De zaterdag van Dour 2025 bood een rijk palet aan stijlen, van introspectieve techno tot uitzinnige rave-pop. Terwijl artiesten als Kelly Lee Owens, Max Cooper en DJ Marcelle het publiek wisten te verrassen en ontroeren, bleven andere grote namen zoals The Streets en Parcels opvallend vlak. Het werd een dag van contrasten: van diepgang naar oppervlakkigheid en terug. Foto door Lucas Verbeke via Dour.
Mike Skinner, alias The Streets, bracht een set die balanceerde tussen spoken word, UK garage en melancholische beats. Zijn nieuwe werk uit ‘The darker the shadow the brighter the light’ werd afgewisseld met klassiekers als ‘Fit But You Know It’ en ‘Dry Your Eyes’, die het publiek woord voor woord meezong.
Skinner bewees dat hij nog steeds een meesterverteller is. Toch bleef hij voor ons te hard steken in zijn oude hits. The Streets had de kans om een nieuwe generatie te overtuigen, maar bleef steken in een sfeer van gemist momentum.
De Australische band Parcels bracht een set die klonk als een zonsondergang in slow motion. Hun mix van Franse electro, seventies funk en indiepop werd live vertaald in een strak uitgevoerde show vol groove en elegantie. Toch misten we wat diepgang bij het optreden: Tracks als ‘Tieduprightnow’ en ‘Lightenup’ klonken identiek aan de plaat, zonder enige improvisatie of interactie met het publiek. Zelfs hun Daft Punk-samenwerking ‘Overnight’ miste de sprankel die het live tot een hoogtepunt had kunnen maken. Parcels speelde op veilig, en dat voelde – zeker op een festival als Dour – als een gemiste kans.
In de nacht bracht Max Cooper een audiovisuele liveshow die het midden hield tussen een wetenschappelijke lezing en een spirituele ervaring. Zijn set, opgebouwd rond zijn project Unspoken Words, was een meeslepende reis door glitchy ambient, IDM en deep techno. Tracks als ‘Pulse at the centre’ en ‘Exotic contents’ werden begeleid door abstracte visuals die zich ontvouwden als digitale schilderijen.
Cooper bouwde zijn set op met chirurgische precisie, waarbij hij het publiek langzaam in een trance bracht. Zijn muziek voelde niet als entertainment, maar als een vorm van meditatie – een moment van rust in de festivaldrukte.
Kelly Lee Owens bracht een set die zweefde tussen droom en dansvloer. Haar mix van ambient techno, pop en spirituele klanken kwam volledig tot zijn recht in de intieme setting van La Petite Maison. Zo bracht ze het hypnotiserende ‘On’, waarin haar fluisterende stem samensmolt met diepe bassen en dito synths.
Haar nieuwe werk uit ‘Dreamstate’ klonk live nog intenser: introspectief en dansbaar, met een onderliggende emotionele kracht. Owens bewees dat techno ook kwetsbaar en helend kan zijn.
Ascendant vierge bracht op ‘the last arena’ een hedendaagse versie van pop/gabber met invloeden van eurodance. Met name in hun krachtige baslijnen die vet knipogen naar de jaren ’90. Tracks als ‘Discotheca’ hadden een zeer industriele sound die deden denken aan Kraftwerk, waarna het tempo plots tot 150 bpm gaat met invloeden van gabber. Het Frans-Belgische duo bracht zo een perfecte mix die heel dicht lag bij de essentie van het festival.
Wie op zoek was naar voorspelbaarheid, moest ver weg blijven van DJ Marcelle. De Nederlandse cult-dj bracht een set die alle conventies overboord gooide: drie draaitafels, onverwachte overgangen, samples van geiten, punk, dub en obscure wereldmuziek. Ze mixte Ugandan field recordings met acid techno, en gooide er plots een fragment van een BBC-radiodocumentaire tussen. Het publiek wist niet wat het overkwam – en dat was precies de bedoeling. Marcelle’s set was geen dansfeest, maar een statement: over vrijheid, over het breken van formats, over muziek als anarchie. En ja, er werd gedanst.
De zaterdag van Dour 2025 was een caleidoscoop van stijlen en stemmingen. Van de visuele diepgang van Max Cooper tot de anarchistische energie van DJ Marcelle, van de dromerige techno van Kelly Lee Owens tot de psychedelische rock van Parcels – het was een dag die bewees dat dansmuziek evenveel hoofd als hart kan aanspreken.
Op zondag kan je ondermeer Dry Cleaning, The Horrors, Ben UFO en Yosuke Yukimatsu live aan het werk zien.