Er zijn jaren waarin muzikaal veel gebeurt en dan zijn er jaren waarin er decennia lijken plaats te vinden. Je kon niet rond de complete ontbolstering van artiesten als Chapell Roan of Sabrina Carpenter heen. De meest interessante rap beef sinds wat? De jaren 90? Er was de brat summer en post-punk dat eindelijk buiten de marge trad. Waarbij bands als IDLES en Fontaines D.C. – zoals veel genregenoten – niet langer ‘veroordeeld’ zijn tot kleinere muziekclubs. Festivalweides moeten en zullen plat gespeeld worden, én terecht.
Ons assessment om uit te vissen welke songs ze bij het jaar 2024 mogen kleven en ze op trouwfeesten, de betere foute parties etc. mogen mixen met andere tijdloze klassiekers, dan komen we, volgens onze bescheiden mening, terecht bij onderstaand lijstje. Onze beoordeling van de beste nummers van het jaar is dan ook vaak eerder een kans om aan te tonen dat we niet alleen opzettelijk pompeus of left field zijn in onze luistergewoonten en oprecht ‘ook’ houden van en aandacht besteden aan geweldige pop- of mainstreamnummers zoals die van Charli xcx, als van verschillende andere artiesten wier werk netjes in het onderstaande overzicht staat naast minder gevestigde, ‘alternatieve’ acts.
Check hier alle andere overzichten van Lijstjestijd. Visuele vormgeving door Louis Van Keymeulen en Jolien Wilke. Hieronder vind je bovendien een playlist van onze favoriete nummers gebundeld.
Deze lijst werd samengesteld door Ayko Poulin, Eli Goldenberg, Eva Gutscoven, Jolien Wilke, Jonas Vandenabeele, Jonas Van Laere, Karel Nijs, Kobe Rombouts, Laurent Voet, Louis Van Keymeulen, Lowie Bradt, Lukas Dederen, Martijn Bas, Sarah Van der Straeten, Yannick Verhasselt en Zeno Van Moerkerke.
50. Clairo – Sexy to someone
“Song of the summer for people with self esteem issues“, zag ik iemand online ooit zeggen over dit nummer. En hoewel Clairo als tekstenschrijver altijd iemand is geweest die introspectie hoog in het vaandel draagt, blijft de manier waarop ze haar eigen kwetsbaarheden ten toon spreidt op deze single wel tegen je geheugen geplakt. Of hoe een universeel thema als het hebben van een laag zelfbeeld en verlangen toch zo persoonlijk en intrigerend aan kan voelen. De ingetogen productie, met zachte gitaarakkoorden en het melancholisch ritme zijn bovendien weer heerlijk vintage Clairo. (Yannick)
Beluister: YouTube Music
49. Squid – Crispy skin
De terugkeer van post-punk gaat intussen al zover dat er een nieuw label op geplakt is: crank wave. Zelfde oude zever, maar dan in nieuwe pakskes. Eloquente zever, dat wel. Zever die we liefdevol koesteren, die onze dagelijkse dosis nihilisme voedt. Wij zijn dus maar al te blij dat bands zoals Fontaines DC, IDLES of Viagra Boys niet veroordeeld zijn tot een leven in de marge. Bij elke hype zijn er natuurlijk ook achterblijvers van het eerste uur, Squid stond met het uitstekende ‘Bright green field‘ nochtans even vooraan in de vuurlinie in 2021. Bij deze dan ook een petitie om Squid niet zomaar te vergeten. Een ambitie die ze met verve ondersteunen dankzij het straffe ‘Crispy skin’. Alwaar de rollende baslijn aangevuld wordt met een heerlijk geflipt klavecimbel. Een veelbelovende voorloper van het nieuwe album dat gepland staat voor februari 2025. (Zeno)
Beluister: YouTube Music
48. Mk.gee – Rockman
Mk.gee wist ons dit jaar te charmeren met zijn mengeling van rock, pop en soul. ‘Rockman’ werd als single gelost maar kon geen plekje op zijn sterke debuut ‘Two star & the dream police’ veroveren. In het begin van het nummer valt “Honey/ Just shut up and ride” nog enigszins vlot te ontwarren. Dat de rest van zijn tekst met referenties naar oude rock nummers niet altijd even helder te verstaan is, draagt hier enkel bij aan de sfeer. ‘Rockman’ weet vanalles samen te brengen en blijft plakken niet enkel door de adelaar die krijst op het einde maar vooral door de volle, ietwat slordig aandoende maar toch innemende productie. (Sarah)
Beluister: YouTube Music
47. Bolis Pupul – Doctor says
Heerlijk experimenteel, zo kan je het debuut van Bolis Pupul eenvoudig beschrijven. Een nummer van de plaat kiezen is dan ook niet evident: stuk voor stuk zijn ze enorm intrigerend. Deze is een absolute aanrader voor de fans van techno en elektronische muziek. Al doet die beschrijving evengoed tekort aan de speelse invloeden uit verschillende hoeken van het muzikale landschap. Funky beats worden opgevolgd door een mysterieuze mannenstem, die – als we eerlijk zijn – heel goed Kermit de Kikker zou kunnen zijn. Om een lang verhaal kort te maken: gewoon luisteren is de boodschap! (Ayko)
Beluister: YouTube Music
46. Cindy Lee – Dracula
Dé indie release van dit jaar is misschien wel die van de illustere Cindy Lee. Lee maakte met ‘Diamond jubilee’ een prachtig lapendeken aan lo-fi, psychedelische indie pop en dit over een run time die net iets over de twee uur afklokt. Laat je echter niet de lengte van de elpee afschrikken om in de wondere wereld van de Canadese artiest te duiken. Als we dan toch een hoogtepunt uit het rijkelijk gevulde album moeten kiezen, is het ‘Dracula’ – waar ook een videoclip rond werd gemaakt. De hazy one-chord gitaar jangle laat je over de zes minuten durende track niet los. Als je in je muzikale woordenboek zoekt naar een synoniem voor melancholie, laat ‘Dracula’ er dan alstublieft ook bij staan. (Yannick)
Beluister: YouTube Music
45. Wunderhorse – Silver
Op de A-kant van Wunderhorse’s tweede album ‘Midas’ horen we de ene potentiële festival-klepper na de andere. Eén van die kleppers is ‘Silver’, bestaande uit slechts twee gitaarakkoorden en inhoudelijk handelend over het verborgen houden van je donkere kant. Het minder toegankelijke onderwerp houdt de band echter niet tegen om er een stevige rocker van te maken. De refreinen zijn makkelijk mee te brullen en de instrumentatie is heerlijk rechttoe-rechtaan. In de laatste minuut worden we zelfs nog eventjes getrakteerd op een fijne gitaarsolo. Helemaal volgens de traditie van de alternatieve nineties rock waar de band wel vaker aan refereert. (Martijn)
Beluister: YouTube Music
44. JPEGMAFIA – don’t rely on other men
“I hear you went down”, klinkt het opnieuw en opnieuw. Echter, Amerika’s meest muzikale oorlogsveteraan scheerde anno 2024 wederom hoge toppen. Hij nam ons mee op avontuur in een met punk gemarmerde hiphop plaat. Krachtig en explosief met duizelingwekkende producties. Op dat album is het bruuske ‘don’t rely on other men’ misschien wel het summum van de duistere beats die Peggy voor ons componeerde. Frontaal, zonder aarzeling en met herhaling ontwikkelt de track zich om te komen tot een cinematische climax met strijkers. Zelfs na het nummer ettelijke malen te beluisteren, blijft het haast onmogelijk te benoemen waarom het verdikke zo goed klinkt. (Lukas)
Beluister: YouTube Music
43. ILA – Ben Anlamam
Donker, dreigend, en barstensvol stevig gitaarwerk: ‘Ben Anlamam’ heeft alles in huis om ons te bekoren. Net zoals in hun andere nummers komt de rauwe stem van de frontzangeres moeiteloos binnen. Tóch steekt dit liedje er met kop en schouders boven uit op hun nieuwe plaat, en wel omwille van de taal. Ilayda Cicek zingt hier (voor het eerst) in het Turks. Geen nood indien je de taal niet spreekt: de emoties zijn evengoed voelbaar. De bijzondere verwijzing naar haar roots is in dit geval absoluut een meerwaarde, en maakt bij uitbreiding van het hele album een aanrader!(Ayko)
Beluister: YouTube Music
42. Kim Gordon – BYE BYE
Hoe ziet jouw leven er uit als tram zeven is gepasseerd? Bridge spelen op maandag, fietsen op zaterdag, koken voor de kleinkinderen op woensdag? We hebben er het raden naar of er hiervan iets in de agenda van Kim Gordon verschijnt. Het uitbrengen van eigenzinnige, bovengemiddelde muziek is ze alvast niet verleerd. Een vuile trap beat, aanwezige basdrum, kille synths en een overstuurd gitaargeluid dat af en toe de sfeer nog grimmiger doet aanvoelen. Ziehier de basis waarop ijskoningin Gordon een lijstje van luxe goederen afhaspelt. Of er een statement achter het nummer zit is even retorisch als de vraag of de muziek van Gordon nog relevant is. (Jonas VL)
Beluister: YouTube Music
41. Joey Valence & Brae ft. Danny Brown – PACKAPUNCH
PACKAPUNCH is het ultieme bewijs dat Joey Valence als prille twintiger evenveel productietalent heeft als een 90’s mixmaster in hun prime. In hun gekende Beastie Boys-tribute rapstijl gaan ze allebei tekeer op een heerlijke beat, strooiend met referenties. Met teksten als “You a small fry, you look like Toad I spit fire, I’m more like Bowser. I got you scared, don’t piss your trousers” verwoorden ze tot het liefdeskind van een nerd en een bad boy, en het werkt. Ook Danny Brown pakt die stijl met twee handen beet in deze feature. Tegenwoordig is Brown precies een gouden joker die je in ieder muzikaal project kunt verwerken zonder problemen. Plezier hebben ze alleszins alle drie in overvloed. (Louis)
Beluister: YouTube Music
40. Chat Pile – Funny man
Gaat Chat Pile de geschiedenisboeken in als de band die het sludgemetal-genre reanimeerde? Feit is alleszins dat de band met ‘Cool world’ hun positie als grote speler binnen de metal-scene verstevigde. Op hun tweede plaat wordt het klankenpalet aangevuld met invloeden uit grunge, post-hardcore en andere ninetiesgenres. Geen wonder dat duivelse gitaargroove uit ‘Funny man’ lijkt te zijn weggelopen uit een Primus-nummer. Ook inhoudelijk jaagt de single een rilling door onze ruggengraat. “Spilled the blood, gave them as much as they wanted”, kermt frontman R aygun Busch die een getraumatiseerde oorlogsveteraan vertolkt. “Outside there’s no mercy”, krijst hij even later. Hij zou zomaar eens gelijk kunnen hebben. (Kobe)
Beluister: YouTube Music
39. The Cure – Alone
Als eerste vooruitgeschoven single van ‘Songs of a lost world’ luidde ‘Alone’ alvast de comeback-plaat van het jaar in. Robert Smith en zijn maten nemen in ware Cure-stijl rustig de tijd om een neerslachtige, mooie sfeer neer te zetten. De song wordt ondersteund door bombastisch drumwerk en het ongebruikelijk rauwe bas-geluid van Simon Gallup, terwijl de verzachtende keyboards van Roger O’Donnel de winterse leadmelodie voor hun rekening nemen. De sound doet wat denken aan het ‘Disintegration’-tijdperk, maar dan volledig uitzichtloos en meer deprimerend. Classic Cure als je het ons vraagt. (Martijn)
Beluister: YouTube Music
38. English teacher – The best tears of your life
Iemand al horen zeggen dat je jeugd de beste jaren van je leven zijn? Naïef en onbezonnenheid zijn fijne eigenschappen van dergelijke jaren, maar hartpijnen creëren even grote pieken in de andere richting. Enter ‘The best tears of your life.’ English Teacher heeft met debuut ‘This could be Texas’ enkele post-punk bangers als ‘R&B’ en ‘Albatross.’ ‘The best tears of your life’ is hier een sidekick, met de autotune krijgt deze meer een art-pop vibe. Wie zegt dat een kruising tussen FKA Twigs en black midi een slecht idee is, luistert best. (Eva)
Beluister: YouTube Music
37. Charli xcx – Guess (feat. Billie Eilish)
Charli XCX blijft ons verrassen en deze keer deed ze dat met Billie Eilish, op de remix van ‘Guess’. En eerlijk is eerlijk: hoe goed werkt deze combo?! Het nummer, een speelse electroclash track over de irritatie van ongewenste aandacht, krijgt een extra flirterige draai dankzij Billie. De remix, geproduceerd door Harrison Patrick Smith (The Dare), voegt een extra basslaag toe onder Billie’s stem, waardoor de seksuele spanning voelbaar wordt. Het nummer verkent de complexe dynamiek tussen beste vrienden, waarbij een verborgen aantrekkingskracht tussen hen de bovenhand lijkt te krijgen. ‘Guess’ blijft zowel speels als betekenisvol. (Karel)
Beluister: Youtube Music
36. Floating Points – Key103
Op het dit jaar verschenen ‘Cascade’, liet Sam Shepherd de jazz even voor wat het was en mocht de elektronica opnieuw de plak zwaaien. ‘Key103’ is een van de meer club-gerichte tracks uit die plaat en een onmiskenbaar hoogtepunt. De stevige 4/4-beat vormt de ruggengraat, terwijl de modulaire synthesizers steeds lijken te evolueren. Bij die heerlijke drop op 2:51 komen de bassen naar voren en eenmaal aangekomen bij de tweede drop op 5:13 wordt het nummer nog minimalistischer. De synthwaves die zich naar het einde toe subtiel opdringen, brengen de ‘Key103’ haast tot een dromerige conclusie. (Martijn)
Beluister: YouTube Music
35. Julia Holter – Something in the room she moves
Julia Holter maakt met haar titeltrack ‘Something in the room she moves’ de combinatie van ingetogen zang met een orkestraal arrangement. Het geheel klinkt dromerig, speels en doordacht. De ongrijpbare stem van Holter maakt spectaculaire sprongen en dient als een volwaardig extra instrument. Een andere notabele aanwezige is op het nummer is de bas van mede-schrijver Devin Hoff. De baslijnen van zijn hand glijden heerlijk heen en weer van begin tot eind. (Jonas Vda)
Beluister: YouTube Music
34. Maruja – The invisible man
Maruja is het soort band dat letterlijk een scheet op band kan laten en we zouden het geweldig vinden. Welja, ze zouden er zes minuten over doen, maar toch. Het zegt iets over het illustere inventiviteit van de Britse band. Wie hen al live zegt, kan beamen dat ze enkel hun instrumenten nodig hebben om een weerzinwekkende mix van post-punk -en rock, brutal prog en fraaie jazz in mekaar te boksen. ‘The invisible man’ bevat bovendien die heerlijk, evocatieve vocals van Harry Wilkinson. Het fijne aan de track zijn dan weer de zinderende blazers die de track nog meer panache geven dan de overweldigende percussie. The Comet Is Coming op steroïden. Benieuwd wat de band in petto heeft voor hun debuutalbum. (Yannick)
Beluister: YouTube Music
33. Joy Orbison – Flight fm
Een vlieg in de kamer? Of is de buurman de haag aan het snoeien? Nee, de buurman is allicht heftig aan het dansen op ‘flight fm’ van Joy Orbison. Wanneer deze track door je speakers giert, lijkt het voor een seconde dat er ruis op de kabel is. De echte audiofielen onderscheiden echter een slecht contact van een topschijf. De Britse producer dropte deze single begin 2024 en slaagt er op miraculeuze wijze in om distorted noise wel heel dansbaar te maken. (Lukas)
Beluister: YouTube Music
32. Sega Bodega & Eartheater – Fade into you
Zonder twijfel een van de meest gecoverde nummers. Toch weten Sega Bodega en Eartheater een opvallende versie te brengen, met behulp van technologische gimmicks. Misschien wat raar voor een liefdesliedje, hoor ik je al denken. Maar vreemd genoeg weten de artiesten een soort surreële sfeer op te wekken, die eigenlijk erg goed past bij de insteek van het origineel. Misschien wel een kritische noot: het nummer, dat van zichzelf al niet echt upbeat was, komt in deze versie wel erg traag over. Perfect voor wie z’n tijd wilt nemen, iets minder voor mensen die er direct stevig in willen vliegen. (Ayko)
Beluister: YouTube Music
31. The Last Dinner Party – The feminine urge
The Last Dinner Party blaast nieuw leven in glamrock. Dit bewijzen ze met ‘The feminine urge’ nog meer. Denk: een mix tussen Bowie’s flamboyance en Fleetwood Mac’s dromerigheid. Steek dit in een modern jasje: tada! ‘The Feminine Urge’ barst van de theatrale energie, gepaard met interessante melodieën. Abigail Morris betovert met haar charismatische vocals, terwijl het refrein en de gitaarlijnen je spontaan laten meebewegen.
Het nummer verkent de complexe relatie tussen moeder-dochter en de trauma’s die hiermee gepaard gaan. De band beschrijft het nummer als een reflectie van de gedeelde pijn die van moeder op dochter wordt doorgegeven. Een intense boodschap verpakt in een meeslepend nummer vol attitude. (Jolien)
Beluister: YouTube Music
30. Mannequin Pussy – I don’t know you
Geïntegreerd raken door die andere is het onderliggend thema van ‘I don’t know you’. Gedurende de songopbouw wordt de gitaarruis luider en de onderliggende atmosfeer grauwer. Alsof de spanning dat je je nieuwe crush tegenkomt alleen maar nijpender wordt. En ondertussen wordt het poppy refrein je trouwste metgezel. (Eva)
Beluister: YouTube Music
29. The Smile – Teleharmonic
‘Teleharmonic’ is niet één van de ondertussen zovele The Smile-songs die geleid wordt door als math rock aandoende gekke maatsoorten en tempowisselingen, maar wel een atmosferische, valse trage. Onder impuls van ijle synthesizers en een contrasterend nerveuze baslijn loodsen Yorke, Greenwood en Skinner ons door Yorke zijn karakteristiek cryptische lyrics die meer vragen oproepen dan dat ze beantwoorden. “Where are you taking me?”, prevelt de Brit herhaaldelijk doorheen het nummer; wij weten het ook niet goed, maar het lijkt wel een mooie plek te zijn waar ontroering niet veel kost. (Lowie)
Beluister: YouTube Music
28. Jamie xx – Baddy on the floor (ft. Honey Dijon)
‘Baddy on the floor’ van Jamie xx is een nummer dat gegarandeerd elke dansvloer tot leven brengt. Of je nu gewoon wilt dansen en je laten meevoeren door de ritmes, of juist met aandacht elk muzikaal detail wilt ontdekken. Dit nummer biedt het allebei. Jamie xx weet met deze track een balans te vinden tussen eenvoud en complexiteit, waardoor het zowel toegankelijk als gelaagd is. Het is een uitnodiging om je volledig over te geven aan muziek en dans. Dit nummer toont de ware doelstelling van Jamies nieuwste album: op verkenning gaan in de danswereld zonder plotse omwentelingen of de allergrootste ambitie de dingen te herdefiniëren. Hij laat ons zien dat de beste danspartner die we kunnen hebben jezelf kan zijn. (Laurent)
Beluister: YouTube Music
27. FKA Twigs – Eusexua
De Britse FKA Twigs wordt met haar avontuurlijke, kunstzinnige muziek al enkele jaren gezien als één van de meest unieke popartiesten. Een status die ze enkel kracht bijzet met ‘Eusexua’, het titelnummer van haar aankomende album. Het woord ‘Eusexua’ werd door Twigs zelf verzonnen. Daarbij staat het voor een zeer intens, euforisch gevoel dat best kan omschreven worden als een spirituele ervaring. Een elektronische beat, die geplukt lijkt uit ‘Hyperballad’ van Björk, en de etherische stem van Twigs maken er een dansbaar geheel van. Met dit nummer doet Twigs ons nu al likkebaardend uitkijken naar wat ons nog te wachten staat. (Eli)
Beluister: YouTube Music
26. MJ Lenderman – Wristwatch
2024 was het jaar van de grote doorbraak voor MJ Lenderman. Met zijn vierde album ‘Manning fireworks’ schopte het voormalige bandlid van Wednesday het tot veel eindejaarslijstjes, waardoor het etiket van cultheld meteen van hem afviel. En met één van de songs op het album, staat hij nu ook in deze lijst. ‘Wristwatch’ is een nummer vol rafelige indierock, zoals enkel Lenderman het kan. Met zijn lyrische onbezonnenheid: “I got a beach house up in Buffalo/And a wristwatch that’s a compass and a cell phone”, en zijn heerlijke gitaarlijnen, is dit een nummer dat blijft beklijven. (Eli)
Beluister: YouTube Music
25. Cassandra Jenkins – Omakase
“Pull me apart, want you to see who I am” . Vanaf de eerste woorden ontwapent Cassandra Jenkins je. Zelden is de New Yorkse zo direct in haar teksten. Het nummer werd samen geschreven met Josh Kaufman van Bonny Light Horseman, ook een uitstekende songsmid bij Bonny Light Horseman. Op ‘Omakase’ wordt ambient zorgvuldig gecombineerd met piano, gitaar en spoken word. De titel van de plaat werd ook uit ‘Omakase’ geplukt. ‘My light, my destroyer’, klinkt tegenstrijdig, toch hoeft het dat niet te zijn. Destructie leidt namelijk altijd tot een nieuw begin. Het is een liefdeslied dat uitblinkt in zachte subtiliteit. (Jonas Vda)
Beluister: YouTube Music
24. Porcelain id – Adam coming home
Is het verlangen of verdriet, of een combinatie van beiden. ‘Adam coming home’ omvat evenredig de schoonheid en de gesel die met dergelijke emoties gepaard kunnen gaan. Wanneer je dingen lang genoeg tegen elkaar schuurt ontstaat er vaak een glimmend gepolijst eindproduct. Die dualiteit vat Porcelain id in ‘Adam coming home’. De akoestische gitaar begeleidt de doorleefde en vastberaden stem doorheen het nummer. Strijkers en synths versterken de fluctuatie van het gemoed. Louterend pijnlijk of pijnlijk louterend en wellicht is het gewoon beiden. (Jonas VL)
Beluister: YouTube Music
23. Charli xcx – The girl so confusing version with Lorde
In de originele versie van het nummer “girl so confusing” probeert Charli de complexiteit van haar gevoelens voor iemand te begrijpen. Ze zit met de twijfel of ze elkaar haten of juist van elkaar houden. Er werd volop gespeculeerd over wie het nummer echt over ging maar het raakt ook een universeel gevoel, vooral als je die ene vriend hebt die altijd net buiten bereik lijkt.
De remix met Lorde voegt een nieuwe laag toe, met een speelse, eerlijke sfeer die doet denken aan een therapiesessie. Het is een knipoog naar de oppervlakkige kanten van beroemdheid, maar ook een genuanceerde en oprechte verkenning van gevoelens in de popcultuur. Eén ding is zeker: They’ve worked it out on the remix. (Karel)
Beluister: YouTube Music
22. The Last Dinner Party – Nothing matters
De hook “And I will fuck you // like nothing matters”, de barokke synths, de mysterieuze harp en de meeslepende gitaren was een schot in de roos als eerste kennismaking voor heel veel mensen. Ik tel het volk dat The Last Dinner Party als voorprogramma van Nick Cave, The Rolling Stones en Florence and the Machine mocht zien even niet mee. “The feast is finally served,” zeiden ze op hun Instagram voor de release van dit nummer, en niemand had het beter kunnen zeggen. (Eva)
Beluister: YouTube Music
21. Kendrick Lamar – reincarnated
Zuiverder dan op ‘reincarnated’ krijgen we deze artiest niet te zien. Alle registers worden opengetrokken. Met volledige toewijding worden we meegenomen in het verhaal van twee iconische artiesten en de invloed die zij hebben op Lamar. De eerste artiest is John Lee Hooker, een baanbrekende R&B-gitarist uit Michigan, bekend van zijn doorbraaksingle uit 1948. De tweede is waarschijnlijk Dinah Washington, een zangeres uit het Chitlin’ Circuit die wereldwijde bekendheid verwierf, maar worstelde met verslaving. Het nummer bevat daarnaast een sample van 2Pac en duikt diep in de nalatenschap van deze West Coast-legende.
Kendrick suggereert niet letterlijk dat zijn ziel ooit in hun lichamen heeft geleefd voordat hij in zijn eigen lichaam belandde. In plaats daarvan legt hij de nadruk op hoe de huidige muzikale en zwarte gemeenschap de artistieke erfenis van eerdere generaties kan voortzetten en verrijken. Dit alles met het besef dat we ook moeten leren van hun misstappen en zwaktes. Het nummer eindigt met een krachtige dialoog tussen de schrijver en God waarin existentiële vragen worden gekoppeld aan zijn artistieke praktijk. Zonder twijfel een van de meest inspirerende nummers van 2024. (Laurent)
Beluister: YouTube Music
20. Magdalena Bay – Death & Romance
Eén van de beste popsongs van het afgelopen jaar kwam niét van je main pop girlies, maar van het suikerpopduo Magdalena Bay. De twee zoeken op hun tweede album ‘Imaginal disk’ de indie meets psychedelica van de jaren nul op als bekendste grondstroom voor de plaat. Op de eerste vooruitgeschoven single van die plaat hoor je echter nog sterk de glittery synthpop-invloeden van ‘Mercurial world’ met een snuifje nillies soft rock. Vuurwerk in je oren en regenbogen in je maag, transcenderende pop candy. (Yannick)
Beluister: YouTube Music
19. King Hannah – Big Swimmer
Ken je het gelukzalig gevoel van eindeloos voor je uit de natuur in kijken? Gezeten op een bankje, omringd door het geluid van fladderende en tsjirpende vogels. Datzelfde heerlijk gevoel brengt ook ‘Big swimmer’ bij ons teweeg. Een nummer in twee delen over de totale overgave, en misschien ook wel de naïviteit, om te gaan voor wat je wil. ‘Big swimmer’ start als een pure indiefolk tot halverwege de intrede van de elektrische gitaar leidt tot een rijker en weidser geluid. De backings van Sharon Van Etten zijn de subtiele kers op de taart. Naamgenoot en collega Jonas (Vda) vatte King Hannah zo treffend dat we onszelf de moeite besparen om beter te doen: “Alledaagse gebeurtenissen worden plots songs waarbij het banale plots poëtisch wordt.” (Jonas VL)
Beluister: YouTube Music
18. MJ Lenderman – She’s leaving you
Als er een school voor slackers zou zijn, dan studeerde MJ Lenderman dit jaar cum laude af met ‘Manning fireworks’. Zowat elk nummer op ’s mans derde vierde soloalbum is een toekomstige klassieker. Toch hangt er rond rafelrock van ‘She’s leaving you’ het meest een zweem van tijdloze klasse. “It falls apart, we all got work to do”: hij zingt de woorden als was hij een cowboy die z’n liefdesverdriet in een rokerige saloon wegdrinkt. Dat zou zo gek nog niet zijn: tijdens het maakproces van ‘Manning fireworks’ ging Lenderman uit mekaar met Wednesday-gitarist Karly Hartzman, die op de achtergrond meezingt. Shit happens, Lenderman. Laat de trofee voor Indierocksong Van Het Jaar een troost zijn. (Kobe)
Beluister: YouTube Music
17. Sabrina Carpenter – Espresso
Je kon er afgelopen zomer niet aan ontsnappen: “I’m working late cause I’m a singerrrr.” Sabrina Carpenter bracht met ‘Espresso’ een speelse en zelfverzekerde track waarin ze de rol van iemands verslaving aanneemt. Met humor en een knipoog zingt ze over een obsessieve liefde: ze is onweerstaanbaar, alsof ze het tasje koffie is waar je niet zonder kunt.
De productie van het nummer is vrolijk en catchy, met een retro keyboard-intro die de sfeer neerzet, maar verder niet echt nieuwe grenzen opzoekt. Het blijft binnen het vertrouwde popgeluid van Carpenter, zonder risico’s te nemen. ‘Espresso’ is geen vernieuwend nummer, maar dat hoeft het ook niet te zijn. Het is een fun, catchy popnummer en wat vast staat, is dat het nummer haar carrière een gigantische boost heeft gegeven. (Karel)
Beluister: YouTube Music
16.Cassandra Jenkins – Delphinium blue
Cassandra Jenkins had de moeilijke taak om het – naar mijn mening – perfecte album ‘An overview on phenomenal nature’ op te volgen. Dat deed ze met verve met ‘My light, my destroyer‘. ‘Delphinium blue’ toont de evolutie van Jenkins als songschrijfster en muzikante: complex en uitgepuurd tegelijkertijd. De titel verwijst naar het blauw van de bloem ridderspoor. Jenkins werkte namelijk zelf ooit in een bloemenzaak. Dat klinkt poëtischer dan het is, vertelde ze in de Botanique. Het gaf haar wel de tijd en ruimte om poëzie te schrijven. Ook dit nummer kwam in samenwerking tot stand, dit keer met Isaac Eiger. ‘ (Jonas Vda)
Beluister: YouTube Music
15. Charli xcx – Everything is romantic
Postmodern, ironisch, anti-establishment, commercieel, parasitair op een echte underground dance beweging, alle soorten labels zijn er op ‘BRAT’ geplakt. Los daarvan is het gewoon een knaller van formaat met een sound van jewelste. ‘Everything is romantic’ bundelt al deze oordelen. Een absolute favoriet waar halverwege echt door geramd wordt. “Bad tattoos on leather tanned skin / Jesus Christ on a plastic sign / Fall in love again and again“, klinkt het. Was clubmuziek ooit zo zomerig, nihilistisch en poëtisch tegelijk? Onderweg naar levensveranderlijke events, na een nacht uit of gewoon voor de lol: dit nummer is een rit die je meerdere keren wil uitzitten. (Laurent)
Beluister: YouTube Music
14. Fontaines D.C. – Favourite
De eerste zin van een boek kan soms je wereldbeeld verschuiven. Fontaines D.C. doet net dat met “Did you know I could claim the dreamer from the dream?” ‘Favourite’ gaat over (onduidelijke) verlangens naar vroegere tijden en in dat opzicht staat dit nummer op de juiste (lees: de laatste) plaats van het album. Je kan enkel nog melancholisch terugkijken. Levens lopen van begin tot einde en kan je niet terugspelen, ‘Romance’ gelukkig wel. (Eva)
Beluister: YouTube Music
13. Chapell Roan – Good luck, babe!
‘Good luck, babe!’ van Chappell Roan was een belangrijke stap in haar opkomst in de popmuziek. De tekst verwijst naar het wensen van geluk aan iemand die het lot simpelweg ontkent. Nadat de song viraal ging op TikTok, heeft het haar carrière doen ontploffen.
Na een periode van zelfontdekking betreedt Roan het muzikale podium met vertrouwen en diepgang. Het nummer heeft een unieke mix van warmte en kracht, met een stevig tempo en elektronische invloeden, terwijl haar zang de introspectieve tekst benadrukt. Roan’s muziek voelt persoonlijk en rauw aan, wat luisteraars een kijkje geeft in de complexiteit van haar reis. ‘Good luck, babe!’ omhult een veelvoorkomende (queer) ervaring in een knuffel die je niet meer loslaat, en je kunt niet anders dan het steeds opnieuw afspelen en meeschreeuwen. (Karel)
Beluister: YouTube Music
12. Adrianne Lenker – Sadness as a gift
De muziek die van de hand van Adrianne Lenker komt catalogeren als folk of country is eigenlijk wat lui en zelfs oneerbiedig. Echter, het prachtige ‘Sadness is a gift’ is met z’n krakerige viool misschien wel het meest kampvuur-folk dat de Amerikaanse al heeft geklonken. Laat je dat evenwel niet ontmoedigen: in z’n ziel is ‘Sadness as a gift’ een parel van een song over gebroken liefde en het vinden van berusting in die breuk. (Lowie)
Beluister: YouTube Music
11. Tyler, The Creator – St. Chroma
De binnenkopper op CHROMAKOPIA staat vooraan in de spits: ‘St. Chroma’ zet de toon en de score meteen op 1 – 0. De soldaten marcheren langs, luitenant Tyler fluistert ons toe. De krijtlijnen van het, ietwat vage, conceptalbum worden gelegd. De eerste innerlijke tweestrijd wordt voor ons tentoon gespreid. En dan daalt het licht neer op ons, Daniel Caesar en Tyler zelf bezingen soulvol, gloeiend het innerlijke vuur. Het is die prachtige spagaat die St. Chroma in dit lijstje doet belanden, en diezelfde spagaat die CHROMAKOPIA zo’n verslavend album maakt. (Zeno)
Beluister: YouTube Music
10. Nilüfer Yanya – Like I say (I runaway)
‘Like I say (I runaway)’ was één van de singles voor Nilüfer Yanya’s laatste langspeler ‘My method actor’. Op een tempo dat nog zo slecht niet zou zijn om effectief op weg te lopen, heeft de Britse het schijnbaar over onzekerheden en relationele bekommernissen. Al vertelt ze zelf dat het een nummer is over tijd en hoe je kiest om die te spenderen. “The minute I’m not in control / I’m tearing up inside”, klinkt het met zelfkennis in haar karakteristieke zeemzoete stem.
Weglopen doet ze ook letterlijk, in de videoclip opgenomen door haar zus, als een weglopende bruid. ‘Like I say’ bouwt met haar getrouwe gitaarwerk op naar het delen van haar schrik dat ze iemand niet kan verhinderen om weg te gaan. Beladen genoeg, al klinkt het niet zo, en dat is een compliment. Yanya weet genoeg slagkracht in het refrein te steken, de strofes voldoende ritme te geven en de productie vol en verzorgd te houden, zoals we ondertussen gewoon zijn van haar. (Sarah)
Beluister: YouTube Music
9. Father John Misty – Mahashmashana
De man die een te groot ego had om een dienende rol bij de Fleet Foxes te spelen als drummer, twitterheld en losgeslagen maatschappijcynicus Joshua Tilman, bracht dit jaar een sterk album uit. ‘Mahashmashana’, een woord afkomstig uit het Sanskriet, staat vol van de songs die ruim boven de vijf minuten afklokken. De opener en titeltrack spant hierbij de kroon met z’n dikke negen minuten speeltijd.
‘Mahashmashana’ is repetitief en bombastisch, ondersteund door een arsenaal aan strijkers en blazers, maar wel een nummer dat alle bombast en herhaling rechtvaardigt. Het bevat alles wat Father John Misty zo een sterke songschrijver maakt: het is verdomd elegant, nihilistisch en hoopvol tegelijk en FJM raast er heerlijk zelfingenomen en met overdadige beeldspraak door. “A perfect lie can live forever” croont Tilman ergens rond minuut 6; als die perfecte leugen naar de 9 minuten van het dystopische ‘Mahashamashana’ verwijst, hoeft dat niet eens zo erg zijn. (Lowie)
Beluister: YouTube Music
8. Nick Cave & The Bad Seeds – Wild god
Nick Cave & The Bad Seeds zijn terug. Hoezee hoera! Dat was onze collectieve gedachte toen ‘Wild God’ in maart het licht zag. Sinds het prachtige ‘Ghosteen’ uit 2019 moesten we het zonder nieuwe muziek stellen. Maar: dat wachten werd meer dan beloond. ‘Wild God’ grijpt je vanaf de eerste noot. Het nummer wordt gedragen door melancholisch klinkende piano en een zwevende sfeer die je als luisteraar helemaal opslokt. De stem van heer Cave klinkt breekbaar, maar oh zo intens. Dit maakt het nummer gelaagd op zowel emotioneel als muzikaal vlak.
Tekstueel bevat ‘Wild God’ een religieuze symboliek. Niet vreemd voor Nick Cave. Het goddelijke, de natuur en de menselijke kwetsbaarheid komen allen aan bod. Het nummer bouwt stilletjes aan meer en meer op. Maar dan breekt ‘Wild God’ officieel open vanaf dat het gospelkoor het nummer betreedt. Kippenvel! Vanaf daar groeit het nummer verder, laag op laag, totdat het eindigt in een hoogtepunt. Het is duidelijk: ‘Wild God’ is een klassieker in wording. (Jolien)
Beluister: YouTube Music
7. Wunderhorse – Midas
De Britse mannen van Wunderhorse geven met ‘Midas’ een gouden randje aan ons lijstje. ‘Midas’ is hier geen personage uit de Griekse mythologie, maar de één of andere hedendaagse versie ervan als een kille zakenman die uit is om schimmige deals te sluiten. Net als die figuur is het nummer rechttoe, rechtaan. Het tikt af op nog geen tweeënhalve minuut, maar daarin krijgt frontman Jacob Slater toch genoeg kwijt om het de moeite te maken. Geen al te gepolijste afwerking, vooral sfeer en energie wekken de interesse op.
‘Midas’ klinkt gejaagd en rauw, alsof Slater belachelijk lang heeft moeten wachten om het eindelijk te kunnen inzingen. Die overtuiging staat hem goed, net als wanneer zijn stem even de hoogte verkent bij het herhalen van “Midas” als refrein. Mooie liedjes hoeven dus helemaal niet bijster lang te duren, en zo vormt ‘Midas’ de geknipte intro voor hun gelijknamige album. (Sarah)
Beluister: YouTube Music
6. Waxahatchee – Right back to it (ft. MJ Lenderman)
Country is so back, baby. Waxahatchee weet als geen ander die sentimentele klank van de lapsteel gitaar van geluid te voorzien. Zeker wanneer er liefde aan te pas komt, weet Katie Crutchfield als geen ander onze gevoelige snaar te raken. De romantiek is niet per se zwart-wit, het is grijs en golft als eb en vloed. Het kolkt. “But you come to me on a fault line / Deep inside a goldmine / Hovering like a moth“, klinkt het.
Het is bovendien niet per se dankzij slackerprins MJ Lenderman dat deze track zo speciaal maakt, al heeft zijn aanwezigheid toch een redelijke duit in het zakje gedaan. Toch is en blijft Crutchfield de ster op de track. Die kenmerkende ruwe en doorleefde stem van haar doet de track door je huid snijden – hoewel de track voorzien is van slechts vrij minimalistische instrumentatie en enkele subtiele gitaartoetsen. Het nummer voelt als een troostende herinnering van aan de kracht van toch doorgaan, hoewel het niet steeds mee zit. De klippen van een relatie. (Yannick)
Beluister: YouTube Music
5. Geordie Greep – Holy, holy
Laat het aan Greep over om het doen en laten van een incel te beschrijven in een haast neo-shakespeariaanse stijl. ‘Holy, holy!’ is geschreven vanuit het oogpunt van een onzekere faux-casanova met grootheidswaanzin. Op de tonen van indrukwekkende progrock-jazz smijt de hoofdrolspeler geld naar een escorte om haar zijn ego te laten strelen. De track wordt sterk ingezet met een harde, repetitieve gitaarlijn die doet denken aan de vervlogen dagen van Black Midi. Maar al snel krijgt de gitaarlijn een jazzy ondertoon die in het nummer later ook nog enkele eetlepels samba en motown toevoegt.
Hoewel je misschien niet zou verwachten dat Greep Latijns-Amerikaanse invloeden hierin zou verwerken, is dit minder verrassend als je weet dat zijn ouders in zijn tienerjaren vaak dit soort muziek draaiden. Nog maar een toonvoorbeeld van hoe vloeiend hij al jaren tussen genres switcht. ‘Holy, holy!’ focust zich thematisch op een karikatuur van toxic masculinity. Het is een uitmuntende single die de boodschap van het album’ The new sound’ in de verf zet. Wel, zoals hij het zelf zegt: “Thank you so much, We’ll meet the same time next week.” (Louis)
Beluister: YouTube Music
4. Godspeed You! Black Emperor – BABYS IN A THUNDERCLOUD
2024 was een boerenjaar als het op inspiratiebronnen voor Godspeed You! Black Emperor aankomt. Niet dat dat iets is om vrolijks over te zijn: al dertig jaar gebruiken de Canadezen de excessen van het moderne kapitalisme als muzikale brandstof. Zo toonden ze op hun albumhoezen hoe platenlabels samenhangen met het militair-industrieel complex.
Dit jaar nam hun protest de vorm aan van ‘NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28,340 DEAD’, hun achtste album. De titel verwijst naar het -nog steeds oplopende- dodental in Gaza. Opvallend is dat hun kenmerkende post-rock eerder zalvend dan furieus klinkt. ‘BABYS IN A THUNDERCLOUD’ is daar het beste voorbeeld van. Met zo’n titel verwacht je een woeste oplawaai. In werkelijkheid is het een van de meest troostende lappen muziek waar de band al mee kwam aanzetten. Monumentale gitaarecho’s, strijkers en drumgeroffel duwen elkaar naar ongekende hoogten, met twee adembenemende crescendo’s als gevolg. Luister je mee, Netanyahu? (Kobe)
Beluister: YouTube Music
3. Kendrick Lamar – Not like us
Afgelopen lente was er geen ontsnappen aan ‘Not like us’, Kendrick Lamars overwinningsrondje op Drake. Het bleek een grand slam te zijn, van de perfecte beat van DJ Mustard (inderdaad, “Mustaaaaaaard”), tot de grijnzende “Let me hear you say, “OV-ho” (OV-ho)”. Kendrick toonde dat hij ook gewoon bangers kan maken als hij daar zin in heeft. ‘Not like us’ brak dan ook verschillende streaming records en al doet dat niks af aan de kwaliteit ervan, de hele context errond zal wel geholpen hebben.
Die context, dat is de rap beef tussen Kendrick en Drake, waar Lamar blijkbaar goed op voorbereid was. Nog geen 24 uur na die andere giftige Drake diss, ‘meet the grahams’, liet hij ‘Not like us’ los. Het werd naast de genadeslag voor Drake ook een viering van de Amerikaanse westkust, voor iedereen die oprecht deel uitmaakt van de rap- en zwarte cultuur, iets wat Drake veelvuldig verweten wordt niet te doen of kunnen. De meest memorabele bars gaan echter over wat anders (“Tryna strike a chord and it’s probably A minor”), maar hoeft elke diss track sinds Pusha T’s ‘Story of Adidon’ één of andere schokkende onthulling over de tegenstand bevatten om te slagen? Over de samenstelling van de modder waarmee Kendrick op ‘Not like us’ gooit kan er dus nog gediscussieerd worden, over het succes van het nummer allerminst. (Sarah)
Beluister: YouTube Music
2. Charli xcx – Von dutch
Wij moesten onze nillies kennis weer even bijpoetsen met een flinke google naar modemerk ‘Von Dutch’. Over smaken en kleuren valt niet te twisten, dat weze bij deze bewezen: de petten die Von Dutch aan celibrities sleet zijn namelijk iconisch lelijk, en dat is een feit. En laat net die rehabilatie van alle potsierlijke, schreeuwerige nillies kleuren het handelsmerk zijn van Charli XCX op ‘brat’. Net als de gifgroene hoes zit ‘Von dutch’ meteen in je gezicht te brullen met een smerige synth die gretig Bodyrox’ electroklassieker “Yeah yeah” interpoleert. We worden terug gekatapulteerd naar Club Soda Festival alwaar Boyz Noize zonet Benny Benassi met Dada Life aan het mixen is.
Een flinke dosis nostalgie dus, al blazen wij ook graag warm en koud over Electro (wij hielden het niet langer dan 20min uit bij de bewuste Boyz Noize set). ‘Von dutch’s staying power was dus ook een verrassing van formaat voor ons, het is uiteindelijk Charli’s karrenvracht aan charisma die het nummer niet alleen boven water houdt, maar ook doet opstijgen als een flamboyant watervliegtuigje met vier loopings erachteraan. Oh ja, en moest u toevallig eigenaar zijn van zo’n Von Dutch hoofddeksel, vat het niet al te persoonlijk op hé, als het goed is voor Charli, is het ook goed voor ons. (Zeno)
Beluister: YouTube Music
1. Fontaines D.C. – Starbuster
Met ‘Starburster’ kondigden Fontaines D.C. in april hun vierde album ‘Romance’ aan. De punk sound ging even aan de kant voor een meer experimentele, elektronische sound. Het nummer integreert synths en een complexe productie, wat aantoont dat de band niet bang is om nieuwe terreinen te verkennen.
‘Starburster’ is tot stand gekomen door een paniekaanval van frontman Grian Chatten op het St Pancras station in Londen. Hij vormde deze paniekaanval om tot een nummer: ‘Starburster’ was geboren. Het naar adem happen en zeer snel op elkaar volgende lyrics geven het gevoel van een paniekaanval weer. Subtiel, maar een toevoeging die niet meer te missen valt in het nummer. Zelf beschrijft de band ‘Starburster’ als het nummer dat het verst ligt van hun vorige werk. Ze vonden het dan ook zeer entertaining om de reacties van hun publiek te zien toen ze ‘Starburster’ dropten. En eerlijk is eerlijk: dit nummer klinkt effectief anders.
Wat blijft? De clever en maatschappelijk geschreven lyrics, de herkenbare karakteristieke stem van Grian Chatten en de emotionele intensiteit. Daarnaast blijft hun vermogen om de luisteraar te boeien met interessante melodieën en authentieke expressie een factor die niet zal verdwijnen. Kortom, ‘Starburster’ is de vertegenwoordiger van een (gedurfde) stap vooruit in het landschap van Fontaines D.C. (Jolien)
Beluister: YouTube Music
