In de schaduw van de torens van C-mine vond de jaarlijkse tweedaagse plaats die draait rond lege batterijen, het ontdekken van obscure gitaren en elektronisch geweld met live-elementen. Kort gezegd: het dna van Absolutely Free Festival in enkele zinnen vervat dus. En geluidsnormen staan daarbij bewust niet in dit lijstje. De affiche was daarbij weer om duimen en vingers mee van af te likken. Wie de beste shows brachten, dat lees je hieronder. Foto door Senne Houben via AFF.
Niet luid genoeg was de conclusie van Greg Saunier, drummer van Deerhoof. Alsof zijn drumstel aan een langzame dood stierf en hij driftig op zoek was hoe de genadeslag toe te brengen. Zijn cimbaal was er aan het einde van de set al bijna helemaal aan flarden geklopt. Ondertussen leken gitaristen Dieterich en Rodriguez op hetzelfde moment een ander nummer te spelen en veranderde Saunier nog eens van ritme. Deerhoof was één van de oudere bands op de line-up. Tegelijkertijd was het ook één van origineelste.
Pikkedonker was het ondertussen toen we op zoek gingen naar het Catalaanse/Italiaanse Dame Area. We vonden echter het Britse Adult DVD dat door vertragingen hoger in de line-up was beland. Niet veel teleurgestelde blikken bij deze dansbare en explosieve 6-koppige band uit Leeds. Iedereen werd namelijk heerlijk ondergedompeld in een set voorzien van stevige hooks, diverse synths en duizend-en-één reflecties van de discobol.
Bij de psychedelische Los Bitchos op de mainstage iets minder synths en spierpijn. Minder club-nacht, meer rustig meewiegen op de instrumentale Zuid-Amerikaanse golven die frontvrouw Serra Patela met veel enthousiasme op ons afvuurde.
Op dag twee trapten we het festival wederom af met iemand die het op zijn drumstel gemunt had. David Temprano van Landrose knalde erop los en leek na een tijd vrijwel in trance te verkeren. Al sneed zijn trip in brokken door verschillende keren het publiek in te gaan, op de constructie te klimmen om het geluid te checken, zijn floor tom uit te lenen aan een toeschouwer en zijn cimbaal om te flikkeren.
Nog meer omgevallen cimbalen bij de indierockers achter Honeyglaze. Niet dat het deerde. De songs uit laatste worp ‘Real deal’ klonken snediger dan op hun plaat. Het was deze driekoppige Londense band die het meest beklijfde in een hele namiddag Nederlands en Britse post-punk (Library card, Hiqpy en Getdown Services). Ook Leather.head bleef uiteindelijk bij met hun wispelturig gitaar-en saxofoonwerk. Ondertussen vertrouwde ze ons toe dat ze nog nooit voor zo’n groot publiek gespeeld hebben.
Wanneer er geen geluidslimieten zijn, dan kan je alle registers opentrekken. Die soundwall merk je echter pas wanneer het ook eens wat minder luid is. SUUNS draaide dit helemaal naar hun hand in hun set in de GreenHouse. Drie duistere silhouetten in een rookwolk ondersteunden de donkere ongrijpbaarheid van hun sound.