De vrijdag van Dour 2025 stond in het teken van transformatie. Niet alleen muzikaal, ook lichamelijk en spiritueel. Met een line-up die de grenzen van pop, club en performancekunst opzocht, werd het een dag die je eerder onderging dan bijwoonde. Hoogtepunten waren er in overvloed, maar het was vooral FKA twigs die de lat ongenadig hoog legde. Foto door Lucas Verbeke via Dour.
In een van de meest beklijvende shows van het festival bracht FKA twigs haar nieuwe album ‘EUSEXUA’ tot leven als performance kunst. Haar show was opgebouwd uit drie acts.
Act 1 (‘The Practice’) toverde de Last Arena om tot een grote club door direct met grote ravebeats te starten. De set opende met ‘Techno ballet’, een nieuwe track die haar klassieke stemgeluid combineert met glitchy beats en industriële percussie. Daarna volgden ‘Perfect stranger’ en ‘Weak spot’. Daarin toonde ze haar choreografisch meesterschap: moderne dans en martial arts vloeiden in elkaar over, ondersteund door een coole lichtshow. Vervolgens bracht ze club bangers ‘Room of fools’ en ‘Striptease’, twee tracks die het publiek in een hypnotische trance brachtten. Haar stem zweefde boven de beats. Soms fluisterend, dan weer messcherp en operatisch. Act 1 zette meteen de kern van ‘EUSEXUA’ in de verf: een ode aan club muziek en raves, het vieren van het leven.
Act 2 ‘State of being’ was dan weer beladen. De climax kwam met ‘Eusexua’, het titelnummer van haar nieuwe album. Hierin bracht ze clubritmes, gregoriaanse zang en spoken word samen tot een extatische uitbarsting. Ze bracht een mooi dans intermezzo met ‘Drums of death’, waarbij het publiek collectief losbrak.
Act 3 ‘the pinnacle’ stond dan weer in het teken van introspectie met tracks uit ‘Magdalene’, waar ze haar toxische relatie en misbruik met Robert Pattinson verwerkt. Op tracks als ‘Home with you’ en ‘Cellophone’ bewees ze dat ze naast ravebeats maken, fenomenaal kan zingen. Twigs bewees in drie acts dat ze niet zomaar een performer is, maar een visionair die de grenzen van popmuziek blijft verleggen. Haar show op Dour was geen optreden, maar een ervaring – intens, intiem en onvergetelijk.
Eerder op de avond bracht Danny L Harle een set die de grenzen van hyperpop en rave opzocht. Zijn show was een kleurrijke koortsdroom vol bubblegum bass, trance en breakbeats. Tracks als ‘On a mountain’ en ‘Boing beat’ werden live herwerkt tot dansvloerbommen, terwijl ook bangers als David Guetta’s ‘I’m good’ de revue passeerde. Zijn set voelde als een digitale achtbaanrit – chaotisch, maar onweerstaanbaar.
In La Petite Maison Dans La Prairie bracht Sherelle een set die geen moment ademruimte liet. Met een BPM dat zelden onder de 160 zakte, pompte ze footwork, jungle, breakcore en zelfs gabber door de speakers. Haar eigen track ‘Beautiful’, gemixt met een a capella van Burial, zorgde voor een onverwacht emotioneel moment in een verder razende set. Sherelle bewees dat snelheid en diepgang perfect kunnen.
Voor wie even wilde ontsnappen aan de overprikkeling, bood Joy Orbison een sonische schuilplaats. Zijn set was een trage opbouw van UK garage, dubstep en ambient techno. Tracks als ‘Red velve7’ en ‘Better’ hielden het publiek in een diepe, warme groove. Geen spektakel, maar pure finesse.
De vrijdag van Dour 2025 was een meesterlijke balans tussen extase en introspectie. FKA twigs leverde een van de meest indrukwekkende liveshows van het jaar, terwijl Danny L Harle en Sherelle de rave nieuw leven inbliezen. Joy Orbison zorgde voor de onderhuidse spanning. Dour blijft een plek waar muziek niet alleen gehoord, maar vooral beleefd wordt.
Vandaag kan je op Dour Max Cooper, Kelly Lee Owens en Ascendant Vierge zien.