10. Maruja – Pain to power
Tien jaar lang bouwde het uit Manchester afkomstige Maruja aan hun debuut ‘Pain to power’, en die lange incubatietijd laat diepe sporen na. Dit is een plaat die gevoed wordt door maatschappelijke littekens en een uitgesproken urgentie ademt. Maruja heeft iets te zeggen en put daarbij uit een schijnbaar eindeloze inspiratiebron. Hun muzikale speelveld slingert van jazz en post-punk over hardcore en noise naar ballades en verstilde soundscapes. Vergelijkingen met Black Midi, Shabaka Hutchings en Squid liggen voor de hand, maar ‘Pain to power’ onderscheidt zich door de intensiteit waarmee elk woord en elke noot wordt gebracht. Drijvende krachten zijn de onstuimige sax van Joe Carroll en zanger/gitarist Harry Wilkinson, die even overtuigend is in spoken word als in rauwe screams. Meermaals waart de geest van Rage Against The Machine en Zach de la Rocha door hoofd en hart. Slechtere referenties om mee door te breken bestaan er nauwelijks. (Jonas VL)
[lees hier meer over het album in ons tweede halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
9. Oneohtrix Point Never – Tranquilizer
Stel je even voor, een oceaanstomer dreunt over de Atlantische oceaan en komt in aanvaring met een ijsschots. Absurd scenario, ik weet het, maar denk nog even mee. Aan boord zitten alle experimentele elektronica-artiesten van de laatste vijftig jaar, en er is slechts één roeibootje voorzien met twee zitplaatsen. Wel dan, goed nieuws, want dat is genoeg plaats in de fuik voor Aphex Twin en Oneohtrix Point Never (sorry Autechre, Boards of Canada, en vele anderen). Beiden delen in de eerste plaats een ongelofelijk oor voor melodie, klankkleur en tegendraadse ritmes. Maar vooral: beiden slaagden erin een diepe impact op popmuziek te hebben vanuit hun eigen abstracte, ontoegankelijke werelden. De diep nostalgische timbres van de jaren tachtig, de vage kleuren en glitches van videotapes, Oneohtrix Point Never startte het al een dikke vijftien jaar terug, samen met het licht ironische vaporwave genre. Intussen producete hij onder meer al meerdere albums voor The Weeknd, van groei gesproken.
Onze toegestane woordenruimte stroomt al bijna over, en ik moet nog beginnen over ‘Tranquilizer’, waar mijn hart nu eenmaal van vol is. Meer nog dan een album, is het een wereld die je moet ervaren, over je heen laten spoelen, golvend met zalvende melodieën en krakende soundscapes. Een weergaloze trip die volledige overgave vereist. Eens je brein een grondige reset kreeg door OPN, zal je oor over muziek in kunnen horen. Ik ben hem er nog steeds eeuwig dankbaar voor. (Zeno)
[lees hier onze recensie over het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
8. Bad Bunny – DeBÍ TiRAR MáS FOToS
Van salsa over perreo tot alles wat Latijns-Amerikaanse pop op z’n beste dag kan zijn. Dat het kwik in onze buurt rond de 3°C schommelde, deerde niet toen Bad Bunny in januari zijn ‘Debi tirar mas fotos’ los liet. Met felle tinten uit het verleden en heden van latino muziek kleurt Benito Antonio Martínez Ocasio een ode in aan zijn Puerto Rico. ‘DtMF’ zweept op, klinkt vaak heerlijk zorgeloos maar is ook meer dan enkel clubschijven ‘EoO’ of ‘VOY A LLeVARTE PA PR’.
Titelnummer ‘DtMF’ mijmert nostalgisch over hetgeen hij meer had willen appreciëren toen hij de kans ervoor had en het ingetoomde ‘LO QUE LE PASÓ A HAWAii’ staat stil bij het schimmige vakantiekiekje ná het vertrek van alle toeristen. Met onderbrekingen, verwijzingen naar het onbetrouwbare elektriciteitsnet in zijn heimat, spreekt Benito zijn angst uit dat met grote liefde Puerto Rico hetzelfde zou gebeuren als Hawaï. ‘DBTMF’ is een liefdesbrief, van een Bad Bunny die weet wat te zeggen. (Sarah)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
7. Wednesday – Bleeds
Lange tijd ging het Wednesday allemaal voor de wind: hun album ‘Rat saw God’ trapte de deur naar het indierock-sterrendom open en frontvrouw Karly Hartzman werd ineens gebombardeerd tot een van de meest unieke tekstenschrijvers van haar tijd. Dan volgde de zegetocht van gitarist MJ Lenderman, die met z’n soloalbum ‘Manning fireworks’ vorig jaar hoge toppen scheerde. En dan ineens: De Breuk. Hartzman en Lenderman, jarenlang een onafscheidelijk koppel, zette een punt achter hun relatie.
Heel even leek het voortbestaan van de band onzeker, maar toen was er plots ‘Bleeds’. Met hun vierde studioalbum bewijst de band gevarieerder (beluister heerlijke buitenbeestjes ‘Phish Pepsi’ en ‘Wasp’) en beter (de slackerrock-perfectie van ‘Townies’ is wellicht hun beste nummer tot dusver) dan ooit te klinken. Van interne strubbelingen amper iets te merken dus. De titel van übergetalenteerde songwriter mag Hartzman trouwens gerust behouden: haar vunzige verhalen over ruraal Amerika doen nog steeds lachen, huilen en alles daartussenin. Een carrièrehoogtepunt dat we binnen twintig jaar nog steeds zullen grijsdraaien. (Kobe)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
6. Clipse – Let god sort em out
Wie al wat eindejaarslijstjes doorploegt heeft, is deze zeker al tegengekomen, vaak in het gezelschap van de woorden “comeback album”. Het kind moet een naam hebben en hoewel het technisch gezien juist is, getuigt het toch van een zeker misprijzen aan Pusha T. Zestien jaar was het geleden dat de broers Malice en Pusha T nog een album als Clipse uitgebracht hadden en negentien jaar sinds de klassieker ‘Hell hath no fury’. Echter, met ‘Daytona’ en ‘Almost dry’ bracht Pusha T telkens het album van het jaar uit voor deze schrijver.
We wisten dus dat hij nog altijd top was. Wat we niet wisten en enkel konden hopen was dat ‘Let god sort em out’ zo goed zou zijn. Met Pharrell opnieuw achter de knoppen en features van Stove God Cooks, Nas, Kendrick Lamar en Tyler, The Creator zijn er enkele heavyweights komen meedoen, maar de absolute sterren zijn Malice en Pusha T zélf. Met ‘Ace trumpets’ en ‘Chains & whips’ hebben ze twee van de beste en hardste rapnummers van het jaar. Meesterlijk. (Bert)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
5. Anna Von Hausswolff – ICONOCLASTS
Dat Anna Von Hausswolff op ‘ICONOCLASTS’ verschillende heilige huisjes omver trapt, hoeft niet te verbazen. Met haar bijzonder boeiende smeltkroes van postrock, doommetal, modern klassiek, soundscapes en pijporgelmuziek, is de Zweedse al sinds 2008 een van de meest unieke stemmen in het muzieklandschap. Maar zo straf als op haar nieuwste teerling hoorden we haar nog nooit. 72 minuten lang doorbreekt Von Hausswolff met veel plezier geldende normen en zelf voorgeschreven limitaties. Dat doet ze met monumentale samenwerkingen (Iggy Pop! Ethel Cain! Zus Maria Von Hausswolff!) en intense parels zoals ‘The iconoclast’, waarin dreigende orgelklanken elf minuten lang een gotische, bijna apocalyptische sfeer oproepen.
We zijn er nog steeds niet over uit hoe we dit album het best kunnen beschrijven, al houden we het voor nu op overweldigend. Denk je bij de naam Anna Von Hausswolff, “wie?”, haast je dan naar de dichtstbijzijnde platenwinkel of streamingdienst. We beloven dat je er geen spijt van krijgt. (Eli)
[lees hier meer over het album in ons tweede halfjaaroverzicht van 2025]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
4. FKA Twigs – EUSEXUA
Drie jaar geleden reisde FKA Twigs naar Praag, verloor zich in de Tsjechische techno-clubs en verdiepte zich volledig in dance. Onbeschaamd past ze wat werkt op de dansvloer toe in haar derde langspeler, ‘EUSEXUA’. Als alternatieve popartiest een dance album maken, is een beproefd recept. Twigs zet haar peers schaakmat door haar grote gelaagde stemregister (zie ‘Striptease’, ‘Room of fools’,…), de dansende dynamiek in elk nummer (‘Girls feel good’, ‘Perfect stranger’, ‘Striptease’,…) en genre-overschrijdende benadering met invloeden uit EDM, art-pop, hyper-pop, R&B.
De alien-achtige verschijning op de albumcover is van hedonistische aard. Want wie graaft in de de lyrics van haar plaat, vindt alles behalve tips voor een duurzame romantische liefde. Het is een ode aan het moment waarop alles rondom je vervaagt, wanneer je lijf het overneemt van je brein, in één woord, eusexua. (Eva)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Spotify | Tidal | YouTube Music
3. Geese – Getting killed
Weinig culturele fenomenen zijn op het moment waarop ze aan het gebeuren zijn meteen duidelijk grijpbaar. Bij Geese, met frontman Cameron Winter, is dat wél zo. Eigenlijk sloeg Winter een ferme dubbelslag. Zowel zijn soloplaat ‘Heavy metal’ als Geeses ‘Getting killed’ kregen lovende kritieken én werden door het grote publiek goed onthaald. Het leverde Winter meteen ook een solo-optreden in Carnegie Hall op, op 11 december 2025. Een eer die weinig jonge artiesten te beurt valt, Bob Dylan bijvoorbeeld, om er eentje te noemen.
Er zijn wat mij betreft weinig betere albumafsluiters gemaakt dit jaar dan ‘Long Island city here I come’. Urgent, denderend als een New Yorks-metrostel en snedig met een chaotisch cathartische outro. Bij ‘Long Island…’ kom je aan de apotheose van de trip die ‘Getting killed is’. De inspiratie-injectie die Winter meenam na het schrijven van zijn soloplaat ‘Heavy metal is’ duidelijk merkbaar. Meer variatie dan op ‘3D country’, en betere songs. Geese wordt groot, Geese wordt groots. (Jonas Vda)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Bandcamp | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal | YouTube Music
2. Turnstile – NEVER ENOUGH
Met ‘NEVER ENOUGH’ levert Turnstile een perfect vervolg op hun in 2021 uitgebrachte album ‘GLOW ON’. Waar die plaat de deuren naar een breder publiek opende, lijkt het dat ‘NEVER ENOUGH’ deze eruit sleurt. Turnstile brengt hun typerende sound terug en levert knallers van nummers af, en durft verder te kijken dan de grenzen van hardcore. En dat loont: Turnstile veroverde de wereld, en speelde overal uitverkochte shows vol energie. ‘It’s a Turnstile summer’, werd er zelfs verkondigd – afgeleid van de ‘Brat summer’ van vorig jaar. ‘NEVER ENOUGH’ is een zelfverzekerde en grootse plaat: de band mixt de brute hardcore sounds met melodieuze elementen en funky ritmes.
De nummers zijn perfect voor een moshpit, maar werken ook voor de enthousiaste meeknikker. Het album start dan ook rustig met de titelsong ‘NEVER ENOUGH’, maar bouwt – naar goede gewoonte – op naar een heuse climax. Wat dit album vooral bewijst, is dat Turnstile niet stilstaat en blijft presteren — mét succes. Ze herhalen zichzelf niet, maar bouwen juist verder op wat hen uniek maakt. ‘NEVER ENOUGH’ is hiermee dan ook een plaat die bruist van energie. Turnstile is meer dan een hype: het is een band die een generatie blijft bewegen. (Jolien)
[lees hier onze recensie van het album]
Beluister: Apple Music | Deezer | Soundcloud | Spotify | Tidal
1. Rosalía – LUX
Rosalía vertelde in een gesprek met Zane Lowe hoe ze na het enorme succes van ‘MOTOMAMI’ bewust voor een nieuwe start koos. In plaats van haar eerdere formule te herhalen, besloot ze haar creatieve nieuwsgierigheid opnieuw centraal te zetten. Haar zus reageerde dat Rosalía haar nummers voortdurend tot op het bot herwerkt. Deze opmerking werd het startschot van ‘LUX’. Het album klinkt daardoor als een reeks ideeën die tot hun uiterste worden doorgetrokken, met zorgvuldig ontvouwende composities in plaats van plotse wendingen.
Industrieel popgeweld maakt plaats voor arrangementen met strijkers, blazers en akoestische gitaren. De vooraf verschenen single ‘Berghain’, met bijdragen van Björk en Yves Tumor, voelde aanvankelijk onsamenhangend, maar krijgt in het album helemaal betekenis. Het vormt de toegang tot een tweede hoofdstuk waarin botsing en spanning de toon bepalen. ‘LUX’ kent een groter spirituel verhaal, als een lijvige middeleeuwse klassieker. Het is een plaat die concentratie en verdieping afdwingt, in tijden van TikTok-dopamine rushes.
Doorheen de plaat verwijst Rosalía naar figuren als Jeanne d’Arc en Hildegard von Bingen om thema’s als verlangen, spiritualiteit en verlies te verkennen. Zachter werk zoals ‘Memória’, doet dan weer aan haar flamencowortels herinneren. Uiteindelijk laat ‘LUX’ vooral een gevoel van helderheid en herbronning achter. LUX verschijnt in vele lijstjes, ook in de onze. Helemaal bovenaan, en welverdiend. (Laurent)
[lees hier onze recensie van het album]