30. Ninajirachi – Infohazard
Op het ijzersterke ‘Infohazard’ worden internettrauma’s getransformeerd tot hypnotiserende, dansbare trance. Over een combinatie van pulserende synths en housebeats herleeft Ninanjirachi de beelden die ze als tiener nooit had mogen zien. “In my dream, I saw him / The man without a head / On my screen, I saw him / When I was four and ten / I didn’t mean to see him”, laat ze niet veel aan de verbeelding over. Toch slaagt ze erin om de pijnlijke confrontatie met het verleden om te vormen tot een collectieve dansvloerervaring, waarbij de beelden van een zinderende nachtclub spontaan op je netvlies verschijnen. Eén van de meest fascinerende releases van het jaar. (Eli)
Beluister
29. Djo – Delete ya
Met ‘The crux’ leverde Djo alvast een opvallend sterk album af. Op dit album vinden we ‘Delete ya’ terug, een aanstekelijke, upbeat song die al in januari dit jaar werd geteased. Uiteindelijk verscheen het nummer als derde single van ‘The crux’ en werd het warm onthaald door het publiek. Onder de catchy melodie schuilt meer diepgang: het nummer kaart thema’s aan zoals vermoeidheid, roem en rouw, en blikt het terug op een relatie en het gemis ervan. Hoe oneerlijk het voelt dat de andere persoon vooruit kan, terwijl hij zelf vast blijft te zitten. “Oh God, I wish I could delete ya”, dus. (Jolien)
Beluister
28. Deafheaven – Winona
Deafheavens laatste worp ‘Lonely people with power’ is een heuse krachttoer. Net wanneer je denkt dat je de hoogtepunten wel bent gepasseerd, word je bijna aan het einde van de rit nog getrakteerd op een heus meesterwerk in de vorm van ‘Winona’. Paul Banks van Interpol verzorgde eventjes wat spoken word op de ambient interlude ‘Incidental III’, die vervolgens naadloos in ‘Winona’ overgaat. De gitaren klinken groots – haast bombastisch – en de drums gaan genadeloos tekeer. Op 3:50 komt de glorieuze lead-melodie nog even terug en brengt je kortstondig in een staat van euforie. (Martijn)
Beluister
27. Horsegirl – 2468
“Two, four, six, eight / They walk in two’s / Da-da-da-da-da-da”: we hebben stilaan de hoop laten varen dat ‘2468’ van Horsegirl érgens over gaat. Niet dat dat veel uitmaakt, want het is vooral Horsegirls inventieve spelplezier dat hier primeert. Een aan The Velvet Underground-schatplichtige gitaarriff cirkelt rond z’n eigen as, terwijl eensimpel drumpatroontje zich herhaalt op de achtergrond. Ineens ontspoort de boel: de ‘da-da-da’s’ lijken zich eindeloos te herhalen en ook de minimalistische riff gaat in overdrive. Het klinkt misschien als een artsy vingerverfoefening, maar daarvoor is ‘2468’ te catchy, intelligent en steengoed. Indie klonk zelden zo goudeerlijk als dit jaar. (Kobe)
Beluister
26. Ethel Cain – Fuck me eyes
Hayden Silas Anhedönia legt haar alter ego Ethel Cain te rusten op de hypnotiserend mooie ballade ‘Fuck me eyes’. Ditmaal geen ingewikkelde structuren of minutenlange ruis zoals op ‘Perverts’. Wel zes minuten lang spookachtige zang die zweeft boven glinsterende eighties-synths en dromerige, reverb-rijke percussie. Thema’s als verlies, verlangen en rouw maken dit een krachtig slotstuk voor het Ethel Cain-personage. “She goes to church / Straight from the clubs / They say she looks just like her momma / before the drugs”, zingt Anhedönia. En dan te bedenken dat dit het meest toegankelijke nummer is op het 73 minuten durende ‘Willoughby Tucker, I’ll always love you’. (Eli)
Beluister
25. Viagra Boys – Uno II
Zonder overdrijven waren we eigenlijk na “I found a crouton underneath the futon” al verkocht. Doorgaans kennen we Sebastian Murphy en co als die bende schreeuwerige Zweedse punkers die iedere tent transformeren tot een oneindige moshpit. Op ‘Uno II’ lijkt het wel alsof het concept ‘pure angst’ een nadrukkelijkere plaats heeft gekregen in hun oeuvre. Hoewel de songtekst een onzinnig verhaal vertelt, fungeert deze als een metafoor voor Murphy’s innerlijke schaamte en angst voor het oordeel van anderen. Volgens de tekst wil de Kroatisch-Australische oorlogsoverlevende Bogdan hen hun tanden stelen. Tegelijkertijd hebben ze, naar eigen zeggen, als bende blanke Scandinavische mannetjes weinig te klagen. ‘Uno II’ is heerlijk tongue-in-cheek, en aangestuurd door diepe baslijnen, verwelkomen we hierbij ook met veel plezier de fluit terug in de rockmuziek. (Louis)
Beluister
24. James K – Doom bikini
Met ‘Doom bikini’ verkent James K de grens tussen clubmuziek en experimentele pop. Het nummer is broeierig en fragmentarisch, opgebouwd uit pulserende beats, vervormde vocalen en een onderhuidse spanning die nooit helemaal wordt ingelost. De titel suggereert contrast, en dat hoor je ook: lichtheid en dreiging bestaan naast elkaar. James K speelt met textuur en ritme, waardoor Doom Bikini minder een traditioneel lied is, maar meer een sfeer of momentopname. Het resultaat is intrigerend, ongemakkelijk en opvallend eigenzinnig. (Ewout)
Beluister
23. Nilüfer Yanya – Cold heart
De ‘Dancing shoes’ ep van Niilüfer Yanya bevat slechts vier nummers, en toch staan er twéé van de beste songs van het jaar op. De hoogst genoteerde is ‘Cold heart’. Op de bitterzoete, in winterzon badende song bezingt Yanya een verscheurd hart met een heel treffende tekst “Heaven knows the way you hold me / Let ‘em know I feel this lonely.”. De strijkers en de eenzaam echoënde gitaren op het einde versterken dit gevoel alleen maar. We hopen van harte dat Nilüfer binnenkort het geluk mag vinden. Verdorie, als ze zo’n nummers blijft schrijven dan vinden we het stiekem niet erg dat er al eens een hart gebroken wordt. (Jonas Vda)
Beluister
22. Wednesday – Townies
“Catchin’ up with the townies”: in het begin van single ‘Townies’ brengt Wednesday-frontvrouw Karly Hartzman een bezoekje aan haar oude jeugdvrienden. Wat een fijn uitje zou moeten worden, ontaardt al snel in een braspartij vol achterklap en akkefietjes: “You had connects to get us high and then you sent my nudes around/I never yelled about it, cause you died”. Het beeld dat Hartzman van de Amerikaanse suburbs mag dan allesbehalve fraai zijn, ‘Townies’ als single is dat wél.
Alles wat van ‘Bleeds’ zo’n fantastisch album maakte (die verslavende mengeling van shoegaze en country, die tragikomische songwriting!) passeert op een dikke drie minuten tijd de revue. In februari treedt de band op in de Botanique: wedden dat ‘Townies’ hét meezingmoment van avond wordt? (Kobe)
Beluister
21. Blondshell – T&A
Op het in mei uitgebrachte album ‘If you asked for a picture’, prijkt ’T&A’ — signed, sealed én delivered door de Amerikaanse singer-songwriter Blondshell. Ik hoor je al denken: ’T&A’? Jawel, Tits & Ass. Fun fact: voor de titel haalde de Amerikaanse artieste inspiratie bij The Rolling Stones, met hun nummer ‘Little t&a’. Blondshell dropte de catchy popsong als tweede single van haar album, en dat bleek een schot in de roos. Zoals we ondertussen al gewend zijn, brengt Blondshell doodeerlijke lyrics. Het nummer neemt ons mee in haar relatie met een alcoholverslaafde man, die ze in geuren en kleuren beschrijft. Blondshell en haar eerlijkheid: het blijft een match made in heaven, en ’T&A’ kan dit alleen maar bevestigen. (Jolien)
Beluister