Cactusfestival 2026 voelde dit weekend als een paradox in de zon: het was schitterend weer, maar eigenlijk nét iets te warm om zorgeloos door het park te slenteren. Gelukkig bood het park verkoeling, want op de podia stonden acts klaar die het publiek met gemak nog een paar graden hoger konden duwen. The Afghan Whigs bewezen dat veertig jaar op de teller allerminst betekent dat de rek eruit is: een strakke set vol vlijmscherp gitaarwerk en gloeiende solo’s. Madness bouwt een feestje en met Editors is er een grootse afsluiter. Lees ons verslag van drie dagen Cactusfestival.
Door: Sofie, Andre en Tim
De zon brandt genadeloos boven het Minnewaterpark. Begin de middag staat de zon recht op het podium, de zonnebrillen waren niet alleen voor de nodige rock-n-roll-look, maar vooral ook nodig om het publiek te kunnen zien. High Hi en Sons trakteren het zonovergoten terrein op een cocktail van rechttoe-rechtaan poprock en rauwe garagepunk, met meezingmomenten, stevige baslijnen en precies genoeg energie om iedereen wakker te schudden.
Stone brengt degelijke, ouderwetse gitaarrock
Stone-frontman Fin Power is na een week in ons land al goed vertrouwd met het Vlaamse publiek (hij liet zijn glimlach de dag ervoor nog polijsten bij een tandarts in Ingelmunster) en waagt zich vol goede moed aan de missie om het rustige, nuchtere West-Vlaamse volk los te krijgen. Van de eerste tot de laatste noot wordt alles uit de kast gehaald om iedereen aan het dansen te krijgen. Power daagt uit, duikt het publiek in, laat zich letterlijk op handen dragen en ruilt het podium zelfs even in voor een boom in het Minnewaterpark.
De band begeleidt hun frontman met zichtbaar plezier en bracht degelijke, ouderwetse gitaarrock waar weinig op aan te merken valt. Stone brengt een energieke show zonder al te veel verrassingen, maar het enthousiasme en het strakke samenspel kunnen ons bekoren.
Door een last-minute wissel in de line-up worden The Afghan Whigs vroeg op de avond geprogrammeerd. De festiviteiten voor hun 40ste verjaardag hadden niet misstaan als afsluiter van dag één, maar dat laten de heren niet aan hun hart komen. Sterker nog, de band gedijt misschien zelfs beter op dit vroege uur: Greg Dulli lijkt wat beweeglijker dan gewoonlijk, en ook de andere vaste waarde, John Curley, toont zich opvallend opgewekt.
Geen smalltalk voor The Afghan Wigs
Geen tijd te verliezen, zo leek het: de show vat meteen vuur met opener ‘Parked Outside’, waarna The Whigs het tempo erin houden met snel op elkaar volgende hits. Het publiek wordt getrakteerd op zowel ouder werk (‘What Jail Is Like’, ‘Gentlemen’, ‘Going to Town’) als recenter werk (‘House of I’). Voor smalltalk is geen ruimte, enkel een korte heads-up dat de helft van de set bereikt was, meteen gevolgd door een kordaat ‘Here we go’ vooraleer het tweede deel werd ingezet met recente publiekslieveling ‘Algiers’.
Even later hief Greg Dulli het glas naar het publiek en ruilde zijn snaren in voor toetsen, maar al snel lonkte de gitaar terug voor ‘Fountain and Fairfax’, wat uitbundig werd onthaald door het publiek. Dulli kondigt aan nog “one more thing” voor ons te willen zingen en zet ‘Miles Iz Ded’ in als slotstuk. Op de zachtjes uitstervende tonen van ‘Don’t Forget the Alcohol Ooh Baby Ooh Baby …’ verdwijnt hij backstage. Gitaristen Christopher Thorn en Rick G. Nelson mogen met zichtbaar plezier afsluiten. Voor bisnummers is jammer genoeg geen tijd meer. Vol verwachting kijken we nu al uit naar het nieuwe album ‘Soft Control’, dat eind augustus uitkomt.
Action Bronson moest verstek laten gaan, maar de last‑minute wissel met Glintsal blijkt een schot in de roos (er vinden deze avond minder geslaagde wissels plaats). De Rode Duivels nemen zelf even het podium over voor een sportief intermezzo. De match is op een groot scherm te volgen, aangevuurd door de beats van Glints en Faisal, samen Glintsal, die voor de gelegenheid in een Rode Duivels‑tenue speelden. Ze maken er een mini‑stadion van: “VOET – BAL, VOET – BAL, VOET – BAL, GLINT – SAL”.
Zwangere Guy heeft daarna de ondankbare taak om op te treden net na de nederlaag van de Belgen tegen Spanje. Maar hij heeft het publiek al vanaf de eerste minuut mee. Niet iedereen was er voor Zwangere Guy, maar Zwangere Guy was er wel voor ons allemaal. Een geslaagde eerste dag van het Cactusfestival.
In gesprek met Joshua Idehen
Ook op zaterdag is het weer volop zon. Wie niet smelt van de warmte, smelt wel voor Joshua Idehen. De Britse dichter‑performer tourt zijn solodebuut ‘I know you’re hurting…’ en brengt in Brugge een set die voortdurend balanceert tussen house‑energie en poëtische kwetsbaarheid. Wanneer een eerste applaus niet overtuigt, vraagt hij het publiek om te doen alsof hij Dolly Parton is, zodat hij nog eens opnieuw kan opkomen. De onnozele humor zet meteen de toon. Idehen wilde geen afstand, maar een gesprek. Tussen de nummers door babbelde hij erop los, soms licht, soms donker, soms zelfspot, maar altijd met een menselijkheid die de hitte even deed vergeten.
Muzikaal is het een warme, weelderige mix van jazz, gospel en house, met een basdrum die telkens opnieuw uit het niets opduikt. Idehen heeft die zeldzame gave om een drukke festivalweide te laten voelen als een kleine kamer waarin je samen iets deelt. Zelfs op een snikhete dag blijft niemand stil staan; de dansdrang wint het moeiteloos van de temperatuur.
Het eigenzinnige Dry Cleaning
Waar Idehen het publiek omarmde, houdt Dry Cleaning het op hun typische afstandelijke intensiteit. De Britse band brengt materiaal van hun derde album ‘Secret Love’ en bewijst opnieuw waarom ze een van de meest eigenzinnige postpunkacts van het afgelopen decennium zijn.
Hun sound blijft een unicum: een strak, betrouwbaar ritme dat als een lopende band door de set rolt, gecombineerd met Florence Shaw’s droge, bijna monotone spoken‑word. Haar teksten zijn fragmenten van gesprekken, observaties, half‑absurde gedachten. Ze nestelen zich comfortabel in je hoofd en blijven daar rondwalen. Live werkt dat nog beter: je ziet hoe elk bandlid volledig in de groove zit, hoe de motor van de muziek draait zonder ooit te haperen.
Aldous Harding blijft een fenomeen dat zich niet laat vastpinnen. Haar stem glijdt van fluisterzacht naar helder en scherp, alsof ze verschillende personages door haar lichaam liet spreken. Elke beweging, elke pauze, elke vreemde grimas lijkt deel van een zorgvuldig opgebouwde wereld die alleen zij volledig begrijpt. Een schitterend optreden voor de fans, maar helaas haakt het gros af.
Complete Madness!
Tijdens de opbouw schalde het al door de speakers: “Football is coming home”. Reden genoeg voor Madness om de set maar liefst 5 minuten naar voren te schuiven, zodat de aftrap van de kwartfinale met Engeland gevolgd kan worden in de tourbus. Vanaf de eerste noten van ‘One Step Beyond’ staat het Minnewaterpark op scherp. De blazers snijden door de zwoele avondlucht, en Suggs lijkt in topvorm: charmant, droog, soms licht sarcastisch, maar altijd met die typische Britse flair.
Ze speelden hit-na-hit. Het publiek gaat volledig mee, van de eerste ska‑stap tot de laatste meezingmomenten. Tijdens het instrumentale ‘Return of the Los Palmas 7’ wordt een groep kinderen op het podium uitgenodigd. Niet veel later stormen drie politieagenten het podium op om de saxofonist te “arresteren”. Complete Madness!
Dan de bisronde. Madness kondigt aan dat ze hierdoor “de eerste tien minuten van de voetbalmatch gingen missen”, maar het publiek had duidelijk andere prioriteiten. De band knalt er ‘Madness (is all in the mind)’ en ‘Night Boat to Cairo’ door, twee publieksfavorieten die het Minnewaterpark nog één keer laten dansen.
Terwijl velen met een brede glimlach naar huis gaan, zijn het voornamelijk de jongeren die zich voor het podium verzamelen voor de afsluiter Goose. Nog even het zweet eruit en daarna de rust zoeken voor de Cactus-zondag.
De cactus-zondag
Wanneer we zondag het Minnewaterpark weer betreden voor dag drie, staat Hiqpy op het punt om te beginnen. Nu al staan op de eerste rij al fans klaar voor de headliner van vanavond: Editors. Maar ook voor Hiqpy neemt de vroege festivalbezoeker voorzichtig de warme, schoenzool-smeltende zon voor lief.
De Amsterdamse band is al jaren een vaste gast op festivals in Nederland en België. Dit jaar hebben ze ook eindelijk hun eerste volledige album: ‘Slow Death of a Good Girl’ uitgebracht. Het is te merken dat de band al flink wat kilometers heeft gemaakt. Langzamerhand trotseren steeds meer mensen de volle zon. ‘If we burn, we burn together!’ Ze spelen een strakke set, met ‘Red Flag Magician’ als duidelijk hoogtepunt.
Ão vs Jehnny Beth
Dat zomerse weer past perfect bij de volgende band: Ão. De band rond Brenda Carlijn omarmt haar roots en weet een fijne mix van indiepop en Portugese en Latijns-Amerikaanse muziek neer te zetten. Maar die warme vakantiesfeer van Ão komt snel ten einde als Jehnny Beth het podium betreedt. Al bij het tweede nummer duikt de Franse het publiek in. Ze heeft er, met gepaste introversie, duidelijk zin in. Een harde mix van rock en postpunk, snerende gitaren en de rauwe stem van Beth. Een powervrouw: push-up-wedstrijdjes op het podium en duidelijk geïrriteerd als mannen haar terug over de barrier willen helpen. Met Jehnny Beth valt niet te sollen.
Begin van de avond speelt Osees in het Minnewaterpark. Uitgerust met twee drummers storten ze een bak herrie in de vorm van psychedelische krautrock over het publiek, dat er duidelijk veel zin in heeft. Vanaf de eerste song wordt er enthousiast gemoshed en gecrowdsurfed. “Too fucking loud?” Draag dan gewoon oordopjes. Osees klinkt anders dan alle andere acts op deze dag, het is een aparte keuze op de line-up. Maar het publiek lijkt er geen problemen mee te hebben.
The Haunted Youth hypnotiseert
Het podium is gehuld in een dikke mist wanneer The Haunted Youth het podium betreedt. Net als bijna iedere artiest vandaag heeft ook deze band dit jaar een nieuwe plaat uitgebracht. Op ‘Boys Cry Too’ verruilt de band rond Joachim Liebens hun vertrouwde shoegaze- en dreampop-sound voor een wat meer steviger, soms hardcore-, metalgeluid. Dit laat de liveshow opbloeien; de songs worden afgewisseld, wat zorgt voor een fijne, veelzijdige mix. Het stagedesign, de vereiste shoegaze-mist en de strakke lichtshow hypnotiseren het volledige Minnewaterpark.
Nieuwe muziek van Editors
De 2026-editie van Cactusfestival wordt afgesloten door Editors. Net als de zaterdag was ook de zondag uitverkocht, en dat merk je. Het veld staat vol spanning te wachten op wat Tom en consorten gaan brengen. De band houdt duidelijk van België. Alleen dit jaar al stond Tom met zijn solo-plaat vier keer in België op de planken, inclusief een volle Barn op Rock Werchter. Nu is het weer de beurt aan de volledige band: met een verse albumaankondiging op zak zakken ze af naar Brugge.
De set wordt afgetrapt met vertrouwde nummers zoals ‘Racing Rats’ en ‘Munich’, waarna het festival al snel wordt getrakteerd op een eerste nieuw nummer van ‘Surface, Echo & Sound’: ‘Call It In’. Je merkt in de show dat de band aan het begin van een nieuw, muzikaal en wat meer organisch tijdperk staat. Classic Editors, als je het zo wilt noemen. Na EDM worden de synths en drumcomputers weer voorzichtig terugverruild voor ‘echte’ instrumenten. Zo klinkt ‘All The Kings’ weer heel anders. Het laat ons alleen maar meer uitkijken naar de nieuwe plaat.
Vooral de hits worden in Brugge goed ontvangen. Naar het einde van de set wordt er dan ook hit na hit gebombardeerd, met als ultiem hoogtepunt een 1-2tje: een pianoversie van ‘No Sound But The Wind’ en uiteraard ‘Papillion’.
