Eind vorig jaar trokken we grote ogen: shoegaze-pioniers My Bloody Valentine kondigden hun comeback aan met hun allereerste show in zeven jaar. De Iers-Britse band koos thuisbasis Dublin en niet veel later volgde ook een concert in Londen. Hun afwezigheid, zoals ook de terugkeer van The xx dit jaar, is in het wereldje vrijwel ongezien. Zowel in de Ierse als Engelse hoofdstad vulde de band moeiteloos de zitjes. Het was pas wanneer we eerste foto’s en filmpjes achteraf zagen dat we wisten méér waren dan enkel de comeback van een indiegrootheid. Visual gemaakt door Jolien Wilke.
Maar die trend is al veel langer in beweging. In 2020 vergaarde dreampop outfit Beach House plots platina voor ‘Space song’. Cigarettes After Sex verging hetzelfde met ‘Apocalypse’ (uit 2017). Oorzaak? Heel wat jongeren identificeren zich in de dromerige, melancholische muziek van bands als Men I Trust, Slowdive en Duster. Songs van dreampop, dan wel shoegaze bands worden op TikTok gebruikt als soundtrack voor verschillende soorten visuals of filmpjes. Grappig genoeg krijgen de shoegazey deep cuts (zoals ‘Cherry waves’ of ‘Rosemary’) van nu-metal band Deftones ook heel wat aandacht op de app.
En die soundtrack dient niet alleen om een state of mind te ventileren richting het internet. Het geeft ook aan hoe sterk we snakken naar een ‘betere’ tijd en hoe geobsedeerd we zijn met het gevoel ‘nostalgie’. Niet echt verwonderlijk natuurlijk gezien jongeren post-covid meer last hebben van hun mentale gezondheid, het moeilijker hebben op de woonmarkt enzovoorts. Waarom blijft een serie als Stranger Things een kaskraker ondanks veel ophef? Een artieste als Ninajirachi brak dit jaar volledig door met een album dat voornamelijk terug lijkt te grijpen naar de bubblegum bass en complextro dat populair was begin jaren ’10. ‘Outro’ van M83 moet dan weer het meest gepasseerde nummer zijn dit jaar op mijn feed op TikTok.
Verder lijkt het indrukken van gitaarpedalen, het gebruik van fuzzy, distorted elektronica iets waar ook jonge, beloftevolle artiesten wel graag pap van lusten. Wisp bracht van de ene dag op de andere, vanuit haar slaapkamer, een hit uit met ‘Your face‘ waarna ze een platencontract kreeg in de schoot geworpen. Afgelopen jaar verscheen haar debuut: ‘If not winter’, een succes. Jane Remover, Just Mustard, Wednesday, Hotline TNT, bar italia, Samia, Weatherday en uiteraard Asian Glow en Parannoul. Het is slechts een greep van artiesten en bands wiens muziek ons de laatste twee jaar in vervoering bracht. Wat er hen allemaal verbindt? Gitaren die een tikkeltje duisterder klinken en bij momenten elektronica en drums die net iets zwaarder doorwegen dan anders. Ook hier bij ons lijkt een artiest als The Haunted Youth meer en meer zieltjes voor zich te winnen. En terecht.
Vroeger werd er neerbuigend gekeken naar het genre. Shoegaze was iets voor nerds, iets elitair. Slowdive’s debuutalbum ‘Slouvaki’ zorgde ervoor dat ze van hun label werden gegooid, omdat zo’n commerciële flop bleek. Feit dat veel jongere luisteraars, niet de bagage mee hebben van de early days, zorgt ook dat speelveld veel gelijker verdeeld is. Cultbands als Deafheaven en Deftones blijken bijna even inspirerend dan mbv’s Kevin Shields of Slowdive’s Rachel Goswell. De shoegaze-revival blijft, ironisch genoeg, dus wat vaag. De resurgence blijkt niet enkel afkomstig van TikTok, pure nostalgie is het evenmin. Wat ons te meer interesseert is hoe de hernieuwde interesse kan zorgen voor nog, of minder chaotischere variaties op het, intussen 40 jaar oude, genre.