20. Maria Somerville – Projections
Na een sfeervolle, instrumentale opener, wordt Maria Somerville’s nieuwste plaat ‘Luster’ echt in gang gezet met ‘Projections’. Een stoffige, maar indrukmakende lo-fi beat wordt vrij snel vergezeld door Somerville’s innemende, etherische zang, een prominente baslijn en akoestische gitaarslagen. Wanneer de ritmische ondersteuning halverwege het nummer wegvalt en de akoestische gitaar in de spotlights komt, wordt er een kleine koerswijziging doorgevoerd. Het lijkt alsof Somerville ontwaakt uit een droom en weer even de voeten op de grond heeft. ‘Projections’ is een prachtig voorbeeld van hoe dreampop niet op clichés hoeft te leunen en nog steeds verrassend uit de hoek kan komen. (Martijn)
Beluister
19. Just Mustard – We were just here
“Everything happens, all time, all around”, herhaalt Just Mustard-zangeres Katie Ball in het titelnummer van hun derde album. Even opsommen wat er zoal gebeurt rondom haar: een nerveuze synth struikelt het nummer binnen, het opzwepende ritme dondert voort en uit het niets lijkt er een straaljager voorbij te scheuren. Bij nadere inspectie blijkt die straaljager toch gewoon het gitaarspel van David Noonan en Mete Kalyon te zijn. Om maar te zeggen: op ‘WE WERE JUST HERE’ ontpoppen de Ierse shoegazers zich tot geluidstovenaars van de hoogste orde. Hun nieuwe sound klinkt donkerder, gevaarlijker, maar ook dansbaarder dan ooit tevoren. Benieuwd naar wat de toekomst brengt. (Kobe)
Beluister
18. Clipse – Chains & whips (ft Kendrick Lamar)
‘Chains & whips’ is één van de hardste en meest opvallende tracks op Clipse’ comeback album ‘Let God sort em out’. De donkere beat van Pharrell zet meteen de toon en geeft Pusha T en Malice alle ruimte om scherp en zelfverzekerd te rappen over macht, geld en de keerzijde daarvan. Hun oude chemie is meteen terug. Kendrick Lamar komt binnen met een sterke verse die extra spanning en energie toevoegt. Niet iedereen vindt de productie even rauw en sommigen noemen het wat te strak, maar dat doet weinig af aan de impact. Dit is Clipse op niveau, zonder franjes en zonder excuses. (Laurent)
Beluister
17. Alex G – Afterlife
‘Afterlife’ laat Alex G horen op zijn meest contemplatieve moment. De song zweeft ergens tussen folk en lo-fi pop, met een dromerige productie die perfect aansluit bij het thema van vergankelijkheid en herinnering. Alex G’s karakteristieke stem klinkt hier ingetogen, bijna fluisterend, alsof hij de luisteraar rechtstreeks aanspreekt. Kleine melodische verschuivingen en subtiele arrangementen zorgen voor een gevoel van constante beweging, zonder de rust te verstoren. ‘Afterlife’ is geen groots statement, maar een stille reflectie die juist door zijn eenvoud blijft hangen. (Ewout)
Beluister
16. FKA Twigs – Perfect stranger
In ‘Perfect stranger’ verkent FKA twigs de verleiding van vluchtige intimiteit als strategie om emotionele pijn te onderdrukken. De zogenaamde perfect stranger is een toevlucht. Iemand dichtbij genoeg voor lichamelijke nabijheid en ver genoeg om echte kwetsbaarheid te vermijden. Muzikaal balanceert het nummer tussen koele elektronica en sensuele spanning. Binnen het grijze en kille ‘EUSEXUA’-universum voelt de song als een reflectie op een diep menselijk patroon. ‘Perfect Stranger’ werkt het sterkst wanneer je het beluistert vanuit de ravecultuur. Het nummer vertaalt de logica van de dansvloer waar vreemden perfect zijn juist omdat ze onbekend blijven. Spanning, verwachting, en misschien wel een (bedoelde) lichte teleurstelling in een ontbrekende climax horen dan ook bij dit nummer. (Laurent)
Beluister
15. DITZ – Taxi man
Volgens de band is ‘Taxi man’ hun favoriete nummer om live te brengen. DITZ, de uit Brighton afkomstige band, schreef het nummer tijdens een verblijf in Keulen, Duitsland. Het nummer begint meteen met een catchy gitaarriff die je doorheen het hele nummer in beweging houdt. Naar het einde toe neemt het tempo even af, waarna het volledig ontspoort in pure chaos. Die dynamiek maakt dat ‘Taxi man’ zo’n onweerstaanbaar nummer is. DITZ is een pareltje dat nooit vergeten mag worden, en ze zijn hun forse reputatie meer dan waard. Wat een nummer (én wat een plaat) brachten ze dit jaar uit! (Jolien)
Beluister
14. Cameron Winter – Love takes miles
Een instant klassieker. Zo voelde het toen Cameron Winter – ook bekend als frontman van rockband Geese – ‘Love takes miles’ de wereld in stuurde. In een tijd waarin levenspartners vaak online worden gezocht via apps als Tinder en Bumble, laat hij horen dat echte liefde zich niet laat plannen, ze komt onverwacht en onvermijdelijk. Met krachtige lyrics als “Love will call / When you’ve got enough under your arms / Oh, oh, mama. / Love will call”, plaatst hij zich moeiteloos in het rijtje van de grootste songwriters van zijn generatie. Grian en Sam, move over – Winter’s coming. (Eli)
Beluister
13. Oklou – Blade bird
In se vormt ‘Blade bird’ zowel de perfecte brug tussen Oklou’s mixtape ‘God’s chariot’ als haar debuutalbum. De song is heerlijk simpel, maar kenmerkt toch een zoo aan fluitjes, belletjes, synth lagen en andere miniscule geluidjes die de track nog meer leven inblazen. De kenmerkende kamerpop van weleer mits subtiel gebruik van drumpads en zeemzoete elektronica vind hier op een wonderlijke manier ook hier een thuis. (Yannick)
Beluister
12. Viagra Boys – Man made of meat
Dat de Zweedse Viagra Boys het dit jaar even overnamen, is geen verrassing meer. Met hun plaat ‘Viagr a boys’ en hun indrukwekkende podiumprèsence snelden ze hun weg naar groot succes. Op deze plaat vinden we als eerste nummer ‘Man made of meat’ terug, een nummer dat bakken kritiek levert op de maatschappij. Viagra Boys hebben de ballen om ontzettend veel referenties te maken. Dat zorgt er dan ook voor dat je als luisteraar aandachtig verder blijft luisteren. Het nummer zit qua boodschap alvast goed: de teksten worden op een interessante, clevere en humoristische manier gebracht. Daarnaast wordt het nummer versterkt door de kenmerkende vocals van frontman Sebastian Murphy en het strakke instrumentale werk. Ga ervoor — luisteren maar! (Jolien)
Beluister
11. Chat Pile & Hayden Pedigo – Radioactive dreams
Vier slackers met een voorliefde voor sludge-, industrial-, drone metal en noiserock (Chat Pile) slaan de handen in elkaar met een Texaanse fingerpicking-gitarist die grossiert in sobere Americana in de geest van Bill Callahan en Ryley Walker (Hayden Pedigo). Ogenschijnlijk tegenstrijdige stijlen, die ze besluiten te vervlechten.
Zanger Raygun Busch klinkt op Radioactive Dreams opmerkelijk behoedzaam, bijna ingetogen. Pedigo’s gitaarspel voegt kleur en frivoliteit toe en compenseert zo de zwaarte die Chat Pile doorgaans cultiveert. Het resultaat klinkt precies zoals de titel doet vermoeden: grimmig én dromerig, onheilspellend maar hoopvol, traag en toch vitaal.
Jonas VL