Zo! Wie had gedacht dat ik in godsnaam ooit nog iets voor Indiestyle ging schrijven? Ik alleszins niet. Mijn laatste bijdrage was tenslotte al van drie en een half jaar geleden. Maar kijk, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en een wel getimede por van Jonas en Yannick later ben ik hier blijkbaar weer terug. Een waar kerstmirakel. Heb ik het gemist? Daar ben ik nog niet aan uit. Heb ik nog iets zinnigs te vertellen? Ook daar twijfel ik aan. Klaarblijkelijk voel ik wel de nood om toch mijn, op muzikaal vlak dan, hoogtepunten met jullie te delen.
Niet in het minst omdat er iemand tegengewicht moet bieden. Ik sta waarschijnlijk niet te boek als de meest gitaarliefhebbende van alle schrijvers. Zo zal ik het maar meteen op tafel gooien, ik heb niets met Geese of Cameron Winter. Ik heb het de afgelopen weken, in aanloop naar de eindejaarslijstjes, opnieuw geprobeerd, maar het is niet mijn ding. Zoals zo veel van de verschenen gitaarplaten de laatste jaren. In mijn top 25 van het voorbije jaar duiken met Deafheaven en Swans slechts twee echte gitaarbands op en die bevinden zich dan nog aan de outskirts van het gitaaruniversum. En natuurlijk de livecollectie van Radiohead rondom het album Hail to the thief, maar voor velen is dat waarschijnlijk ietwat zeuren.
Voor de rest luister ik vooral voor hiphop en rap, beats van alle genres en een goeie portie jazz. Rock wordt om de zoveel tijd ten dode opgeschreven en hoewel ik dat niet volledig onderschrijf, heb ik toch het gevoel dat we in een zekere droogte qua inspiratie zitten. In rap en hiphop telt dat evengoed, maar minder extreem. Van de hele nieuwe garde a la Destroy Lonely en Yeat heb ik geen kaas gegeten. Ik voel het niet, het doet me niets, ik kan er niet mee connecteren. Het laat me geen dingen voelen. Niet dat ik weet hoe het voelt om al de shit te doen waar Pusha T en Malice, alias Clipse, over rappen, maar die raken me tenminste.
Het is niet wegens een gebrek aan luistertijd dat ik moeilijk een indiehead kan genoemd worden. Mijn lastfm geeft aan dat ik op het moment van schrijven (26 december, 10u in de voormiddag) aan 50931 tracks zit in dit jaar, verdeeld over 8211 artiesten. En ik heb nog vijf dagen om dat omhoog te stuwen. Dus aan mijn effort zal het niet gelegen hebben. Het is gewoon niet meer mijn ding. Uit de statistieken van mijn lastfm blijkt dat ik dit jaar wel veel naar The Doors, Bruce Springsteen (met dank aan zijn reissues), Radiohead, Deafheaven, Bon Iver, Neil Young, The Rolling Stones en Swans heb geluisterd. Het ligt dus niet alleen aan mij denk ik dan…
Voor de rest was het vooral beats wat de klok sloeg. Of het nu was om over te rappen, de croonen, te fluisteren of gewoon de beats te laten spreken, het ging er vlotjes in bij mij. Hiphop en rap is al jarenlang mijn grote liefde en dit jaar kwamen er opnieuw enkele albums uit die mijn hartje sneller lieten slaan. Clipse met voorsprong, maar ook persoonlijke favorieten als Danny Brown, John Glacier, Freddie Gibbs, Tyler, The Creator, Leikeli47 en Little Simz leverden puike platen af. Daarnaast lijk ik elk jaar dieper en dieper in de wondere wereld van de pompende techno, zonnige house, backbreaking bass, donderende drums en kletterende synths te duiken. We kunnen eeuwig blijven discussiëren over Apple Music en Spotify (nee, fuck Spotify), maar de schat aan DJ-mixen die Apple Music aanbiedt is een goudmijn voor nerds als ik. Daarnaast had ik ook graag een speciale vermelding gemaakt voor de cartoon Lazarus, die ik vree de moeite vond, maar vooral omwille van de drie uitstekende begeleidende soundtracks. Eentje van Floating Points, eentje van Kamasi Washington en vooral die van Bonobo. Die wist zich te situeren waar ook Four Tet zich bevindt: in my feels en in mijn hart.
Ook live was het geen slecht jaar, al was het ook geen topjaar. 84 bands, waaronder 66 die ik nog nooit gezien had, heb ik live gezien dit jaar, waarvan de meeste in een zaal. Want ik blijf geloven dat clubshows in 90% van de gevallen beter zijn dan festivalshows. De prijsbeesten waren Clipse in de 013 in Tillburg en The Jesus Lizard in de Botanique. Ook dEUS en Johnny Marr en Slowdive op het Cactusfestival konden me meer dan bekoren. Verder blies Deafheaven me wederom omver in Cactus Club en vermorzelde Modder me tot tweemaal toe in Magasin 4 en de Snuffel. Bandler Ching, zowel in Cactus als op Jazz Cactus in Kortrijk, liet zien dat ze een machtige liveband zijn en met Echofarmer op Jazzcats heb ik een glimps gezien van wat de Belgische Aphex Twin kan zijn, maar waarschijnlijk nooit zal worden. Eveneens lekker dansbaar: Lander en Adriaan in Cactus. Het moet ondertussen duidelijk zijn dat ik in Brugge woon. Het slechtste? The Black Keys op Cactus en Shoko Igarashi. Tijd om pinten te drinken dan. En het mag gezegd zijn, 2026 lijkt alvast een goed jaar te worden. De tickets voor Rosalia, The Streets, Freddie Gibbs, DJ Hell, Sammy Virji, Tortoise, Apollo Brown en Nick Leon zijn al binnen en ticketswapgewijs (we letten op de centjes) moet GoGo Penguin, Rochelle Jordan en Danny Brown ook wel lukken.
Maar goed, genoeg geblaat en je verveeld. Tijd voor de lijstjes. Direct onder deze waarschijnlijk zeer overbodige lap tekst is mijn top 25 te vinden qua albums en naar goeie, doch lang vergeten gewoonte, de Bertjes. De, voor iedereen anders, onofficiële prijzen, maar voor mij van staatsbelang in mijn eigen kleine wereld.
1. Clipse – let god sort them out
2. Bonobo – Lazarus soundtrack
3. Blood orange – Essex Honey
4. Freddie Gibbs x The Alchemist – Alfredo 2
5. Dijon – Baby!
6. John Glacier – Like a Ribbon
7. Deafheaven – Lonely People with power
8. Imperieux – Rezil
9. Leikeli47 – lei keli 47/ for promotional use only
10. Amaarae – Black star
11. Tyler, the creator – dont tap the glass
12. Pommelien Thijs – gedoe
13. Sudan archives – the bpm
14. Nick leon – tropical Entropy
15. Rosalia – Lux
16. GoGo penguin – necessary fictions
17. Barker – stochastic drift
18. Erika de casier – lifetime
19. Djrum – under tangled silence
20. Danny Brown- stardust
21. Anthony naples – scanner
22. Little Simz – lotus
23. Radiohead – hail to the thief live recordings
24. Lily allen – west end girl
25. Swans – birthing
En dan nu… De Bertjes!
Bertje voor album van het jaar: Lets god sort em out – Clipse
Bertje voor Belgisch album van het jaar: Gedoe – Pommelien Thijs
Bertje voor album dat ik niet nooit verwacht had en onverwacht erg goed was: Victory – Slick Rick
Bertje voor meest beluisterde nummer dit jaar: Bikini – Nick Leon x Erika De Casier
Bertje voor meest beluisterde nummer dit jaar dat niet ook vorig jaar het meest geluisterde nummer was zoals het geval met Bikini van Nick Leon x Erika De Casier: Atlas – Pommelien Thijs
Bertje voor single die het meest in mijn feels ging: Into dust (still falling) – Four Tet
Bertje voor hardste nummer van het jaar: Chains & Whips – Clipse
Bertje voor beste mix die dit jaar op Apple Music kwam: Jeff Mills at the liquid room 28 oktober 1996 – Jeff Mills
Bertje voor beste mix die dit jaar op Apple Music kwam maar iets recenter: Sicaria in The Warehouse Project november 2024
Bertje voor beste studiomix: de reeks van vier van Laurent Garnier. Vier mixes, vier kleuren (rood, roze, blauw en grijs), waarvan grijs de beste is.
Bertje voor beste compilatie: Principe label met Nao Estragou Nada
Bertje voor label van het jaar: TraTraTrax
Bertje voor Belgisch label van het jaar: Werf Records
Bertje voor liveshow waar het publiek kort voor aanvang zo opgewonden was dat je de spanning kon voelen in de lucht: The Jesus Lizard, Botanique
Bertje voor fijnste roadtrip naar een optreden: Tillburg met Egon voor Clipse
Bertje voor meeste optredens samen gezien: Egon Geldhof
Bertje voor zaal waar ik de meeste shows zag: Cactus
Bertje voor concept waar ik volgend jaar naar uitkijk: de terugkeer van Werf en Kaap in de Brugse binnenstad
Bertje voor beste show van het jaar: The Jesus Lizard
Bertje voor band waar ik het meest blij mee was om ze live te zien: Clipse
Bertje voor artiest waar ik het meest spijt van heb ik dat niet op het optreden was: Sudan Archives in de Botanique en Floating Points in het Gentse Wintercircus
Bertje voor artiest die wel heel veel uitbracht en altijd kwaliteit leverde dit jaar: gedeelde accolades voor Boldy James (9 albums) en Tim Reaper (2 albums en 14 EPs) en ASC (7 albums en 4 EPs)
Bertje voor DJ die niet zo heel erg goed was maar gelukkig waren er pintjes en Arnaud om er een gedenkwaardige avond van te maken: Dr Lektroluv en Shameboy, Cactus
Bertje voor beste merch dit jaar gekocht: petje van Lander en Adriaan
Bertje voor jammelijkste gebeurtenis: het verdwijnen van Godspeed You! Black Emperor van streaming
Bij deze een fijn eindejaar en naar alle waarschijnlijkheid tot in Cactus.