Ietwat verrassend koos Bladee poppodium 013 in Tillburg voor zijn enige optreden in de Benelux van de Martyr tournee. Twee weken eerder stond Yung Lean in dezelfde zaal. Dat laat zien hoe Poppodium 013 met zijn centrale ligging aantrekkelijk wordt voor artiesten die maar één show in de Benelux willen spelen. Het was voor velen uit binnen- en buitenland een reden om af te zakken naar de Brabantse stad.
Voor Bladee opkwam, zorgde Yung Sherman voor het voorprogramma met een ambient set. Zijn set was dromerig en minimalistisch. De beats bouwden langzaam op en bracht het publiek in trance. Het was een rustige start die goed aansloot bij Bladee’s kenmerkende stijl.
Toen Bladee het podium betrad, viel één ding meteen op: de muziek stond opvallend zacht. De beats van Yung Sherman bleven zweven en Bladee’s stem klonk helder. Al miste je soms de impact van zijn tracks. Het concert begon met kerkbellen en een podium vol christuskruisen. Die keuze gaf meteen een religieuze sfeer, alsof je een kerk binnenstapte waar het orgel vervangen was door beats. Dat past bij Bladee’s albums, waarin geloof en spiritualiteit vaak terugkomen. Zijn recente EP ‘Martyr’ was dan ook opgebouwd rond het concept waarin hij zich identificeert met de legende van sint George, de christelijke heilige die een draak versloeg. De Martyr tournee beloofde een conceptuele ervaring. Visueel werd die belofte waargemaakt.
Muzikaal was het optreden een reis door Bladee’s universum, maar niet altijd een consistente. De beats van Yung Sherman waren etherisch en gaven ruimte aan Bladee’s stem, die balanceerde tussen rap en melodische zang. Toch viel de setlist tegen. Voor een tour die ‘Martyr’ in de titel draagt, bracht hij slechts twee nummers van dat album. Ook van ‘Cold Visions’ (uit 2024), door velen beschouwd als zijn beste werk, kwamen maar twee tracks voorbij. Dat voelde als een gemiste kans. Zeker voor fans die hoopten op een volledige onderdompeling in zijn nieuwste werk. Bladee koos in tegenstelling voor een carrièreoverzicht met opvallend veel oud werk.
Die keuze zorgde voor een merkwaardige dynamiek. Bladee sprong van donkere, introspectieve teksten naar lichte, bijna romantische passages. In een moment rapte hij over existentiële leegte met regels als “I don’t wanna wake up, I don’t wanna be here“, om even later te verzachten met “She’s always dancing in my dreams“. Deze wisseling tussen depressie en verliefdheid maakte de set emotioneel grillig en tegelijkertijd intrigerend. Het publiek leek soms zoekend, maar bleef geboeid door de hypnotische flow.
De productie was minimalistisch, maar effectief. De baslijnen waren diep en dreunend, terwijl de autotune Bladee’s stem een hemelse glans gaf. Vooral tijdens tracks als ‘Valerie’ en ‘One In A Million’ kwam die etherische kwaliteit volledig tot zijn recht. De kerkbellen en kruisen versterkten het gevoel dat je niet zomaar naar een concert keek, maar deelnam aan een ritueel.
Toch blijft de vraag hangen: waarom zo weinig materiaal van ‘Martyr’ en ‘Cold Visions’? Muzikaal leverde Bladee een sterke performance met een duidelijk progressie in vergelijking met eerdere shows. Thematisch voelde het echter alsof hij zijn eigen concept niet volledig durfde door te trekken. Het resultaat was een show die schitterde in sfeer en sound, maar die in songkeuze niet helemaal overtuigde.
Bladee bracht in Tilburg een religieus geladen ervaring met hypnotische beats en spirituele visuals, maar liet kansen liggen om zijn nieuwste werk centraal te zetten. Een memorabele avond, maar niet de ultieme Martyr‑viering.