20. Panda Bear – Sinister grift
Panda Bear verwerkt zijn scheiding op ‘Sinister grift’, een introspectief album dat sombere thema’s koppelt aan lichtvoetige muziek. De productie klinkt compacter dan op ‘Reset’ en ‘Buoys’, met minder reverb en een duidelijkere focus op klassieke drums. Dat levert een soberder, maar soms ook voorspelbaar geheel op. Toch vallen er sterke keuzes te horen, zoals de melodische aanpak in ‘Anywhere but here’ en de levendigheid van ‘Just as well’. Het meest overtuigend is het slotgedeelte met ‘Venom’s in’, ‘Left in the cold’, ‘Elegy for Noah Lou’ en ‘Defense’. ‘Sinister grift’ kreeg hier en daar wel verdiende aandacht, maar blijft vooral een album voor reeds overtuigde fans. (Laurent)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
19. oklou – choke enough
Op ‘choke enough’ bouwt de Française verder op de digitale melancholie van het prachtige ‘Galore’. Achter een scherm van hypermoderne pop schuilt dit keer geen parallel universum maar een intiem portret over de slechte en mooie kanten van het alledaagse. Lichtjes schemeren zelfs alledaagse instrumenten en geluiden (snippets fragmenten, een brandalarm,…) door, kleine lichtpuntjes in haar broze elektronische ambient. Oklou’s kwetsbare en vaak bewerkte stem op minimalistische koude synth-texturen komt zo helemaal tot leven. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Spotify | YouTube Music
18. Model/Actriz – Pirouette
Zelden klonken withete afbraakwerken dit jaar zo dansbaar als op ‘Pirouette’ van Model/Actriz. De brute noiserock van debuut ‘Dogsbody’ wordt op hun tweede album geïnjecteerd met beats, ritmes die je naar de dansvloer porren én drag. Frontman Cole Haden doet namelijk maar al te graag een boekje open over zijn queer-beleving. Meest pakkende moment: de meesterlijke dancepunk van single ‘Cinderella’, met een van de beklijvendste bekentenissen van dit muziekjaar: “When I was five, I remember clearly my want to have a Cinderella birthday party / And when the moment came I changed my mind / I was quiet, alone and devastated.” (Kobe)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
17. Deafheaven – Lonely people with power
Na het zwakke ‘Infinite granite’ (2021) slaat Deafheaven keihard terug met ‘Lonely people with power’. Alles wat de band uit de Bay Area de afgelopen 15 jaren heeft gepresteerd lijkt op dit album samen te komen. Moeiteloos wordt er geswitched tussen meedogenloze black metal-passages en zalvende shoegaze terwijl frontman George Clark de longen uit z’n lijf krijst. We hebben veel respect voor de technische complexiteit van de muziek, maar nog meer voor de passie waarmee de songs worden gebracht. De epische afsluiters ‘Winona’ en ‘The marvelous orange tree’ zijn zowel hoogtepunten op de plaat als in de rijke carrière van Deafheaven. (Martijn)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
16. Dijon – Baby
Je kon er niet om heen, 2025 was een banner year voor alles wat klonk als alternatieve r&b. Zodoende kon Dijon niet ontbreken. We hebben er lang op moeten wachten, vier jaar, maar met ‘Baby’, keert Dijon triomfantelijk terug. ‘Baby’ schuurt en zalft tegelijkertijd, met dank aan zijn soms ietwat raspende stem die perfect samengaat met de uiterst smoothe instrumentals. Als we toch minpuntjes moeten verzinnen is het dat met net geen 40 minuten en twaalf nummers we gewoon meer wilden na vier jaar geduldig wachten. Daarintegen spreekt dan weer in zijn voordeel dat we niet eens de meesterlijke losse single ‘Coogie’ écht missen. Je moet het maar doen. (Bert)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
15. Lorde – Virgin
Drie jaar na ‘Solar power’ is ze (eindelijk) terug: de Nieuw-Zeelandse popzangeres Lorde is met ‘Virgin’, haar vierde studio-album, helemaal back in the game. Met ‘Hammer’ zet ze meteen de toon: een sterke opener, waarna de ene parel na de andere volgt. Lorde keert bewust iets meer terug naar haar roots, en laat haar ‘Solar power’ sound grotendeels achter zich. Vinden we niet erg, want de Lorde die we zo’n twaalf jaar geleden leerden kennen, hadden we gemist. Op ‘Virgin’ horen we opnieuw elektronische invloeden, en levert Lorde lyrics die doodeerlijk en oprecht zijn. (Echt waar: eerlijk, eerlijker, eerlijkst). We kunnen stellen: niet alleen de albumhoes is iconic, ‘Virgin’ zelf is dat minstens ook: we spreken hier van een fenomenale comeback. (Jolien)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | YouTube Music
14. Water From Your Eyes – It’s A Beautiful Place
Stevige gitaren ontmoeten experimentele synth op dit album, gecombineerd met een zangstijl die op sommige momenten vaag doet denken aan de punk van eind vorige eeuw. Wie de stereotiepe indie stilaan beu is, of wie gewoon zijn muzikale horizon wat wil verbreden, ziet hier zeker goed! Aanrader is ‘You don’t believe in god’, een louter instrumentaal intermezzo, dat zo gebruikt zou kunnen worden in de typische hoofdpersonage-krijgt-openbaring-scène. (Ayko)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
13. caroline – caroline 2
Caroline weet hun kapotte folk/post-rock te perfectioneren op album nummer twee. Die opvallende debuutplaat uit 2022 was al dik in orde, maar die lo-fi experimenten tussen de songs door verstoorden de flow soms ietwat. Gelukkig heeft de band z’n lesje geleerd en die experimenten nu in de songs zelf verwerkt. De acht muzikanten tellende band slaagt erin zowel een intieme sfeer neer te zetten (‘When I get home’) als heel groots te klinken (‘2 riders down’). Wanneer ze dan ook nog eens hun harmonieuze samenzang inzetten, is het moeilijk om hier niet door geraakt te worden. (Martijn)
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
12. Blood Orange – Essex honey
Met ‘Essex honey’ zoomt Devonté Hynes (Blood Orange) in op zijn jeugd in Essex. Het album is een fragmentarisch en intiem dagboek in sophisti-pop met neosoul en jazzinvloeden. Net als het verdriet over een overleden moeder nooit echt af kan zijn, is dit album het schijnbaar ook niet. Af en toe hapert een piano, wordt er een nummer te vroeg afgebroken. Diverse grote gasten (Caroline Polachek, Lorde,…) worden hier subtiel in verknoopt (ze nemen nooit de overhand). Zoals een poëzieboek kan je ‘Essex honey’ telkens opnieuw oppakken en keer op keer nieuwe laagjes en betekenissen ontwaren. Deze luister je sowieso tien keer. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | YouTube Music
11. Viagra Boys – Viagr aboys
Na het politiek geladen ‘Cave world’ kruipen deze Zweedse punkers nu terug in hun eigen navelgaatje. Sebastian Murphy lijkt over vanalles te ratelen en mompelt tussen het opboeren door over OnlyFans-moeders en Wikipedia-feitjes over WOII-vliegtuigen. Op muzikaal vlak krijst de saxofoon als nooit tevoren zoals een varken in een slachthuis, kras doorheen de heerlijk rauwe baslijnen. Op andere nummers, zoals ‘Medicine for horses’ is de atmosfeer dan weer zo teder dat je bijna vergeet dat Murphy net een heel nummer lang over het vlees van zijn eigen huid heeft gezongen. Je zou je kunnen mispakken aan het feit dat ‘Viagr aboys’ minder zware onderwerpen lijkt aan te snijden, maar het neemt juist introspectie als breed thema. Heel tongue-in-cheek verkent Murphy het thema sterfelijkheid op een dronken, humoristische manier. En om eerlijk te zijn, zouden we het niet anders willen. (Louis)
[lees hier meer over het album in ons eerste halfjaaroverzicht van 2025]