De 50 beste albums van 2025

Wat ik van het afgelopen jaar voornamelijk mee neem is de absolute noodzaak dat wij, mensen, geprikkeld, geboeid, geraakt, geschokt… dienen te blijven. Opdat we blijven blootgesteld worden aan artiesten en bands die de needle blijven vooruit pushen. En niet gewend raken aan AI-gegenereerde ambient slop die moody playlists teisteren of copycats wiens muziek door de mazen van het net kunnen glippen.
Vorig jaar werden onze eindejaarslijsten gedomineerd door enkele popsterren die hun hoge posities gebruikten om spannende, persoonlijke statements te maken. Dit jaar gebeurde dat eveneens, maar meer in de lime light. Cultsterren en bands uit de underground stuwden hun muziek nieuwe richtingen uit – met succes. Voor zij die al jaren beweren dat ‘rock’ ten dode opgeschreven is, was 2025 jammer genoeg een teleurstellend jaar. Turnstile, Geese, Deafheaven, Model/Actriz, Wet Leg… Het is slechts een select groepje van een brede waaier die dit jaar mee vorm gaf.
Ik hoop dat we in 2026 allemaal leren hoe we een achterwaartse salto kunnen maken, zodat niemand nog geschokt is wanneer Benson Boone voor de vijventachtigste keer het weer op een podium doet.
Hieronder vind je een lijst van onze favoriete albums van het afgelopen jaar. Sommigen liggen voor de hand, elders hopen we dat je een aantal, nog onbekende, albums zult leren kennen aan de hand van deze lijst. Enjoy, en bedankt om onze artikels te lezen het afgelopen jaar.
 
Deze lijst werd opgesteld en geschreven door Ayko Poulin, Bert Scheemaker, Eli Goldenburg, Eva Gutscoven, Ewout Pollaris, Jolien Wilke, Jonas Van Laere, Jonas Vandenabeele, Kobe Rombouts, Laurent Voet, Louis Van Keymeulen, Martijn Bas, Sarah Van der Straeten, Yannick Verhasselt en Zeno Van Moerkerke. Wil je meer lezen over Lijstjestijd 2025, dan kan dit hier. Visuals gemaakt door Louis Van Keymeulen en Jolien Wilke.
 
50. Addison Rae – Addison

Een TikTok-danseres die zich waagt aan een carrière als popartieste, je verwacht ze niet snel terug in een eindejaarslijstje met beste albums. Op ‘Addison’ verrast Rae vriend en vijand met een plaat vol suikerzoete, maar oh zo verslavende glitterpop. Vooral op hoogtepunten als ‘Diet pepsi’, ‘Headphones on’ en ‘Fame is a gun’ verkoopt ze haar persona overtuigend: een mix van dom blondje, slimme popster en TikTok-icoon. Dit is geen diepe emotionele trip of complex meesterwerk, maar wel een vrolijke snapshot waar het plezier van afstraalt. Met subtiele knipogen naar Britney, Charli en Madonna toont Addison Rae dat ze alles in zich heeft om een volwaardige popster te zijn. (Eli)
[lees hier onze recensie over het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud| Spotify | Tidal
 
49. Tyler, The Creator – Don’t tap the glass

De opzet was duidelijk bij aanvang, het was Tyler menens: hij zou ons eindeloos malende brein wat rust gunnen, en onze billen onophoudelijk laten schudden gedurende een half uur. Missie geslaagd, me dunkt. De beats gaan rechtdoor zee, de rauwe energie schiet alle kanten uit en van tijd tot tijd passeert er een uitstekende hook. Het is wat het is, een prima dansbaar hiphopalbum waar je niet te veel woorden aan moet vuil maken. Gewoon luisteren met volume op tien, of je je nu warm danst op een zaterdagavond, aan het koken bent op vrijdag, of de vaatwas doet op zondag. (Zeno)
[lees hier onze recensie over het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
48. Djrum – Under tangled silence

‘Under tangled silence’ is een rustig, maar spannend album waarin Djrum elektronische muziek gebruikt om een diepe, dromerige sfeer te bouwen. De nummers beginnen vaak met piano en groeien langzaam uit tot grotere, rijkere klanken met drum ’n bass beats. Soms hoor je snelle ritmes, soms bijna alleen stilte, en dat maakt het album afwisselend. De muziek voelt eerlijk en emotioneel, alsof Djrum probeert zijn gedachten te ordenen terwijl hij speelt. Elke laag klinkt zorgvuldig geplaatst, waardoor je telkens nieuwe details ontdekt. ‘Under tangled silence’ is een mooi album om met aandacht te beluisteren: het is kalm, warm en geeft veel ruimte om weg te dromen. (Ewout)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
47. Jane Remover – Revengeseekerz

Na het shoegaze-uitstapje van ‘Census designated’ keert Jane Remover terug naar de chaotische, chronically online roots. ‘Revengeseekerz’ werkt als een hyperpoparsenaal op je trommelvliezen, waarbij de kogels elkaar vinden in een orgie van overgestuurde synthesizers. De meeste tracks bouwen een melodie op, waarna deze samenkomt klinkend alsof iemand zijn iPhone in de microgolf gesleten heeft terwijl Spotify nog aanstaat. Conceptueel dan alleszins. Muzikaal is de productie alweer top notch. Waar anderen zouden crashen bij zoveel stimuli, is Jane Remover heer en meester. De producties kraken en scheuren als een kapotte GPU, maar dat is juist de charme. ‘Revengeseekerz’ is geen plaat voor de clubbers die hun gin tonic in volledige staat in het glas willen houden. Het is progressieve hyperpopachtige dancemuziek die bij momenten teergevoelig is, en een minuut later een halve kennismaking met hard trance wordt. (Louis)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
46. Big Thief – Double infinity

Er werd een nieuw tijdperk voor Big Thief ingeluid met de release van ‘Double infinity’. Vorig jaar werd namelijk bekend dat bassist Max Oleartchik de band verliet om persoonlijke redenen. In plaats van een vervanger te zoeken, doken de overige drie leden samen met een tiental sessiemuzikanten de studio in om deze plaat op te nemen. De relaxte sfeer van die opnamesessies vertaalt zich gelukkig ook naar sterke songs en de sessiemuzikanten (waaronder Laraaji) voegen zeker iets toe aan de bekende folkrock-sound van Big Thief. Dromerige tracks als ‘Incomprehensible’ en ‘Grandmother’ zijn nu al Big Thief-klassiekers in ons boekje. (Martijn)
[lees hier onze recensie over het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
45. smerz – Big city life

‘Big city life’ van Smerz klinkt rustig, modern en een beetje geheimzinnig. De muziek gebruikt zachte beats, eenvoudige synths en fluisterende zang om een sfeer te maken die lijkt op een grote stad ’s nachts. De nummers zijn vaak kort en voelen soms alsof ze zomaar kunnen verdwijnen. Toch blijft alles goed bij elkaar passen. De teksten klinken persoonlijk, maar worden nooit volledig uitgelegd, waardoor je zelf mag invullen wat er bedoeld wordt. Het album wisselt tussen spanning en ontspanning, en dat maakt het boeiend. ‘Big city life’ is een subtiel, sfeervol album dat langzaam onder je huid kruipt. (Ewout)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Spotify | Tidal
 
44. Ninajirachi – I love my computer

Ik denk dat het niet overdreven is om te zeggen dat we op een gegeven moment collectief EDM beu gehoord waren. De mainstreamradio speelde niets anders. Ook bij het uitgaan kwam er weinig anders uit de speakers, op de betere nicheclubs na. Het genre leek even begraven. Ondertussen werkte een jonge Nina Wilson reeds aan een revival. En na een tijdlang floreren als de energieke opwarmer voor Porter Robinson kwam daar ‘I love my computer’. Toch is het niet zomaar een return to EDM-form. Genoeg exemplaren aan vernieuwende electronica uit de afgelopen jaren om inspiratie te puren. Deze plaat beschrijft hoe Wilson opgroeide als introverte tiener voor wie het internet een soort vervloekt toevluchtsoord was. Een verhaal dat ze verteld met beats die beide Gen Z en millenials tot bottenkraken toe doet bewegen, met of zonder dansvloer. De toekomst oogt bijzonder neonrooskleurig voor deze zessentwintigjarige, dus geniet alvast van dit abnormaal heerlijk debuut. (Louis)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
43. Jefre-Cantu Ledesma – Gift songs

‘Gift songs’ lijkt een logisch vervolg op het uitstekende ‘Tracing back the radiance’, waarbij Jefre Cantu-Ledesma z’n formule nog wat heeft geperfectioneerd. Synth-tonen worden tot in het oneindige aangehouden, melancholische pianotoetsen doen je wegdromen en de repetitieve drum schuifelt een beetje heen en weer als een zeester over de bodem van de oceaan. Dit is geen steriele ambient die op een computer eventjes tussen de soep en de patatten werd gemaakt, maar een heerlijke, organische plaat waar je duidelijk een band aan het werk hoort. Dit is hoofdtelefoon-muziek om jezelf helemaal in onder te dompelen. (Martijn)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
42. Horsegirl – Phonetics on and on

Voor ‘Phonetics On and On’ doken de leden van het all female trio Horsegirl in de studio met Cate Le Bon, die ze naar eigen zeggen bewonderden omwille van haar minimalistische aanpak. Het is eraan te horen: ‘Phonetics On and On’ klinkt misschien kaler en onderkoelder dan voorganger ‘Versions of modern performace’, maar legt tegelijkertijd de briljante structuren van Horsegirls indierock bloot. ‘2468’, ‘Switch over’, ‘Walk in twos’: het zijn stuk voor stuk kurkdroog gespeelde pareltjes die zich mogen meten met het beste werk van culthelden als Beat Happening en Young Marble Giants. Overbodige tierlantijntjes vallen er niet te bespeuren op ‘Phonetics on and on’, vlagen van meesterschap daarentegen wél. (Kobe)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
41. DITZ – Never exhale

‘Never exhale’ voelt als die zwemles uit je kindertijd waarin je, voor punten én eergevoel, zo lang mogelijk je adem moet inhouden. Het moment waarop je lichaam schreeuwt om lucht, maar jij koppig nog even volhoudt. Die spanning tussen beklemming, benauwdheid en uiteindelijke overwinning vormt de kern van ‘Never exhale’. Dit klinkt weinig opbeurend, al is er meer aan de orde. DITZ laveert moeiteloos tussen post-punk, hardcore, noise en mathrock, en omarmt tegelijk verrassend toegankelijke popelementen. De ongetemde Britse furie die DITZ heet, beseft hier dat je jezelf niet verloochent als nummers evenredig bevattelijk als troebel klinken. DITZ laat je geen moment uit hun overheersing ontsnappen, tegelijkertijd is het er opvallend aangenaam vertoeven. (Jonas VL)
[lees hier onze recensie over het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Spotify | Tidal

40. Soulwax – All systems are lying

Oogst uit eigen grond kon niet ontbreken in deze lijst, dus staat het smakelijke ‘All systems are lying’ van Soulwax op onze veertigste plaats. De broers lieten noteren dat ze voor hun eerste plaat in zeven jaar geen plan hadden, dat ze er gewoon aan begonnen zijn. Al doende leert men en zo kwam naar boven dat er geen gitaren gewenst waren op hun nieuwste. Wel aanwezig, uiterst dansbare kritiek op algoritmes in ‘The false economy’ en aansporing tot wat durf op ‘Run free’. De Dewaele broers zitten ondertussen al dertig jaar in het vak, ‘All systems are lying’ toont nog eens waarom. (Sarah)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Spotify | YouTube Music
 
39. Maria Somerville – Luster

‘Luster’ van Maria Somerville neemt je mee naar de Ierse westkust nabij Connemara, waar je van het ene naar het andere adembenemende landschap kan wandelen. Haar uiterst verfijnde dreampop is die van het meest zweverige type en er heerst een bijna spookachtige sfeer waar zelfs Grouper jaloers op zou zijn. Maria Somerville maakt echter meer gebruik van ingetogen beats en uitgesproken gitaarsounds, waardoor ze zich op die manier goed kan onderscheiden van genre-genoten. Als je geen zin hebt om de volledige plaat te checken, luister dan op z’n minst eens naar ‘Garden’, dat met z’n donkere baslijn en feedbackende gitaren de hoogdagen van 4AD-label volledig eer aandoet. (Martijn)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Spotify
 
38. Deftones – private music

Waar veel tijdgenoten van Deftones teren op nostalgie of krampachtig nieuwe invloeden omarmen, bewijst de band dat relevantie niet achterom hoeft te kijken. Deftones waren nooit puur metal, rock of nu-metal — en dat zijn ze anno 2025 nog steeds niet. ‘Private music’ is Deftones ten voeten uit: zwaar, melodieus, vuil én aaibaar tegelijk. Diezelfde spanningsboog herkennen we trouwens bij Turnstile, die deze zomer, wellicht niet verrassend, meermaals hetzelfde podium delen. Dat Deftones zich in amper twee zomers van underdog tot festivalheadliner wisten op te werken, danken ze meer aan hun ijzersterke nieuwe werk dan aan hun onmiskenbare classics. (Jonas VL)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
37. Amaarae – BLACK STAR

Ik kan niet spreken voor jullie, maar ondertekende weet nog exact waar hij was de vrijdag dat dit abum uitkwam. Op een grauwe, grijze plaats, omgeven door miezerregen. Het contrast met ‘Black Star’ van Amaarae kon niet groter zijn. Wat een energie spreekt uit dit album. Is het pop, is het hedendaagse r&b, is het een vorm van afrobeats of een potpourri, het maakt niet uit. Het is vooral het beste werk tot nu toe van de Ghanese Amerikaanse. Het is een cliché om te zeggen, maar daarom niet minder waar: ‘Black Star’ is een vibe. Een album dat blijft geven en zeker voor wie de moeite doet om nog echt volledige platen te beluisteren. Dit is hoe popmuziek in de toekomst zal klinken. We prijzen ons gelukkig dat we het al hebben in 2025. (Bert)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
36. Matt Berninger – Get sunk

Matt Berninger doet op ‘Get sunk’ waar hij het beste in is: met het hart op de tong verdriet blootleggen en het in muziek gieten. Luisteren naar de The National-frontman is als bladeren in een persoonlijk dagboek, dat niet voor jou bestemd is. Je voelt je ongemakkelijk, maar zijn teksten zijn zo glashelder en zijn bariton zo zwaar en teder, dat je het gewoon niet aan de kant kunt schuiven. “In times of heartache, get drunk / In times of tears, get sunk / In times of shame, forget”, klinkt het in de bloedmooie afsluiter ‘Times of difficulty’, waar ook een hoofdrol is weggelegd voor Booker T. Jones. Nu al benieuwd hoeveel natte wangen we zullen zien in de Barn op Rock Werchter. (Eli)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Spotify | Tidal
 
35. Blawan – SickElixir

De Britse dj en producer heeft altijd al wel de kantjes er van af afgelopen. ‘SickElixir’ is dan ook het langverwachte, na een resem ep’s in de periode 2020-2023, wapenfeit waar zowat iedere clubhead naar uitkeek van de man. Vandaag mag hard techno dan als zoete broodjes erin gaan. Blawan bewijst dat techno ook op een ándere manier kan beleefd en bedanst worden, en niet louter als een metronoom die tegen circa 160 beats per minuut tekeer gaat. (Yannick)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Spotify | Tidal
 
34. Alex G – Headlights

Na, en je kunt het aantal nauwelijks nog op twee handen tellen, is het kwartje éindelijk gevallen voor Alex G’s muziek. De man is een songwriter waar later nog think pieces over geschreven gaan worden over de massale output die de man op enkele jaren tijd heeft uitgebracht. Tegenwoordig heeft hij zijn slaapkamer en cozy studio verruilt voor rijke arrangementen. Zo schuilt er iets heartland-ish in de manier hoe ‘Headlights’ zich een weg tracht te banen in je hart – en dat werkt enorm verslavend. (Yannick)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
33. Swans – Birthing

Swans-frontman Michael Gira is ondertussen de 70 gepasseerd en wil het wat rustiger aan gaan doen. ‘Birthing’ is daarom het laatste wapenfeit van z’n band in de “big sound” lineup. Ondanks de speelduur van bijna twee uur (toegegeven – iets waar we inmiddels wel aan gewend zijn) is de plaat voorbij voor je het in de gaten hebt. Swans doet op zich niets nieuws op ‘Birthing’, maar dat drukt de pret allerminst. We krijgen ambient drones geserveerd om je in te verliezen, allesvernietigend beukwerk en haast euforische folk-melodieën. Een mooiere afsluiter dan ‘(Rope)Away’ heeft de band in z’n prachtige, gevarieerde carrière haast niet gemaakt. (Martijn)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
32. Saya Gray – SAYA

Breakup albums zijn er bij de vleet, daarin is ‘Saya’ en het eponieme tweede album van Saya Gray allesbehalve een uitzondering. Waarin het wel zijn eigenheid vindt is de stijl van de Japans-Canadese, een fragmentarische productie die doet denken aan een collage. Gray knipt, scheurt, plakt en lijmt zich een weg doorheen zichzelf en hartzeer. Al klinkt dartele opener ‘..Thus is why ( i don’t spring 4 love )’ verfrissend opgewekt over een romantische teleurstelling. Gray kan vertellen zonder overmand te worden, het lijken dagboekfragmenten waar al het nodige eelt overheen is kunnen groeien. Een sterkte die ‘Saya’ enkel fijnzinniger maakt in plaats van gevoelloos. (Sarah)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Spotify | YouTube Music
 
31. Heartworms – Glutton for punishment

Jojo Orme (Heartworms) stormt met militaire precisie recht op haar doel af. De theatrale geladen debuutplaat ‘Glutton for punishment’ verkent de meest duistere kanten van de post-punk. Achter de (productie)knoppen zit niemand minder dan Dan Carey, bekend van Fontaines D.C. Haar geluid doet zowel denken aan The Cure, PJ Harvey en LCD Soundsystem. De perfecte soundtrack voor een feest in het huis van de Addams Family. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Soundcloud | Spotify

30. Wet Leg – moisturizer

Met hun nonchalante stijl en onfeilbaar gitaarwerk is Wet Leg de vleesgeworden definitie van “utter coolness”. Toch gaat het duo verder dan hun sterimago. De teksten zijn goed doordacht, plotse veranderingen in het ritme houden je scherp, en meermaals vindt de aandachtige luisteraar een culturele referentie als ‘easter egg’ verstopt in de nummers. De combinatie van inhoud en vorm is misschien wel hét geheime ingrediënt dat van Wet Leg een groep maakt om zeker in de gaten te houden de komende jaren. (Ayko)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
29. Los Tuthanaka – Los Tuthanaka

Het album ‘Los Tuthanakas’ klinkt speels, kleurrijk en levendig. De band combineert psychedelische rock met simpele, ritmische ideeën die heel spontaan aanvoelen. De muziek lijkt soms geïmproviseerd, alsof de groep in één ruimte staat en gewoon begint te spelen. Daardoor ontstaat een vrolijke, losse sfeer die meteen opvalt. De gitaren klinken fel en verrassend, de percussie beweegt constant, en de zang voelt licht en dromerig. Ondanks de drukte blijft het album goed te volgen en prettig om naar te luisteren. (Ewout)
Beluister: Bandcamp
 
28. Earl Sweatshirt – Live love laugh

Op ‘Live laugh love’ horen we classic Earl Sweatshirt. Het album voelt als een losse, intuïtieve collage van herinneringen, grappen, onzekerheden en kleine zelfonthullingen. Producties van Theravada geven de nummers een warme maar rafelige klank die zowel rust als spanning oproept. Tracks als ‘INFATUATION’, ‘FORGE’ en ‘exhaust’ tonen hoe hij ernst en humor verweeft. Het meest open klinkt hij in ‘TOURMALINE, waar hij liefde, volwassenheid en vaderschap invoelbaar maakt. ‘Live laugh love’ is compact, persoonlijk en verrassend speels. We krijgen losse snapshots uit zijn oververhitte hoofd: rommelig, eerlijk en precies scherp genoeg om te blijven hangen. Sweatshirt lijkt nog lang niet uitgezweet. (Laurent)
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
27. YHWH Nailgun – 45 pounds

YHWH Nailgun (uitgesproken als Yahweh Nailgun) is een piepjonge band met Zack Borzone als haast bezeten frontman. Wie dit jaar op Sonic City was zag ze hun energetische en atypische postpunk-elektronica mix spelen met veel overtuiging en hopen potentieel. Dissonantie en polyritmes zorgen voor bevreemding en intrige. Eigenlijk is het net als dat heerlijk pikante gerecht bij de Koreaan: het doet soms een beetje pijn, maar je kan er niet genoeg van krijgen. ‘Castrato raw (fullback)’ is dan ook niet voor niets één van onze favoriete nummers van het jaar, en mijn persoonlijke nummer één. (Jonas Vda)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Spotify | Tidal
 
26. Kae Tempest – Kae Tempest

Kae Tempest is zonder twijfel een van onze meest geliefde woordkunstenaars, en het intieme ‘Self titled’ bevestigt waarom. De titel is weinig verrassend: na een gendertransitie kan er vooruitgekeken worden, maar niet zonder nog één keer diep in het verleden te graven. Tempest doet dat onverschrokken en genadeloos eerlijk. Woorden en beats bewegen zich tussen een rauw verleden en een toekomst vol hoop en herwonnen vreugde. Opener ‘I stand on the line’ maakt meteen duidelijk dat Tempest zich op een scharniermoment in het leven bevindt. Wat volgt is een poëtische, kwetsbare reis die menselijke veerkracht en de moeizame opbouw van zelfliefde centraal stelt. (Jonas VL)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
25. Djo – The crux

Wij zijn verplicht u te melden dat u Djo waarschijnlijk beter kent als acteur Joe Keery (Stranger Things, Free Guy, Pavements). Alhoewel, sinds zijn album ‘The crux’ uit is, is dat toch al iets minder nodig als openingszin. Djo laat hier namelijk moeiteloos zien dat zijn muzikantschap niet zomaar een bijbaantje is. De sound plukt gretig uit decennia popmuziek, gaande van Beatlesque samenzang, over seventies psychedelica tot eighties synthpop. Het is een plezierige rit, met uiterst meezingbare refreinen, teksten met de tong stevig in cheek en net genoeg inhoud om ons tot het einde te boeien. (Zeno)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
24. Little Simz – Lotus

Op ‘Lotus’, de ondertussen zesde plaat van Little Simz, tapt de Londense vooral uit een vatje frustratie. Reden daarvoor is de teloorgegane samenwerking met jeugdvriend en producer Inflo na een rechtszaak. “This person I’ve known my whole life coming like the devil in disguise”, geen losse flodders op rake opener ‘Thief’. Hoe spijtig dat ook mag zijn, de breuk schonk Little Simz wel een focus die ‘Lotus’ enkel ten goede komt. Mede geholpen door nieuwe producer Miles Clinton James, klinkt Simz steeds in controle. Ook op uiterst eerlijke momenten als ‘Lonely’, waarin ze de grote onzekerheden waarmee ze worstelde tijdens het maken van ‘Lotus’ scherp ontleedt. (Sarah)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
23. Dressed Like Boys – Dressed Like Boys

Het gebeurt niet vaak, een debuut in de roos. Zanger Jelle Denturck is dan ook geen onbekende, maar zijn solo-werk had wat ons betreft veel vroeger het levenslicht mogen zien. Autobiografisch en toch herkenbaar, sensibiliserend zonder jufferig te zijn, aangrijpend en tegelijkertijd een plezier om te luisteren – ‘Dressed Like Boys’ heeft het allemaal. “Do you wanna be understood, without having to be understandable?”, is mogelijk de meest herkenbare lijn tekst van het afgelopen jaar (of zelfs decennium). (Ayko)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | YouTube Music
 
22. aya – Hexed!

Het strafste stukje sound design is van de hand van de Britse producer aya die met ‘Hexed!’ een absolute staalkaart afleverd voor hoe ver je elektronica kan laten opentrekken. De cover art verraadt dat dit geen behapbaar album is, en dat is het ook niet. Sterker nog, het is de bedoeling. De nummers zijn monsterlijk, industrieel en door de magel gehaalde techno waarbij je door de hersenspinsels duikt van iemand door hun eigen zelfdistructieve gedrag zich een weg tracht te banen. (Yannick)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Spotify | Tidal
 
21. Billy Woods – GOLLIWOG

‘GOLLIWOG’ is een krachtig en eerlijk album waarin Billy Woods moeilijke thema’s bespreekt, zoals identiteit en racisme. Zijn teksten zijn scherp, direct en zitten vol beelden die je laten nadenken. De muziek klinkt soms donker en rauw, dan weer rustig en open, waardoor de woorden extra sterk binnenkomen. Woods vertelt persoonlijke en historische verhalen zonder ze mooier te maken dan ze zijn. Elk nummer voelt belangrijk en zorgvuldig opgebouwd. Hoewel het album zwaar kan aanvoelen, is het ook warm en menselijk. ‘GOLLIWOG’ laat zien waarom Woods een van de meest bijzondere en gedurfde rappers van dit moment is. (Ewout)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal

20. Panda Bear – Sinister grift

Panda Bear verwerkt zijn scheiding op ‘Sinister grift’, een introspectief album dat sombere thema’s koppelt aan lichtvoetige muziek. De productie klinkt compacter dan op ‘Reset’ en ‘Buoys’, met minder reverb en een duidelijkere focus op klassieke drums. Dat levert een soberder, maar soms ook voorspelbaar geheel op. Toch vallen er sterke keuzes te horen, zoals de melodische aanpak in ‘Anywhere but here’ en de levendigheid van ‘Just as well’. Het meest overtuigend is het slotgedeelte met ‘Venom’s in’, ‘Left in the cold’, ‘Elegy for Noah Lou’ en ‘Defense’. ‘Sinister grift’ kreeg hier en daar wel verdiende aandacht, maar blijft vooral een album voor reeds overtuigde fans. (Laurent)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
19. oklou – choke enough

Op ‘choke enough’ bouwt de Française verder op de digitale melancholie van het prachtige ‘Galore’. Achter een scherm van hypermoderne pop schuilt dit keer geen parallel universum maar een intiem portret over de slechte en mooie kanten van het alledaagse. Lichtjes schemeren zelfs alledaagse instrumenten en geluiden (snippets fragmenten, een brandalarm,…) door, kleine lichtpuntjes in haar broze elektronische ambient. Oklou’s kwetsbare en vaak bewerkte stem op minimalistische koude synth-texturen komt zo helemaal tot leven. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Spotify | YouTube Music
 
18. Model/Actriz – Pirouette

Zelden klonken withete afbraakwerken dit jaar zo dansbaar als op ‘Pirouette’ van Model/Actriz. De brute noiserock van debuut ‘Dogsbody’ wordt op hun tweede album geïnjecteerd met beats, ritmes die je naar de dansvloer porren én drag. Frontman Cole Haden doet namelijk maar al te graag een boekje open over zijn queer-beleving. Meest pakkende moment: de meesterlijke dancepunk van single ‘Cinderella’, met een van de beklijvendste bekentenissen van dit muziekjaar: “When I was five, I remember clearly my want to have a Cinderella birthday party / And when the moment came I changed my mind / I was quiet, alone and devastated.” (Kobe)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
17. Deafheaven – Lonely people with power

Na het zwakke ‘Infinite granite’ (2021) slaat Deafheaven keihard terug met ‘Lonely people with power’. Alles wat de band uit de Bay Area de afgelopen 15 jaren heeft gepresteerd lijkt op dit album samen te komen. Moeiteloos wordt er geswitched tussen meedogenloze black metal-passages en zalvende shoegaze terwijl frontman George Clark de longen uit z’n lijf krijst. We hebben veel respect voor de technische complexiteit van de muziek, maar nog meer voor de passie waarmee de songs worden gebracht. De epische afsluiters ‘Winona’ en ‘The marvelous orange tree’ zijn zowel hoogtepunten op de plaat als in de rijke carrière van Deafheaven. (Martijn)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
16. Dijon – Baby

Je kon er niet om heen, 2025 was een banner year voor alles wat klonk als alternatieve r&b. Zodoende kon Dijon niet ontbreken. We hebben er lang op moeten wachten, vier jaar, maar met ‘Baby’, keert Dijon triomfantelijk terug. ‘Baby’ schuurt en zalft tegelijkertijd, met dank aan zijn soms ietwat raspende stem die perfect samengaat met de uiterst smoothe instrumentals. Als we toch minpuntjes moeten verzinnen is het dat met net geen 40 minuten en twaalf nummers we gewoon meer wilden na vier jaar geduldig wachten. Daarintegen spreekt dan weer in zijn voordeel dat we niet eens de meesterlijke losse single ‘Coogie’ écht missen. Je moet het maar doen. (Bert)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
15. Lorde – Virgin

Drie jaar na ‘Solar power’ is ze (eindelijk) terug: de Nieuw-Zeelandse popzangeres Lorde is met ‘Virgin’, haar vierde studio-album, helemaal back in the game. Met ‘Hammer’ zet ze meteen de toon: een sterke opener, waarna de ene parel na de andere volgt. Lorde keert bewust iets meer terug naar haar roots, en laat haar ‘Solar power’ sound grotendeels achter zich. Vinden we niet erg, want de Lorde die we zo’n twaalf jaar geleden leerden kennen, hadden we gemist. Op ‘Virgin’ horen we opnieuw elektronische invloeden, en levert Lorde lyrics die doodeerlijk en oprecht zijn. (Echt waar: eerlijk, eerlijker, eerlijkst). We kunnen stellen: niet alleen de albumhoes is iconic, ‘Virgin’ zelf is dat minstens ook: we spreken hier van een fenomenale comeback. (Jolien)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | YouTube Music
 
14. Water From Your Eyes – It’s A Beautiful Place

Stevige gitaren ontmoeten experimentele synth op dit album, gecombineerd met een zangstijl die op sommige momenten vaag doet denken aan de punk van eind vorige eeuw. Wie de stereotiepe indie stilaan beu is, of wie gewoon zijn muzikale horizon wat wil verbreden, ziet hier zeker goed! Aanrader is ‘You don’t believe in god’, een louter instrumentaal intermezzo, dat zo gebruikt zou kunnen worden in de typische hoofdpersonage-krijgt-openbaring-scène. (Ayko)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
13. caroline – caroline 2

Caroline weet hun kapotte folk/post-rock te perfectioneren op album nummer twee. Die opvallende debuutplaat uit 2022 was al dik in orde, maar die lo-fi experimenten tussen de songs door verstoorden de flow soms ietwat. Gelukkig heeft de band z’n lesje geleerd en die experimenten nu in de songs zelf verwerkt. De acht muzikanten tellende band slaagt erin zowel een intieme sfeer neer te zetten (‘When I get home’) als heel groots te klinken (‘2 riders down’). Wanneer ze dan ook nog eens hun harmonieuze samenzang inzetten, is het moeilijk om hier niet door geraakt te worden. (Martijn)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
12. Blood Orange – Essex honey

Met ‘Essex honey’ zoomt Devonté Hynes (Blood Orange) in op zijn jeugd in Essex. Het album is een fragmentarisch en intiem dagboek in sophisti-pop met neosoul en jazzinvloeden. Net als het verdriet over een overleden moeder nooit echt af kan zijn, is dit album het schijnbaar ook niet. Af en toe hapert een piano, wordt er een nummer te vroeg afgebroken. Diverse grote gasten (Caroline Polachek, Lorde,…) worden hier subtiel in verknoopt (ze nemen nooit de overhand). Zoals een poëzieboek kan je ‘Essex honey’ telkens opnieuw oppakken en keer op keer nieuwe laagjes en betekenissen ontwaren. Deze luister je sowieso tien keer. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | YouTube Music
 
11. Viagra Boys – Viagr aboys

Na het politiek geladen ‘Cave world’ kruipen deze Zweedse punkers nu terug in hun eigen navelgaatje. Sebastian Murphy lijkt over vanalles te ratelen en mompelt tussen het opboeren door over OnlyFans-moeders en Wikipedia-feitjes over WOII-vliegtuigen. Op muzikaal vlak krijst de saxofoon als nooit tevoren zoals een varken in een slachthuis, kras doorheen de heerlijk rauwe baslijnen. Op andere nummers, zoals ‘Medicine for horses’ is de atmosfeer dan weer zo teder dat je bijna vergeet dat Murphy net een heel nummer lang over het vlees van zijn eigen huid heeft gezongen. Je zou je kunnen mispakken aan het feit dat ‘Viagr aboys’ minder zware onderwerpen lijkt aan te snijden, maar het neemt juist introspectie als breed thema. Heel tongue-in-cheek verkent Murphy het thema sterfelijkheid op een dronken, humoristische manier. En om eerlijk te zijn, zouden we het niet anders willen. (Louis)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Soundcloud | Spotify | Tidal

10. Maruja – Pain to power

Tien jaar lang bouwde het uit Manchester afkomstige Maruja aan hun debuut ‘Pain to power’, en die lange incubatietijd laat diepe sporen na. Dit is een plaat die gevoed wordt door maatschappelijke littekens en een uitgesproken urgentie ademt. Maruja heeft iets te zeggen en put daarbij uit een schijnbaar eindeloze inspiratiebron. Hun muzikale speelveld slingert van jazz en post-punk over hardcore en noise naar ballades en verstilde soundscapes. Vergelijkingen met Black Midi, Shabaka Hutchings en Squid liggen voor de hand, maar ‘Pain to power’ onderscheidt zich door de intensiteit waarmee elk woord en elke noot wordt gebracht. Drijvende krachten zijn de onstuimige sax van Joe Carroll en zanger/gitarist Harry Wilkinson, die even overtuigend is in spoken word als in rauwe screams. Meermaals waart de geest van Rage Against The Machine en Zach de la Rocha door hoofd en hart. Slechtere referenties om mee door te breken bestaan er nauwelijks. (Jonas VL)
[lees hier meer over het album in ons tweede halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
9. Oneohtrix Point Never – Tranquilizer

Stel je even voor, een oceaanstomer dreunt over de Atlantische oceaan en komt in aanvaring met een ijsschots. Absurd scenario, ik weet het, maar denk nog even mee. Aan boord zitten alle experimentele elektronica-artiesten van de laatste vijftig jaar, en er is slechts één roeibootje voorzien met twee zitplaatsen. Wel dan, goed nieuws, want dat is genoeg plaats in de fuik voor Aphex Twin en Oneohtrix Point Never (sorry Autechre, Boards of Canada, en vele anderen). Beiden delen in de eerste plaats een ongelofelijk oor voor melodie, klankkleur en tegendraadse ritmes. Maar vooral: beiden slaagden erin een diepe impact op popmuziek te hebben vanuit hun eigen abstracte, ontoegankelijke werelden. De diep nostalgische timbres van de jaren tachtig, de vage kleuren en glitches van videotapes, Oneohtrix Point Never startte het al een dikke vijftien jaar terug, samen met het licht ironische vaporwave genre. Intussen producete hij onder meer al meerdere albums voor The Weeknd, van groei gesproken.
Onze toegestane woordenruimte stroomt al bijna over, en ik moet nog beginnen over ‘Tranquilizer’, waar mijn hart nu eenmaal van vol is. Meer nog dan een album, is het een wereld die je moet ervaren, over je heen laten spoelen, golvend met zalvende melodieën en krakende soundscapes. Een weergaloze trip die volledige overgave vereist. Eens je brein een grondige reset kreeg door OPN, zal je oor over muziek in kunnen horen. Ik ben hem er nog steeds eeuwig dankbaar voor. (Zeno)
[lees hier onze recensie over het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
8. Bad Bunny – DeBÍ TiRAR MáS FOToS

Van salsa over perreo tot alles wat Latijns-Amerikaanse pop op z’n beste dag kan zijn. Dat het kwik in onze buurt rond de 3°C schommelde, deerde niet toen Bad Bunny in januari zijn ‘Debi tirar mas fotos’ los liet. Met felle tinten uit het verleden en heden van latino muziek kleurt Benito Antonio Martínez Ocasio een ode in aan zijn Puerto Rico. ‘DtMF’ zweept op, klinkt vaak heerlijk zorgeloos maar is ook meer dan enkel clubschijven ‘EoO’ of ‘VOY A LLeVARTE PA PR’.
Titelnummer ‘DtMF’ mijmert nostalgisch over hetgeen hij meer had willen appreciëren toen hij de kans ervoor had en het ingetoomde ‘LO QUE LE PASÓ A HAWAii’ staat stil bij het schimmige vakantiekiekje ná het vertrek van alle toeristen. Met onderbrekingen, verwijzingen naar het onbetrouwbare elektriciteitsnet in zijn heimat, spreekt Benito zijn angst uit dat met grote liefde Puerto Rico hetzelfde zou gebeuren als Hawaï. ‘DBTMF’ is een liefdesbrief, van een Bad Bunny die weet wat te zeggen. (Sarah)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
7. Wednesday – Bleeds

Lange tijd ging het Wednesday allemaal voor de wind: hun album ‘Rat saw God’ trapte de deur naar het indierock-sterrendom open en frontvrouw Karly Hartzman werd ineens gebombardeerd tot een van de meest unieke tekstenschrijvers van haar tijd. Dan volgde de zegetocht van gitarist MJ Lenderman, die met z’n soloalbum ‘Manning fireworks’ vorig jaar hoge toppen scheerde. En dan ineens: De Breuk. Hartzman en Lenderman, jarenlang een onafscheidelijk koppel, zette een punt achter hun relatie.
Heel even leek het voortbestaan van de band onzeker, maar toen was er plots ‘Bleeds’. Met hun vierde studioalbum bewijst de band gevarieerder (beluister heerlijke buitenbeestjes ‘Phish Pepsi’ en ‘Wasp’) en beter (de slackerrock-perfectie van ‘Townies’ is wellicht hun beste nummer tot dusver) dan ooit te klinken. Van interne strubbelingen amper iets te merken dus. De titel van übergetalenteerde songwriter mag Hartzman trouwens gerust behouden: haar vunzige verhalen over ruraal Amerika doen nog steeds lachen, huilen en alles daartussenin. Een carrièrehoogtepunt dat we binnen twintig jaar nog steeds zullen grijsdraaien. (Kobe)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
6. Clipse – Let god sort em out

Wie al wat eindejaarslijstjes doorploegt heeft, is deze zeker al tegengekomen, vaak in het gezelschap van de woorden “comeback album”. Het kind moet een naam hebben en hoewel het technisch gezien juist is, getuigt het toch van een zeker misprijzen aan Pusha T. Zestien jaar was het geleden dat de broers Malice en Pusha T nog een album als Clipse uitgebracht hadden en negentien jaar sinds de klassieker ‘Hell hath no fury’. Echter, met ‘Daytona’ en ‘Almost dry’ bracht Pusha T telkens het album van het jaar uit voor deze schrijver.
We wisten dus dat hij nog altijd top was. Wat we niet wisten en enkel konden hopen was dat ‘Let god sort em out’ zo goed zou zijn. Met Pharrell opnieuw achter de knoppen en features van Stove God Cooks, Nas, Kendrick Lamar en Tyler, The Creator zijn er enkele heavyweights komen meedoen, maar de absolute sterren zijn Malice en Pusha T zélf. Met ‘Ace trumpets’ en ‘Chains & whips’ hebben ze twee van de beste en hardste rapnummers van het jaar. Meesterlijk. (Bert)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
5. Anna Von Hausswolff – ICONOCLASTS

Dat Anna Von Hausswolff op ‘ICONOCLASTS’ verschillende heilige huisjes omver trapt, hoeft niet te verbazen. Met haar bijzonder boeiende smeltkroes van postrock, doommetal, modern klassiek, soundscapes en pijporgelmuziek, is de Zweedse al sinds 2008 een van de meest unieke stemmen in het muzieklandschap. Maar zo straf als op haar nieuwste teerling hoorden we haar nog nooit. 72 minuten lang doorbreekt Von Hausswolff met veel plezier geldende normen en zelf voorgeschreven limitaties. Dat doet ze met monumentale samenwerkingen (Iggy Pop! Ethel Cain! Zus Maria Von Hausswolff!) en intense parels zoals ‘The iconoclast’, waarin dreigende orgelklanken elf minuten lang een gotische, bijna apocalyptische sfeer oproepen.
We zijn er nog steeds niet over uit hoe we dit album het best kunnen beschrijven, al houden we het voor nu op overweldigend. Denk je bij de naam Anna Von Hausswolff, “wie?”, haast je dan naar de dichtstbijzijnde platenwinkel of streamingdienst. We beloven dat je er geen spijt van krijgt. (Eli)
[lees hier meer over het album in ons tweede halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
4. FKA Twigs – EUSEXUA

Drie jaar geleden reisde FKA Twigs naar Praag, verloor zich in de Tsjechische techno-clubs en verdiepte zich volledig in dance. Onbeschaamd past ze wat werkt op de dansvloer toe in haar derde langspeler, ‘EUSEXUA’. Als alternatieve popartiest een dance album maken, is een beproefd recept. Twigs zet haar peers schaakmat door haar grote gelaagde stemregister (zie ‘Striptease’, ‘Room of fools’,…), de dansende dynamiek in elk nummer (‘Girls feel good’, ‘Perfect stranger’, ‘Striptease’,…) en genre-overschrijdende benadering met invloeden uit EDM, art-pop, hyper-pop, R&B.
De alien-achtige verschijning op de albumcover is van hedonistische aard. Want wie graaft in de de lyrics van haar plaat, vindt alles behalve tips voor een duurzame romantische liefde. Het is een ode aan het moment waarop alles rondom je vervaagt, wanneer je lijf het overneemt van je brein, in één woord, eusexua. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
3. Geese – Getting killed

Weinig culturele fenomenen zijn op het moment waarop ze aan het gebeuren zijn meteen duidelijk grijpbaar. Bij Geese, met frontman Cameron Winter, is dat wél zo. Eigenlijk sloeg Winter een ferme dubbelslag. Zowel zijn soloplaat ‘Heavy metal’ als Geeses ‘Getting killed’ kregen lovende kritieken én werden door het grote publiek goed onthaald. Het leverde Winter meteen ook een solo-optreden in Carnegie Hall op, op 11 december 2025. Een eer die weinig jonge artiesten te beurt valt, Bob Dylan bijvoorbeeld, om er eentje te noemen.
Er zijn wat mij betreft weinig betere albumafsluiters gemaakt dit jaar dan ‘Long Island city here I come’. Urgent, denderend als een New Yorks-metrostel en snedig met een chaotisch cathartische outro. Bij ‘Long Island…’ kom je aan de apotheose van de trip die ‘Getting killed is’. De inspiratie-injectie die Winter meenam na het schrijven van zijn soloplaat ‘Heavy metal is’ duidelijk merkbaar. Meer variatie dan op ‘3D country’, en betere songs. Geese wordt groot, Geese wordt groots. (Jonas Vda)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
 
2. Turnstile – NEVER ENOUGH

Met ‘NEVER ENOUGH’ levert Turnstile een perfect vervolg op hun in 2021 uitgebrachte album ‘GLOW ON’. Waar die plaat de deuren naar een breder publiek opende, lijkt het dat ‘NEVER ENOUGH’ deze eruit sleurt. Turnstile brengt hun typerende sound terug en levert knallers van nummers af, en durft verder te kijken dan de grenzen van hardcore. En dat loont: Turnstile veroverde de wereld, en speelde overal uitverkochte shows vol energie. ‘It’s a Turnstile summer’, werd er zelfs verkondigd – afgeleid van de ‘Brat summer’ van vorig jaar. ‘NEVER ENOUGH’ is een zelfverzekerde en grootse plaat: de band mixt de brute hardcore sounds met melodieuze elementen en funky ritmes.
De nummers zijn perfect voor een moshpit, maar werken ook voor de enthousiaste meeknikker. Het album start dan ook rustig met de titelsong ‘NEVER ENOUGH’, maar bouwt – naar goede gewoonte – op naar een heuse climax. Wat dit album vooral bewijst, is dat Turnstile niet stilstaat en blijft presteren — mét succes. Ze herhalen zichzelf niet, maar bouwen juist verder op wat hen uniek maakt. ‘NEVER ENOUGH’ is hiermee dan ook een plaat die bruist van energie. Turnstile is meer dan een hype: het is een band die een generatie blijft bewegen. (Jolien)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
 
1. Rosalía – LUX

Rosalía vertelde in een gesprek met Zane Lowe hoe ze na het enorme succes van ‘MOTOMAMI’ bewust voor een nieuwe start koos. In plaats van haar eerdere formule te herhalen, besloot ze haar creatieve nieuwsgierigheid opnieuw centraal te zetten. Haar zus reageerde dat Rosalía haar nummers voortdurend tot op het bot herwerkt. Deze opmerking werd het startschot van ‘LUX’. Het album klinkt daardoor als een reeks ideeën die tot hun uiterste worden doorgetrokken, met zorgvuldig ontvouwende composities in plaats van plotse wendingen.
Industrieel popgeweld maakt plaats voor arrangementen met strijkers, blazers en akoestische gitaren. De vooraf verschenen single ‘Berghain’, met bijdragen van Björk en Yves Tumor, voelde aanvankelijk onsamenhangend, maar krijgt in het album helemaal betekenis. Het vormt de toegang tot een tweede hoofdstuk waarin botsing en spanning de toon bepalen. ‘LUX’ kent een groter spirituel verhaal, als een lijvige middeleeuwse klassieker. Het is een plaat die concentratie en verdieping afdwingt, in tijden van TikTok-dopamine rushes.
Doorheen de plaat verwijst Rosalía naar figuren als Jeanne d’Arc en Hildegard von Bingen om thema’s als verlangen, spiritualiteit en verlies te verkennen. Zachter werk zoals ‘Memória’, doet dan weer aan haar flamencowortels herinneren. Uiteindelijk laat ‘LUX’ vooral een gevoel van helderheid en herbronning achter. LUX verschijnt in vele lijstjes, ook in de onze. Helemaal bovenaan, en welverdiend. (Laurent)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | Tidal | YouTube Music