De belangrijke tweede, zo noem je dat volgens de geleerden. Want kan een band het niveau van de debuutplaat vasthouden? Zijn er roeren omgegaan? Is er sprake van een stijl- of imagebreuk? Bij Bat Eyes zijn de antwoorden respectievelijk: ja, nee en nog eens nee. Hun tweede album heet ‘Murch’ en wordt officieel voorgesteld in de Charlatan in Gent.
Tekst en foto’s door Gijs Kamphuis
Hoe omschrijf je de muziek van vanavond nu precies? Die vraag wordt vlak voor de albumpresentatie aan de bar gesteld. De Charlatan in Gent is goed volgestroomd om de nieuwe liedjes van dit sympathieke viertal te omarmen. Maar nog niet iedereen is bekend met hun muziek, zo blijkt. Nieuwkomers, op zoek naar houvast en kaders, stellen vragen. Maar hoe omschrijf je de muziek van Bat Eyes? Noem het powerpop, indierock. Garagerock misschien? Gewoon alternatief, maar zeker radiovriendelijk. De band laat zich niet snel vangen in een hokje en doet vooral z’n eigen ding.
Houvast, kaders? Niet bij voorprogramma Racehorsepablo. Rock, dance, emo: in een groot halfuur komt er een keur aan stijlen voorbij die zelfs bij Bob Ross niet allemaal op zijn palet passen. Popcornpunk noemen ze het zelf. Muziek die eruitziet als een hanenkam met glitters en roze suikerspin. Met een zanger die te veel suiker heeft gehad binnen een band van uitersten. Het geheel is behoorlijk chaotisch, doch amusant. Dansbaar ook. Het publiek smult van deze bijzondere smeltkroes. Maar het is een love-it-or-hate-it-band, zoveel is wel duidelijk. Gent loves it. Er wordt meegezongen, gedanst en gelachen om al de capriolen op het podium.
De band waar het vanavond allemaal om draait, is toch een stuk serieuzer. Bij Bat Eyes gaat het om de muziek. Want deze band grossiert in mooie liedjes. Ook op ‘Murch’. Het swingende ‘Condition’ bijvoorbeeld, dat als opener van de set direct de toon zet. Bat Eyes is meester in het combineren van fraaie harmonieën en frisse gitaarlijnen. Een vleugje weemoed en een scherp randje doen de rest. Dat was al zo op de titelloze debuutplaat uit 2022. Op deze tweede plaat is die formule nog verder uitgewerkt. Bandleider Koen Wijnant en gitarist Birger Ameys stelen de show, terwijl bassiste Luna De Bruyne en drummer Tomas Serrien iets meer op de achtergrond blijven. Maar zij leggen wel de strakke basis voor een uur genieten.
Het dromerige ‘Pam’ of het haast achteloos gespeelde ‘Alamine’ en ‘It’s Not Real’ voelt als een zachte lentedag. Bat Eyes zit hoog in de emotie. Ook wanneer er nog een keer wordt teruggegrepen op het oudere werk, zoals het zeer fijne ‘You’re The Breeze’. Er staan hier vier trotse muzikanten op het knusse podium. Trotse familie en vrienden in de zaal. ‘Murch’ is officieel uit nu. Hopelijk brengt het de band de waardering die ze verdient. Oh, en houvast en kaders? Nou vooruit dan, een poging: Een cocktail van The Posies, Nada Surf, R.E.M, Counting Crows, Death Cab For Cutie en Sufjan Stevens. Maar who cares. Bat Eyes doet vooral heel erg z’n eigen ding. Gelukkig maar.
