Met Suede en Editors programmeren de Lokerse Feesten twee groepen die elk op hun eigen manier van melancholie een kunstvorm maken. Van de vuilromantiek van Londen tot de moderne kathedralen van postpunk. Vanavond wordt een les in Britse grandeur.
Wanneer de lichten doven en Brett Anderson het podium opstormt, valt meteen op hoe weinig Suede zich gedraagt als een band die al meer dan dertig jaar meedraait. Brett Anderson is nog steeds als een rusteloos podiumdier dat voortdurend contact zoekt met zijn publiek. Van catwalk-poses tot zijn bezoekjes aan de frontrow voor een handdruk of knuffel.
De britpopgroep bouwt haar set op rond de voortdurende spanning tussen oud en nieuw, waarbij recente nummers naadloos aansluiten bij klassiekers uit de jaren negentig. Opener ‘Disintegrate’ van hun laatste album uit 2025 wordt al luidkeels meegezongen vanaf de voorste rijen. Maar bij ‘Trash’ en ‘Animal Nitrate’ komt het pas echt goed los. De band weigert echter om een greatest hits-machine te worden.
Brett Andersons stem verloor wat rafels, maar won karakter. Het blijft fascinerend om naar hem te kijken. ‘The 2 Of Us’ wordt grotendeels liggend op het podium gebracht, terwijl daarna bij ‘Filmstar’ de microfoon weer wild in het rond wordt gegooid.
Een volledig akoestisch ‘The Wild Ones’ is de start van het laatste kwartier, gevolgd door klassiekers van het eerste uur ‘So Young’ en ‘Metal Mickey’. Suede sluit de avond af met een uitbundig lalala‑koor waarin band en publiek samen ‘Beautiful Ones’ de Kaai over zingen.
Na Suede is het de beurt aan Editors. Een band die ooit begon als postpunkleerlingen van Joy Division, maar ondertussen al lang een eigen universum heeft opgebouwd. Tom Smith blijft daarbij het middelpunt van alles. Ook recente solo-optredens tonen hoe sterk zijn bariton nog altijd overeind blijft, zelfs zonder de muur van geluid die Editors normaal om zich heen bouwt. Die stem blijft een natuurkracht: donker, warm en onmiddellijk herkenbaar.
Vanaf de eerste noten van ‘The Racing Rats’ hing er een bijna religieuze spanning boven het terrein. Editors beschikt ondertussen over iets waar veel generatiegenoten enkel van kunnen dromen: een catalogus die verschillende tijdperken omvat zonder dat de kwaliteit echt wegzakt. Nummers uit de vroege jaren 2000 klinken nog steeds enorm. Niet uit nostalgie, maar omdat ze uitzonderlijk goed geschreven zijn.
Toen ‘An End Has A Start’ door de luidsprekers rolde, veranderde het festivalterrein even in één groot koor. De band speelde strak, bijna machinaal precies, maar wist tegelijk voldoende ruimte te laten voor emotie. Opvallend is wel dat de gitaren weer de hoofdrol pakken en de elektronica veel minder prominent aanwezig is dan in hun tour van het vorige album ‘EBM’ uit 2022.
In de bis-ronde zetten ze in met ‘No Sound But The Wind’, waarna ‘All The Kings’ het publiek nog wat dichter naar de nacht trekt. En dan nemen de synthesizers alsnog de hoofdrol over in een uitbundige ‘Papillon’, waarmee Editors hun set definitief in stijl afsluiten.
