De grote zaal van MEZZ Breda lijkt deze zondagavond een beetje groter dan normaal; er blijken niet heel veel kaartjes verkocht te zijn. De Kleine Zaal had beter gepast, maar de verbouwing daarvan is pas volgende maand klaar. En zonder voorprogramma is het wat taaier om de stemming op te bouwen. Daarnaast is Breda voor de band een tussenstop tussen Parijs en Amsterdam. Maar dat maakt ShitKid allemaal niks uit. Daarover zo meer.
Tekst: Daniël Hereijgers Foto’s: Francois de Jonge
De Zweedse Åsa Söderqvist alias ShitKid heeft haar vaste bassiste Lina Molarin Ericsson mee en een nieuwe gitarist: Lassi. Geen drummer, want de beats komen uit het keyboard. Precies zoals Söderqvist ze oorspronkelijk maakte op een gedeelde computer. Het is tien jaar geleden dat debuutsingle ‘Oh Please Be A Cocky Cool Kid’ uitkwam, gevolgd door albums waarmee ze zichzelf stevig op de alternatieve muziekkaart zette. ShitKid gooide hoge ogen in 2018 op het Amerikaanse SXSW-showcasefestival en mag volgens haar bio sindsdien Iggy Pop en Billie Joe Armstrong tot fans rekenen. Dan is het nogal wat om tijdens de pandemie te verdwijnen. Nu is ze dus terug en op wereldtournee, met verzamelalbums The Essential (Vol. 1) en The Essential (Vol. 2) in haar meereizende bagage. Twee albums vol korte, catchy nummers waarmee ze met gemak twee sets zou kunnen vullen.
De show is net als de ShitKid-songs: lo-fi garagepunk, georganiseerd en chaotisch. Ja, en een vleugje surf (‘runt på stranden’). Enorm catchy, repeterend, droog en af en toe heerlijk grungy. Åsa praat-zingt verhalend haar repetitieve teksten, knipoogt in ‘RoMaNcE’ zelfs naar Lou Reed. Ze brengt net zo goed melodieuze popkoortjes waarbij Lina en Lassi meezingen. De bas en gitaar krijgen meer dan genoeg ruimte om te shinen over de soms vlakke beats. Bassiste Lina is hyperactief en danst en springt er vrolijk op los. Gitarist Lassi vermaakt zich ook prima en doet een act waarbij die bierblikjes verplaatst over het podium. Hilariteit als hun gulp open blijkt te staan. Het oogt nonchalant, maar schijn bedriegt.
Een van de hoogtepunten: als Söderqvist haar eerste nummer ooit, ‘Oh Please Be A Cocky Cool Kid’, aankondigt, zingt een fan al direct “Hey you!” mee, om vervolgens de microfoon te krijgen en, tot haar verbazing, het hele refrein mee te zingen. Åsa vindt dat de vibe hoe dan ook goed zit vanavond. De kracht zit vandaag in de variatie en voor je het weet, is een liedje alweer voorbij. Als de band is afgegaan, zien we nog een paar armen onder het gordijn, die het publiek aanmoedigen om een toegift te vragen. Dat werkt en voor het slotakkoord ‘Sugar Town’ gaan alle registers open.
ShitKid is 23 september te zien in Paradiso Amsterdam en op 1 oktober in de Botanique in Brussel en het Left of the Dial showcasefestival in Rotterdam.
