat ze bij Sonic City niet aan quota doen. Ze stonden er gewoon omdat ze steengoede muziek maken. Van The New Eves tot King Hannah, elke dag vrouwen boven!
Marissa Nadler zat deze editie in het oog van een storm vol scheurende gitaren. Met z’n tweeën en zonder percussie, maakten ze prachtig dromerige en toch neerslachtige muziek om je ogen bij te sluiten. ‘It hits harder’ kwam inderdaad stevig binnen. Nadler maakte van de main stage een intieme aangelegenheid met haar trage, meeslepende muziek. Om haar tijd volledig vol te maken besloot ze zelfs nog een half nummer te spelen, in plaats van vroeger van het podium te gaan. Een artieste naar ons hart.
Verder speelde Yowie ongrijpbaar en onvoorspelbaar virtuoos. Met hun ongelofelijk tegendraadse melodieën en continue tempo- en ritmewissels. Verdeelden ze ongetwijfeld de meningen. You love it or you hate it. Wij bevonden ons in de eerste groep. In dezelfde warme en bomvolle club stal Dog Race ons hart. Zangeres Katie Healy nam ons mee op sleeptouw en we bengelen er nog steeds aan. Haar ongelofelijk brede stemregister is iets wat je live gehoord moet hebben. Nummers als ‘The leader’ en ‘It’s the squeeze’ klonken begeesterend.
Use Knife, Ata Kak en afsluiter Fat Dog zorgden allen op hun eigen manier voor een stevig feest. Bij Use Knife was dat donker en doorspekt van Arabische gezangen. Ata Kak’s uiterst aanstekelijke highlife werkte voor ons al automatisch een heel eind. Het heerlijk optimistische charisma van de man zelf deed de rest. Ontevreden de zaal verlaten was geen optie. Bij Fat Dog werd er ten slotte vooral heel hard gesprongen en gedanst tijdens hun energetische en rauwe postpunkuitbarsting.
Op zondag waren we er vroeg bij voor de Belgen van Crowd of Chairs. Meteen een stevige binnenkomer die beter werkte dan gelijk welke espresso. Joe Gideon bracht vervolgens de box tot absolute verstilling met het hartverscheurende ‘Anything you love that much, you will see again’, en we kunnen alleen maar hopen dat dat effectief zo is. De niet-zo-vrolijke krullenbol Zack Borzone van YHWH Nailgun (uitgesproken als yah-weh nailgun) was verantwoordelijk voor ons volgende hoogtepunt. Hij bracht met heel veel overtuiging zijn unieke zang tussen de pompende drums, weerbarstige gitaar en elektronica. Wandel niet, maar loop naar hun volgende show, want dit is een unieke band.
Model/actriz verhuisde van hun vorige passage van de kleinere club naar de main stage. De band toonde dat die beslissing volledig terecht was. Hun stomende post-punk elektronica liet niemand onberoerd. En er was zelfs een kostuumwissel voorzien. Du jamais vu op het hoofdpodium van Sonic City! Cole Haden liep als een bezetene weg en weer en zocht ook – zoals steeds – de achterkant van de zaal op. Gelukkig was de microfoonkabel lang genoeg.
Circuit des Yeux was de voorlaatste band van een prachtig weekend vol heerlijke muziek en pootte nog een serieuze geluidsmuur neer met Alan Sparhawk op gitaar. Afsluiter en curator King Hannah speelde een ijzersterke show op de main stage van de Depart. de band rond Hannah Merrick en Craig Whittle betoverde de betonnen zaal met hun charme en rokerige gitaarsongs. ‘Crème brûlée’ mikte recht naar het hart en miste zijn doel niet, of over hoe smachtend en verlangend een gitaar kan klinken. De curators waren dankbaar dat ze de kans kregen om voor de eerste keer een affiche samen te stellen, en ze deden het met verve. King Hannah héérste over Sonic City.
Sonic City 2025 was er eentje om in te kaderen en op te hangen. Een weekend vol zeer uiteenlopende, fantastische muziek. Een pluim voor de organisatie, die ervoor zorgde dat elke muziekliefhebber met heel wat magische momenten rijker in de achterzak naar buiten liep op zondagavond. Nog 361 dagen, en dan is het weer Sonic City. En morgen nog 360.