De 15 beste indiealbums van 2025 - Indiestyle

Het grand-cru jaar voor indie? Het is een boude stelling, maar 2025 was het jaar van een grote Britpop-heropleving met de onverwachte reünie van Oasis. Ook Radiohead keerde terug naar het podium na een pauze van zeven (!) jaar. Onder de bucket hat met regenjas aanhangers hoorden ook een nieuwe generatie indie-artiesten. Hierbij zochten ze heil bij meer donkere melancholische muziek. En net als Oasis en co. renden ze hun eigen artistieke instinct achterna. Dit jaar leken de singer-songwriters en bands met uitgesproken DIY-ethos daar erg ver in te gaan. Door onverwachte genre-bending klonk de sound origineler, dwarser en avontuurlijker dan ooit.

Als iemand het stokje mag overnemen van Oasis in de Britpop-race, dan is het de volgende man: Sam Fender (12). Zijn derde langspeler ‘People Watching’ leverde hem de Mercury Prize op. Toeval of niet, zijn plaat klinkt ook heel erg nostalgisch. Nog andere artiesten haalden de mosterd bij die golden 90s. Zo klinkt Blondshell (13) heel grungy. Tegelijkertijd heeft het Amerikaanse trio achter Horsegirl (9) hun liefde voor Sonic Youth nooit onder stoelen of banken gestoken. De filmische alt-rockers achter Mogwai (15) bewijzen met ‘The bad fire’ dan weer hun aanhoudende relevantie tot op de dag van vandaag.

Iets dat verschillende generaties aanspreekt en waar al zoveel over geschreven is: Big Thief (10). Toch een poging: Adrianne Lenker en co. bewijzen zich weer als absolute koploper in het genre classic singer-songwriter rock. Alsnog weten ze met ‘Double infinity’ weer te vernieuwen en net iets anders te klinken. Wet Leg (9) had ook last van experimenteerdwang. ‘moisteruzer’ toont hun groei van tweekoppige band naar vijfdeling ensemble. Tevens ziek in dit bedje: Djo (8) met het incoherente ‘The Crux’. Elk nummer kon alle kanten uitschieten, van de psychedelische poppy ‘Delete ya’ naar het Fleetwood Mac-ish ‘Charlie’s garden’. En met deze plaat is de transformatie van het lo-fi solo-slaapkamerproject naar het grote publiek van deze Stranger Things-ster volbracht.

Hoe hard kan je genres pushen zonder je publiek te oncomfortabel te laten voelen? Dijon Duenas onderzocht het op het sophomore album ‘Baby’ (6). Hij produceerde zijn hele album – parallel aan samenwerkingen met Justin Bieber en Bon Iver – met een DJ programma ter waarde van 10 dollar. Nog meer zweverige R&B bij Mereba (14) waar kleurzwemen uit rap, reggae en folk haar sound verder verrijken.

Duizelen de sterretjes al in de ogen bij voorgaande opsomming? Hier komt de top vier. America first, want ze komen bijna allemaal van over de Atlantische Oceaan. Een kort-door-de-bocht-bruggetje zou zijn dat getormenteerde lijden onder nieuwe presidenten een goede voedingsbodem is voor creatieve muziek, maar fuck it, die man verdient zoveel credit niet. De Britten mogen eerst aan de beurt: de superband caroline raakte met hun zeer instrumentale plaat vol met complexe en vreemde composities (3) meerdere emotionele snaren.

Volgens Mariame Kaba is hoop een discipline. Hoewel de titel ‘It’s a beautiful place’ van Water from your eyes (4) heel hoopvol klinkt, vullen ze de ruimte met een kamervullende mist over wat ze hier nu eigenlijk mee willen zeggen. Besluit is wel dat deze plaat een doosje is vol met postmoderne verrassingen. Wednesday’s ‘Bleeds’ (2) breekt overigens met een hakbijl het countrygaze genre open. Reeds gezegd, maar we zeggen het nog eens: Messcherpe songwriting, continue spanning en hun potigste songs tot nu toe. Met 124 ideeën, geslaagde stijloefeningen en talent pakt ‘Getting killed’ van het Brooklynse Geese het goud. Deze innovatieve langspeler is een chaostrip die vanaf de eerste seconde boeit. Dankzij de vele dwarse details nodigt de plaat uit tot eindeloos herbeluisteren.

Wil je meer lezen over Lijstjestijd 2025, dan kan dit hier. Visuals gemaakt door Louis Van Keymeulen en Jolien Wilke.

15. Mogwai – The bad fire