40. Heartworms – Jacked
Het meest opzwepende nummer uit Heartworms’ debuutplaat is ‘Jacked’. Ze wordt gedreven door een meeslepend, onverbiddelijk ritme dat aanvoelt als een militaire mars. De dreigende bas en repetitieve gitaarlijnen doen de rest voor het creëren van een gespannen, claustrofobische sfeer. Wanneer Jojo Orme begint te zingen – spoken word is een betere beschrijving – blijft het mantra van haar woorden in je hoofd zweven. Bewegen is aangeraden om je van een eventueel ongemakkelijk gevoel te bevrijden. (Eva)
Beluister
39. Blood Orange – The field (ft. The Durutti Column, Tariq Al-Sabir, Caroline Polachek & Daniel Caesar)
Het dromerige ‘The field’ is niet toevallig de eerste single van langspeler ‘Essex honey’. De gitaar brengt je direct in een rokerige sfeer, de drums duwen het geheel naar een losse bijna funky groove, en de verschillende stemmen vermengen moeiteloos. Af en toe valt één van die elementen (gitaar, drum, zang) uit, wat je heel de tijd op het puntje van je stoel houdt. (Eva)
Beluister
38. Rosalía – Berghain (ft. Björk & Yves Tumor)
‘Berghain’ is een gedurfde en atmospherische track waarin Rosalía flink experimenteert met drama en klassieke elementen. Het nummer komt van haar nieuwe album ‘LUX’ en voelt als een intense rit door stijl en emotie, met orkestrale stijgingen, opera-achtige zang en elektronische lagen. Rosalía wordt hier bijgestaan door Björk, die met haar unieke stem een mystieke sfeer creëert. Yves Tumor’s bijdrage voegt dan weer een experimentele energie toe. Samen maken ze van ‘Berghain’ geen standaard popnummer, maar een kunstzinnige, beklijvende ervaring die tussen genres zweeft. (Laurent)
Beluister
37. Underscores – Music
Het leek wel alsof de hyperpopvlam in het muzieklandschap even snel uitdoofde als ze opgelaaid was. In principe leeft het genre wel degelijk nog, maar heeft er een evolutie plaatsgevonden. ‘Music’ is hier een mooi voorbeeld van. De autotuneknop staat nog steeds vrij hoog en de dreunende bassen zijn ook gebleven, hoewel iets meer ingetogen. Feestbare clubmuziek heeft hyperpop omarmd en enigszins toegankelijker gemaakt voor de doorsnee popliefhebber. Dit is niet opzettelijk gebeurd, maar organisch.
Dat gegeven, samen met haar liefde voor talloze andere genres, bezingt April Grey op directe en indirecte wijze in deze single. Het is een ode aan muziek als universele kunstvorm onder een mantel van liefdesrhetoriek, en een uitgestoken hand naar allen die geen dag zonder kunnen. Je zou denken deze single op clichés te kunnen betrappen, maar zelfs nadat je alle lagen van deze track hebt ontleed, zul je er niet in slagen. In plaats daarvan zul je gewoon samen met Underscores en de voltallige Indiestyleredactie “Music, it’s everything to me” uitschreeuwen.
Beluister
36. Saya Gray – HBW.
Groots en intens, Saya Gray valt liefdesverdriet aan zoals het op z’n hevigst kan binnenkomen. Met vervormde stem snijdt ze door ‘HBW.’, een wake aan een voormalige toekomst. “I’m an outfit you change into” is jammerlijk, maar zeer fijne beeldspraak. Net als de bloemetjes die ze elke week op de begraafplaats in haar dromenland gaat leggen. ‘HBW.’ is hartzeer als werkwoord, iets waar je jezelf een weg doorheen werkt middenin hoge golven gevoel. Gray gooit vanalles op een hoop maar geraakt er niet in verstrikt. Het wordt een delicaat kantkloswerkje en geen hopeloos verstrengeld hoopje draad. (Sarah)
Beluister
35. Olivia Dean – Man I need
De aanstekelijkheid en flair waarmee ze op het podium staat, straalt simpelweg door in haar muziek. Wanneer Dean zingt, lijkt het alsof de wereld er weer net een tikkeltje rooskleuriger uitziet. Daarbij is ‘Man I need’ zowat de beste kruisbestuiving tussen (sophisti-)pop, soul en gospel en een greintje new wave die we in tijden hebben gehoord. Al is haar zijdezachte stem en de glimlach, die je bijna doorheen de speakers kunt horen, de ster van de track. (Yannick)
Beluister
34. Fontaines D.C. – It’s amazing to be young
Na triomfjaar 2024 waarin ze met album ‘Romance’ definitief de weg vonden naar het grote publiek – getuige daarvan hun fantastische doortochten op Rock Werchter en in Vorst Nationaal – serveert Fontaines D.C. met ‘It’s amazing to be young’ een smakelijk toetje. Revolutionair is het nummer niet, al het sluit wel perfect aan bij de evolutie die de band de laatste jaren heeft ondergaan: van rauwe post-punk, naar breed gedragen, emotioneel resonante rock. Met als inspiratie het pasgeboren dochtertje van gitarist Carlos O’Connell, is het een warm en oprecht nummer geworden dat het perfecte tegengewicht biedt aan een steeds cynischer wordende wereld. (Eli)
Beluister
33. ECHT! – Boilerbeek
“ECHT! slaat resoluut een nieuw pad in richting boiler room”, schreven we in april over ‘Boilerism’, de nieuwe plaat van het Brusselse ECHT!. Dat de jazzcats niet vies waren van een kruisbestuiving met hiphop en elektronica, wisten we al langer. Op ‘Boilerism’ wordt die lijn zoals gezegd verder doorgetrokken dan ooit. Opener ‘Boilerbeek’ zet de toon perfect: de onrustig ratelende hi-hats knipogen naar trap, terwijl de gruizige synths op de achtergrond de donkerste hoeken van de club verklanken. ‘Boilerbeek’ vormt zo de perfecte voorbode voor de broeierige clubnacht die ‘Boilerism’ is. Innoveren, uitproberen en imponeren: ECHT! doet het met het grootste gemak. Of zoals we in april concludeerden: “de nieuwe frak zit hen als gegoten”. (Kobe)
Beluister
32. Little Simz – Flood (ft Obongjayar & Moonchild Sanelly)
Kleine Simbi toont hoe sterk ze is in het combineren van kwetsbaarheid en kracht. ‘Flood’ is een intens en emotioneel geladen nummer waarop Little Simz volledig in haar kracht staat. De productie is donker en dreigend, bijna benauwend, en past perfect bij haar scherpe en persoonlijke bars over druk, verwachtingen en innerlijke strijd. Obongjayar voegt met zijn rauwe, bijna wanhopige zang extra emotie toe, terwijl Moonchild Sanelly met haar eigenzinnige stem en attitude voor een onverwachte, bijna chaotische energie zorgt. Het nummer voelt niet gemaakt om makkelijk mee te zingen, maar vooral om mee te voelen. (Laurent)
Beluister
31. Mogwai – Lion rumpus
‘Mogwai fear satan’, ‘Take me somewhere nice’ en het recentere ‘Ritchie Sacramento’: hadden de heren van Mogwai eigenlijk nóg instant klassiekers nodig? Met ‘Lionel Rumpus’, de leadsingle van hun laatste plaat ‘The bad fire’, lijken ze volmondig “tuurlijk wel” te antwoorden. Naar Mogwai-normen duurt ‘Lion Rumpus’ zeer kort. Op nog geen vier minuten waait er een gelukzalige gitaarstorm voorbij, maar meer heeft de band niet om haar tijdloosheid te bewijzen. “Let’s do it again, please”, herhaalt toetsenist Barry Burns de hele tijd. Al heeft het bij Mogwai nooit echt rond de teksten gedraaid. Laat je liever als vanouds omver maaien door het spervuur van gitaren, mokerende drums en synthtapijten. (Kobe)