10. Addison Rae – Headphones on
“Wish my mom and dad could’ve been in love / Guess some things weren’t meant to last forever / I compare my life to the new it girl / Jealousy’s a riptide, it pulls me under.” Op ‘Headphones on’ kiest Addison Rae voor tekstuele diepgang en onthult ze de onzekerheid die schuil gaat achter haar glanzend imago. Terwijl 90s dance-synths en een melancholische cello de achtergrond vormen, zingt Rae ingetogen over interne worstelingen, de scheiding van haar ouders en het knagende gevoel iemand anders te moeten zijn. Haar enige toevluchtsoord zijn haar sigaretjes en een koptelefoon, waarmee ze een droomwereld creëert waarin ze – afgaande op de knappe videoclip – te paard door IJslands desolate vlaktes galoppeert. Geen bombastisch popstatement dit keer, wel een heerlijk golvende song voor iedereen die zich soms een imposter voelt in zijn eigen leven. Zo eentje die je op repeat zet, liefst van al met je headphones on. (Eli)
Beluister
9. Maruja – Look down on us
Net geen tien minuten duurt ‘Look down on us’: tien epische minuten waarin Maruja een passende muzikale bedding creëert voor verhalen over verontwaardiging, strijdvaardigheid en liefde. Het nummer opent furieus, als een door sax aangedreven versie van Rage Against The Machine. Het kapitalisme en zijn amorele kompas worden genadeloos, licht schuimbekkend, aan flarden getrapt. Enkele minuten later verschuift de toon van razernij naar introspectie. De sax initieert een soundscape van sfeervolle jazz met een zuiverend effect dat perfect zou passen in het universum van Squid of Black Country, New Road. De vraag is niet langer wat de vijand doet, maar hoe we er ons geweldloos en verbindend tegen kunnen verzetten.
Maruja steekt via liefde en mededogen de hand uit, om te eindigen waar het begon: met een vuist in de lucht, maar met een hart dat groot genoeg is om voor minstens één extra medemens te kloppen. (Jonas VL)
Beluister
8. Perfume Genius – It’s a mirror
Met ‘It’s a mirror’ toont Perfume Genius opnieuw hoe subtiel en gelaagd Mike Hadreas emoties kan vertalen naar geluid. De track voelt introspectief, maar nooit zelfmedelijdend: kwetsbaarheid wordt hier gekoppeld aan een beheerste, bijna minimale productie. Piano en synths creëren een open ruimte waarin Hadreas’ stem centraal staat, breekbaar maar vastberaden. De spiegel uit de titel fungeert als metafoor voor zelfonderzoek, maar ook voor confrontatie: wat je ziet, is niet altijd wat je wil zien.
Muzikaal bouwt het nummer langzaam spanning op, zonder ooit echt te exploderen, wat de innerlijke strijd alleen maar versterkt. ‘It’s a mirror’ past perfect binnen Perfume Genius’ oeuvre, maar voelt tegelijk verfijnd en rijper aan. Het is een nummer dat uitnodigt tot herhaald luisteren en dat telkens nieuwe details prijsgeeft. (Ewout)
Beluister
7. Model/Actriz – Cinderella
Al bijna een decennium vechten Cole Haden en co tegen toxische mannelijkheid, en op ‘Cinderella’ is dat niet anders. Een mooie middelvinger naar al wie anno 2025 nog steeds over zijn lippen durft laten glippen dat jongens niet met barbiepoppen mogen spelen. Of in dit geval, een thematische Assepoesterverjaardag houden. Model/Actriz had nooit bepaald schrik om hun gevoelige kant te openbaren, toch zijn ze op ‘Cinderella’, en ook op de rest van ‘Pirouette’ uitzonderlijk naakt en schuchter. Muzikaal dreunt de band op deze plaat iets minder hard, doch vreemd genoeg zonder intensiteit in te lossen. ‘Cinderella’ is dansbaarder dan pakweg ‘Damocles’ maar het is waltzen over een vloer van scherven.
Niet veel bands slagen erin om op deze manier op het dunne koord te balanceren tussen beeldspraakheftige poëzie en directe, non-dubbelzinnige monologen. Op ‘Cinderella’ breekt de glazen klomp op deze vlakken alleszins niet. Een verhaal van intense innermannelijke liefde gebracht met een ganâche van trauma en een kersje maatschappijkritiek. Tast toe. (Louis)
Beluister
6. Water From Your Eyes – playing classics
Op ‘Playing Classics’ balanceert Water From Your Eyes voortdurend tussen ironie en oprechte emotie. Het duo uit New York vertrekt vanuit ogenschijnlijk vertrouwde indierockstructuren, maar ondergraaft die net zo snel met onverwachte elektronische wendingen, vervormde vocalen en speelse productiekeuzes. De titel is misleidend: dit zijn geen “klassiekers” in nostalgische zin, maar fragmenten van stijlen en stemmingen die botsen en versmelten.
Nate Amos’ producties voelen bewust onaf en grillig aan, terwijl Rachel Brown zich vocaal beweegt tussen afstandelijke cool en kwetsbare intimiteit. De songs lijken soms te ontsporen, maar vinden telkens een nieuw evenwicht, wat het album een rusteloze energie geeft. ‘Playing classics’ klinkt als een band die weigert zich te laten vastpinnen op één identiteit en juist kracht put uit die voortdurende transformatie. (Ewout)
Beluister
5. Geese – 100 horses
‘100 horses’ trapt af met een hectische, bijna stotterende post-punk jam. Een explosie naar een chaotische uiting van frustratie waarbij zanger Cameron Winter het uitschreeuwt is niet veraf. Ondertussen is het tempo al drie keer gewisseld, schieten de gitaren alle kanten uit en is je voet nog aan het stampen op de verkeerde snelheid. Kortom, dit nummer straalt de energie en chaos uit van honderd galopperende paarden. Of misschien 124. (Eva)
Beluister
4. Turnstile – BIRDS
De band uit Baltimore is de hotste band van het jaar – sorry, Geese. Toen de band ‘SEEIN’ STARS / BIRDS’ begin dit jaar dropte, klikte er iets. Nooit gedacht dat het zoemende geluid van een versterker je zulke adrenaline rush zou kunnen bezorgen. Filmpjes van hun knotsgekke shows laten ook blijken dat iedere moeder, zoon en schoothond weet wanneer dat gezoem wordt ingezet dat er een monster van een moshpit binnen goed dertig seconden zal volgen en je gevoelssprieten beter schrap zet om je volle gewicht mee in de strijd te gooien.
Het nummer verzandt overigens niet in een potje modder gooien, maar in het tweede deel van de track schraapt frontman Brendan Yates nog eens flink z’n keel alsof hij dan al wist dat dit nummer elke festivalweide die men zou aantreffen met de grond gelijk zou kunnen maken. En de rest is geschiedenis. (Yannick)
Beluister
3. Anna Von Hausswolff – THE ICONOCLAST
De intro van ‘The iconoclast’ bestaat uit aanzwellend gehijg die begint te denderen als een locomotief eens de grootse percussie, blazers en andere instrumentatie invalt. Het geheel klinkt waarschuwend om dan tot een plotse heropbouw te komen, en daar is ze: de krachtige, hoge, gebiedende stem van Anna von Hausswolff. Ondertussen zwengelen elektronica, percussie, gitaren en meer verder aan tot een kolkend geheel.
Von Hausswolff graaft op ‘The iconoclast’ – net als op de rest van de plaat – nietsontziend naar de pure essentie van het leven: “Be pure and be wild for your soul / And ask for forgiveness / And let things go”. Anna von Hausswolff predikt puurheid in een overdadige verpakking en het werkt wonderwel. ‘The iconoclast’ is een krachttoer van een dikke elf minuten die liefde en begrip naar het voorplan duwt op bombastische wijze. Naar het einde komt de catharsis, in de vorm van de terugkerende vraag: “Can I protect you?”. Iconoclasme klonk nog nooit zo persoonlijk én aanlokkelijk. (Jonas Vda)
Beluister
2. Turnstile – NEVER ENOUGH
Met gebalde vuisten en benen die als een ongecontroleerde silly walk alle richtingen uitgaan een zo groot mogelijke spanwijdte beogen. Dat is het beproefde recept voor de obligate frontstagebeweging bij een hardcoreshow. Turnstile timmert en experimenteert al vijftien jaar binnen dat genre, met het melodieuze ‘NEVER ENOUGH’ als hun meest toegankelijke en populaire wapenfeit. Wie Turnstile via deze single leerde kennen, zou kunnen denken dat de intro door Tame Impala werd geïnspireerd en dat het gespierde middenrif netjes binnen de lijntjes van de popcultuur blijft. Ons advies: zoek toch even een livefragment op voor je je deze zomer in de voorste regionen van een willekeurige festivalwei — bijvoorbeeld in Kiewit — waagt.
Kwade tongen zouden kunnen beweren dat Turnstile met ‘NEVER ENOUGH’ haar hardcore roots verloochent. Maar is het niet net punk en hardcore om je te verzetten tegen de druk van de buitenwereld? “NEVER ENOUGH’ gaat over zelfbescherming tegen kritiek en de verstikkende last van verwachtingen. De paradox wil dat Turnstile net dankzij dit nummer overal gelauwerd wordt.
‘NEVER ENOUGH’ is gepolijst, zonder rafelranden, maar met een enorme anthem feel. Tegelijk is het nummer brutaal genoeg om te blijven verrassen: bombastische riffs, strak getimede breaks, een ambient outro van twee minuten en die laatste tien seconden die op plaat naadloos overgaan in ‘SOLE’, maar in de radioversie abrupt worden afgekapt. Trouwens nog een laatste shout-out voor de prominente gitaarsolo — een verdrongen stukje muziekgeschiedenis dat Turnstile eigenhandig weer oppoetst. Turnstile is meer dan ‘NEVER ENOUGH’, maar deze single gaat even lekker binnen als koffie en koeken op de ochtend na een pittige hardcore show. (Jonas VL)
Beluister
1. smerz – You got time and I got money
‘You got time and I got money’ laat iets veel brutaler vermoeden dan wat het nummer eigenlijk is. Geen arrogantie of omkoperij, wel een simpel liefdesnummer van het Noorse duo dat zich uitrekt als een zondagse lenteochtend, vol potentieel van wat er kan groeien. Van heel beleefd te vragen naar wat bloot vel tot appreciatie voor de schoenen van de tegenpartij of de restaurants die die uitkiest, ‘You got time and I got money’ vertelt heerlijk naïef en gevoelig de reis van verliefdheid naar meer. Zonder te veel franjes, al geven de strijkers op de achtergrond wel een mooie glans.
De stem van Catharina Stoltenberg is een tikje bedeesd, spelenderwijs en verleidelijk klinkt ze steeds een beetje gekker van de geadresseerde. Is er iets mierzoeter dan ontluikende liefde? “Put your hands on my body”, vraagt Stoltenberg ergens tussen verlegen en uitdagend aan de start. ‘You got time and I got money’ is sensueel zonder al te hard te proberen. Smerz heeft tijd genoeg om alles zijn gang te laten gaan en stil te staan bij de details die zoveel mooier worden eens er een blik van liefde op valt. Zoals ordinaire propere t-shirts, Stoltenberg en Motzfeldt weten wat ertoe doet in opverende harten. (Sarah)