Placebo viert dertigjarig jubileum in de AFAS Dome

Placebo viert dertig jaar carrière en op deze tour draait alles om de eerste twee albums van de band: ‘Placebo’ uit 1996 en ‘Without You I’m Nothing’ uit 1998. Twee klassiekers die Placebo als een gevaarlijke, eigenzinnige alternatieve act tonen.

Dertig jaar geleden brak Placebo als trio door. Drie drummers versleet de band in de jaren. Vandaag blijft daar officieel enkel het duo Molko-Olsdal van over, aangevuld met een uitgebreide liveband. Zoals gezegd ligt de nadruk op de twee eerste albums. Platen die van begin tot eind op niveau blijven en geen zwakke momenten kennen. De latere releases zijn wisselvalliger, maar maakten het wel mogelijk om uit te groeien tot een volwassen arena-act. Vanavond loopt de AFAS Dome dan ook mooi vol.

Met de Sirens Club Mix van ‘Bionic’ als soundtrack krijgen we een videomontage met oude beelden van de band te zien. Vooral de fragmenten met mentor David Bowie lokken een enthousiaste reactie uit het publiek. Daarna volgt meteen ‘Pure Morning’, wellicht nog altijd hun grootste hit. ‘Come Home’ en ‘You Don’t Care About Us’ sluiten naadloos aan. Fans van het eerste uur smullen zichtbaar.

Placebo Hannelore Dieleman 18

Tien minuten voor aanvang klonk al een vooraf opgenomen boodschap van Brian Molko waarin hij vraagt om niet te filmen of fotograferen met mobiele telefoons. Tijdens zijn eerste praatje herhaalt hij die oproep nog eens. Overtreders worden door de security met een opvallend felle zaklamp in de schijnwerpers gezet. Het blijkt een doeltreffende methode.

Veel meer verhalen heeft het duo niet te vertellen. Tussen de nummers door worden gitaren gewisseld alsof het een Formule 1-pitstop betreft, waarna meteen het volgende nummer volgt. Hoogtepunten zijn ‘Without You I’m Nothing’, waarin Olsdal moeiteloos de zangpartijen van Bowie opvangt, het energieke ’36 Degrees’ en het schitterende ‘Lady Of The Flowers’.

Opvallend genoeg kiest Placebo er niet voor om de twee albums integraal te spelen. Verschillende nummers halen de setlist niet. Zo hadden we graag nog eens ‘The Crawl’ gehoord. Tegelijk is dit ook geen best-of-show; daarvoor ontbreken te veel latere hits. Wanneer Molko in zijn tweede en meteen laatste tussenkomst vraagt of het publiek zin heeft in een nieuw nummer, blijft de reactie dan ook lauw. Uiteraard willen de meeste aanwezigen liever ‘Nancy Boy’ of ‘Every You, Every Me’ horen.

Na enig aandringen volgt er toch goedkeuring en speelt de band de recente single ‘Helen Keller’. Het nummer grijpt terug naar ‘H.K. Farewell’, een verborgen instrumentaal stuk uit de periode van het debuutalbum. De kenmerkende keyboardmelodie blijft behouden, maar krijgt hier een zwaardere invulling. De titel verwijst naar de Amerikaanse schrijfster, activiste en voorvechter van de rechten van mensen met een beperking Helen Keller.

Natuurlijk weerklinkt ‘Nancy Boy’ alsnog door de geluidsinstallatie, het nummer waarmee alles begon in 1996. Het vormt de afsluiter van de reguliere set. De bisronde wordt vervolgens ingezet met het onvermijdelijke ‘Every You, Every Me’.

Het concert klinkt vanavond strak, gecontroleerd en vakkundig uitgevoerd. Dat is het resultaat van drie decennia touren. Misschien zelfs iets te vakkundig. Waar de songs vroeger vaak iets onvoorspelbaars of gevaarlijks hadden, verloopt alles nu bijna foutloos. Ook het publiek blijft opvallend gereserveerd. Zelfs tijdens de stevigere nummers blijft het merendeel van de zaal eerder toeschouwer dan deelnemer. Er wordt meegezongen, maar echte uitbarstingen blijven schaars.

Na zestien nummers die de vroege geschiedenis van Placebo reconstrueren, voelt het toch enigszins vreemd aan dat de avond eindigt met een cover. Hoe sterk de uitvoering van ‘Running Up That Hill’ ook blijft, ze haalt de aandacht weg van het materiaal waarvoor het publiek eigenlijk gekomen is. Op een tour die expliciet in het teken staat van de eerste twee albums had een afsluiter met eigen werk logischer aangevoeld.

Met Placebo als duo, ondersteund door een handvol muzikanten, oogt de band anno 2026 als een totaal andere machine dan het trio dat midden jaren negentig doorbrak. Onbedoeld maakt deze tour daardoor ook een interessante identiteitsvraag los: is Placebo vandaag nog een band, of vooral een verzameling geweldige songs? Het antwoord ligt wellicht ergens tussen beide. Maar zodra ‘Nancy Boy’, ‘Pure Morning’ of ‘Every You Every Me’ weerklinken, verdwijnen die vragen verrassend snel naar de achtergrond.

De schotse band The Mirror trap verzorgde het voorprogramma.

Scroll naar boven